Duyurular

Konuk Yazar: Manyak Anne İkinci çocuk meselesi

9.722 kişi okudu.

Yaş, 36. Bundan çok değil, 10 yıl önce 36 olduğumda iki çocuk annesi olacağımı düşünürdüm. O zaman 36 çok uzak geliyordu. Şimdi, bitiyor bile.

Algıda seçicilik mi, hormonlarımın coşması mı, sürekli yönelen “ikinci çocuk ne zaman” soruları mı yoksa Irmak’ın kardeş kelimesini ağzından düşürmemesi mi bilmem ama bu aralar bu konu kurcalamaya başladı beni. Yazıp rahatlamaya karar verdim.
Öncelikle çok düşündüm. Her şekilde, her şartta düşündüm. Ve kararım asla değişmiyor: Hayır. Allah mecbur bırakmasın, ikinciyi planlamıyoruz. “İstemiyorum” demiyorum. İstiyorum. Ama çok zor.
Peki neden?
Çok zor bir lohusalık geçirdim. Nedeni bu mu? Hayır.
Irmak zor bir bebekti. Çok kustu, çok gaz sancısı çekti. Aylarca ilaç kullandık. 2.5 yaşına kadar her öğünde kustu, kustu, kustu… Nedeni bu mu? Yine hayır.
İki neden var beni durduran. Ne yazık ki ikisi de ülke şartlarına ve maddiyata dayanıyor.

Gazeteciydim, dergiciydim. (Çok şükür dönüyorum birkaç güne eski mesleğime.) Çok severek yapıyordum işimi. Hamileyken kapanan dergi ile birlikte çocuğumu kendim büyütmek istedim ve ara verdim işe. Dönmeye kalktığımda ise her görüşmede daha da sinirlendim. “İkinciyi düşünüyor musunuz? Çocuk hasta olursa siz mi işten erken çıkarsınız, eşiniz mi? Bakıcı gelmezse ne olur?” gibi çok afedersiniz “şuursuz” sorularla karşılaştım. Hem de kendini Türkiye’nin en büyüklerinden biri olarak gösteren bir firmadan geldi bu sorular. Sonra baktım, bu sorular herkesin ağzına sakız olmuş.

Tam zamanlı çalışmak bir dert, çalışmamak bir dert. Maaşlar, hele ki benim sektörde, şaka gibi. “O paraya çalışıp yarısından fazlasını bakıcıya vereceksem neden çalışayım” diyerek freelance iş yaptım uzun süre. Halen de devam ediyorum. Yani dergi ve diğer işlerim de şimdilik freelance olacak. Tek farkı var. Bakıcımız yok artık. Irmak okulda. Ayda bir hafta babası alacak 6:30’da. Bir hafta için de birini ayarlamak bana saçma geliyor. Annem çalışıyor ama evi okula birkaç apartman. Amcamlar var… Elbet imece bir çözüm buluruz.

Irmak’a anneanne ya da babaanne bakmadı. Ben baktım. Yardımcı varken de anneanne ya da babaanne ona yardım etti. İşleri ve hayatları gereği bakamadılar. Bakmak zorunda da değiller. Bir zamanlar bu beni çok düşündürüyordu ancak yeni düştü jetonum. Zorunda değiller. Ama ne zaman “imdat” desek yardımcı oldular. İyi ki varlar…

Benim ikinci çocuğu yapmam demem, ancak toparladığım iş hayatıma yeniden veda etmem demek. Zaten ondan sonra da hiç dönemem bu diyarlara… Irmak’ı kendim büyüttüysem, ikinciyi kimsenin kucağına teslim edemem. İster doğru bulun, ister yanlış. Düşüncem tamamen bu.

Neyse, konudan sapmayayım. İkinci çocuğa “hayır” dememin bir diğer nedeni, eğitim. “Her çocuk rızkıyla doğar” demeyin. Doğar da eğitim ayrı mesele… Avusturya Lisesi mezunu karı koca olarak çocuğumuza en az böyle bir eğitim vermeliyiz. Bunu yapmak da eskisi kadar kolay değil. Ben, Bağdat Caddesi Göztepe Işıklar’daki İlhami Ahmed Örnekal İlkokulu mezunuyum. Şans eseri, Arkın da öyle. Oturduğumuz ev de okulun birkaç apartman ilerisinde. Ama veremem. Büyük konuşmak istemiyorum, veremem. Her an İmam Hatip olma ihtimali olan bir okula çocuğumu veremem.
Burada iyi bir devlet okulu yok. Olanlar da yarım güne inmek üzere. Anne çalışmasın evde otursun. Ya da madem çalışıyor, bakıcı olsun evde çocuğu karşılasın mantığı hakim bence şu an ülkemizde.
Hal böyle olunca, özel okul gündeme geliyor. Fiyatlar malum ve 5.5 yaşından itibaren geçerli. Bizim gibi 12’den sonra değil. Devlet okuluna gitsin sonra bir okulu kazansın mantığından ziyade, ilkokulda böyle eğitim alsın sonra Anadolu Lisesi kazansın taraftarıyım. Sınıfların kalabalık olması, benim için çok önemli olan yabancı dilin yeterli olmaması, okulun her an değişecek olma riski… Öyle çok neden var ki… Ben de artık çalışacağıma göre, tek çocuğu okutabiliriz. İkinci devreye girerse o zaman durum değişir…
Annemlere bakıyorum. Abim ve beni özel okulda okutmuşlar. Babamın Kadıköy’de bir jean dükkanı vardı. Oturduğumuz ev bizimdi. Annem çalışmıyordu. Tek dükkanla iki çocuğu iyi okullarda okutmak o zaman da belki zordu ancak bu kadar değil. Büyük fedakarlıklar yaptılar. Başardılar. Bizim durum zor. Garantide görmüyorum hiçbir şeyi. İşlerimizi, sahip olduklarımızı. Riske atmak istemiyorum. Sanmayın ki maddi durumumdan şikayet ediyorum. Asla o değil anlatmaya çalıştığım. Çok şükür diyorum her sabah uyandığımda. Ancak derdim, anlatmak istediğim başka…
Sonra “çocuklarıma güzel şartlar sağlayamadım” diye ağlamak istemiyorum. Amacım, “elimden gelenin en iyisini yapmak, her türlü imkanı sunmak.” İster sever ister sevmez. İster okur, ister okumaz. O artık kendi kararı. En azından ilk 8 senesine ben karar vereyim, güzel bir temel eğitim alsın diye uğraşıyorum. Liseden mezun olduğumda babam bana “Sana hanlar hamamlar bırakamayacağım. Altın bileziğin, bu okulda öğrendiğin iki yabancı dil” demiş ve gerçekten altın bir bilezik takmıştı bana. Hâlâ da çıkarmam onu. İşte ben de aynısını yapmak istiyorum evladıma.
Beni korkutan konulardan biri, “ben annemler gibi fedakarlık yapabilir miyim? Elimi eteğimi hayattan çekebilir miyim çocukları okuturken?” Bencilce gelecek size ama. Mesela şu an annemlerde kalmaya başladı. Arada bir biz de çıkıyoruz, karı-koca geziyoruz. Büyüdü, beraber çok daha rahat geziyoruz. Evde artık bir bebek değil, bir çocuk var. Tabii ki kolay demiyorum ama “özbakım” konusunda mesela, rahatladık. Şimdi sil baştan her şeyi yaşamak, bana öyle uzak ki…
Başka bir ülkede olsam, çocuklarımın yılda binlerce TL akıtmadan iyi bir eğitim alacaklarına inansam, onların geleceklerini garantide görsem, saniye düşünmem.
Fakat şu an, bu ülkede, hele ki bu şartlarda çok zor.
“Bir çocuğu kardeşsiz bırakmak en büyük cezadır” gibi yorumlar yapmadan önce iki kere düşünün. Bir çocuğa verilen en büyük cezalardan biri de mutsuz anne ve baba. Anne ve baba mutsuz ise, sürekli kaygı yaşıyorsa, sürekli “sizi okutmak için bak neler yapıyoruz” diyorsa, ödemelere yetişmek için gece gündüz çalışıyorsa da bence bu bir cezadır. Sırf maddi olarak da değil. Anne baba manevi olarak da mutsuzsa, bu çocuğa yansır. Mutlu anne baba, mutlu çocuktur. En azından 4.5 yıldır gördüğüm bu. Ben nasılsam Irmak da öyle.

Peki onu mutsuz etmeye hakkım var mı?

Bir sabah uyansak, her şey eskiye dönse…  İlköğretim 5 yıl olsa, çocuğumu eve en yakın ilkokula gönderip sonra sınavlara hazırlasam (tıpkı bizim gibi)… İş görüşmesinde öyle şuursuz sorular gelmese, kadınlara doğurma makinesi gibi bakılmasa, işveren çocukları “fazlalık” görmese, işte o zaman her şey değişir. O zaman derim ki “hamileyim.”

Ne yazık ki inanmıyorum. İnancım sıfır buna. Bu yüzden de tek çocuk annesi olarak elimdeki imkanları kızım için kullanacağım. Onu da mutsuz etmeyeceğim, kendimi de. Tanıdığım tek çocuk arkadaşlarımdan çok azı halinden şikayetçi. Hem Irmak şanslı. Yaşları çok yakın 5 kuzeni var. Benim en büyük tesellim de bu zaten.
Düşüncelerim size uyar, uymaz o ayrı. Ancak dediğim gibi ben hep bunlara inanıyorum. Her düşündüğümde aynı sonuca varıyorum. Hormonlarımı duymazdan gelip, Irmak’a “her annenin karnına iki kere bebek gelmez” dememin nedeni bunlar… Kendimi hiçbir açıdan hazır hissetmiyorum. Hissedebileceğimi de sanmıyorum.
Farklı düşündüğünüze eminim. Saygım sonsuz. Size de, kendi düşüncelerime de…

Daha sayfalarca yazabilirim de, durmam gerek. Aklıma gelenler olursa eklerim zaten 🙂

Bu arada. Irmak’a hamile kalmadan 4 ay önce bir düşük yapmıştım. İkizdi… 9 haftalıktı. Onlar gitti, can kızım geldi. Irmak’ın da ikizi olsaydı şu anda bambaşka şeyler yazıyor olabilirdim, o ayrı…

 Manyak Anne Şebnem 

www.manyakanne.com

facebook.com/manyakanne

Twitter @schepnem

Instagram @schepnemmm

Yorum yok

  1. Bende tam bu yüzden 2. Çocuğu düşünemiyorum . Çok doğru şeyler yazmışınız

  2. Bende ikinci konusunda çok kararsizim 3 yasinda 1 kizim var cesaret edemiyorum henuz ama bir kardes gerekli diye dusunuyorum sadece. Yaziniziokurken aklima su takildi paylasmak istedim sadece : Yarin gün gelip liseye baslayip ona seni okutmak icin neler yapiyoruz yerine sen iyi egitim al diye kardesin olmadi derseniz ne der bide o acidan dsunmek lazim.

  3. Mükemmellik diye birşey yok ve zaten olmaz da lütfen bunu hatırlatan kendinize.. kendi hayatinizi yasarken basit seyleri bencikkik olarak gormeyin. aynı şeyler her annenin olduğu gibi benim de kafamda dönüp duruyor. Fakat şunu unutmayın iyi bir insan yetiştirmek sadece ona iyi bir egitim vermekle olmuyor aile içi problemleri de kendisi gibi yaşayan biri ile paylaşmak da çoğu zaman egiticidir, kişisel gelişimin olmazsa olmazıdır. Şartları size göre belkide daha zor bir anne olarak Allah kısmet ederse 2. Yi istiyorum sırf ileride bize birşey olursa bu zor hayatta yanlız hissetmesin diye…

  4. @glsvl ltf cocuga boyle demeyin.gercek ailece imkanlariniz yetmedigi icin ikinci cocuk yapmadiniz olabilir belki ama asla seni okutmak icin gibi agir bir yuk altina sokan yaralayici bir cumle kullanmayin

  5. Cok haklisiniz benimde 3 yasinda bir oglum var bende ikinciyi dusunemiyorum suan icin.Ayrica bende tek cocugum hic kardesim nie olmadi die sorgulamadim ozlemde duymadim.Belkide ailem bu eksigi aratmadi bana.Tek cocuk omaktan hep mutlu buyudum.Zaten bir sure sonra arkadas cevreniz oluyor yalniz kalmiyorsunuz hic.Bazi kardesi olanlara bakiyorum(herkes icin gecerli degil ama)Uzak yerlere dagilmislar herkes kendi ailesinin telasina dusmus yeri geliyor hic gorusemiyorlar yillarca bile.Zaten bu dunyada teksin ve ayaklarin uzerinde durmak zorundasin bi sekilde.Size katiliyorum:))

  6. Benimde 3 yaşında bir kızım var ve 2.’yi hiç düşünmüyorum.Eğer Türkiyede yaşıyorsanız ve çalışıyorsanız 2. çocuk cok zor.Zaten şu an kadınların dışardan elini eteğini çektirip eve kapatmak için herşey yapılıyor.Bende kurumsal ve büyük bir firmada çalışıyorum.Hamile kaldığın andan itibaren problemler başlıyor.İnsan kaynakları görüşmede 2. çocuğu düşünüyormusunuz sorusunu soruyor.Müdürler bayan çalışan istemiyor helede evli ve çocuklu ise yada çocuk doğurma ihtimali var ise.Maddi durumun iyiyse ve senin çalışmana gerek yok ise 2 de yapılır 3 de.Ama Türkiye şartlarında tek kişi çalışıp 2 veya daha fazla çocuk yetiştirmek çok zor.Benim için çocuğumun donanımlı yetişmesi önemli.İmkanlarımızıda bu yönde kullanmak istiyoruz.Türkiye eski Türkiye değil.Bu şartlarda Türkiye’de çocuk doğurmak için 2 kez düşünülmeli.Bir kısım Türkiye’nin bu halini kabullenmiş ve 3 tane çocuk yapıyor 5 tanede.

  7. Aynı şeyleri düşünüyordum ama oğlumun kardes isteği hergün arttı ben psikolojik olarak hiç hazır değilim hala ama 6 haftalik hamileyim bunu eşim ve oğlum için yapıyorum çünkü yanliz büyüyen bir çocuk oğlum 5 yasin da bende hamilelik sürecini kendimi hazırlamak la geçiricem Rabbim pişman etmesin bu kararımdan çünkü gerçekten aynı şeyleri tekrar yaşamak efe de çok çok çok zor bir çocuk tu aynı şeyleri yaşamışız ama ben kardes hakkını almak Istediysem de yenik düştüm

  8. Alev Sevil Akbaba

    Ben de 36 yaşında tek çocuk olarak, çocuğumu da tek başına bırakanlardanım. Hayatım boyunca sadece 2 zor dönemde evet “Keşke kardeşim olsaydı!” dedim. Ama geneline bakıldığında şu anki halimden oldukça memnunum. O yüzen ben de sizin gibi düşünüp, elimdeki tüm imkanlarımı biricik kızım için kullanmayı uygun görüyorum.

  9. Benim de tek kızım var, doğduktan sonra çok fazla sıkıntılar yaşadık. 3ayı bitti, ameliyat geçirdi,karnından minicik yumruğundan daha büyük tümör alındı.1 ay sonra karaciğerinde kist çıktı ve sürekli takipte.Şuan 21 aylık, bütün bunlar bizi ikinci bebeğe uzaklaştırıyor; ya yine yaşarsak diye hep aklımda.Sonra sizin de dediğiniz gibi eğitim, maddi anlamda yetememe korkusu.Ama 5-6 yaşına geldiğinde kardeşi olmasını çok istiyorum,tabi bu düşüncem değişmezse. İlerde anne ve baba olmadığında birbirlerine sımsıkı sarılsınlar istiyorum,hatta eskilerin o kalabalık ailelerine imreniyorum 🙁 Kızımın dayısı yok mesela,benim 4 dayım, teyzem var.Kız kardeşimi düşünüyorum, o benim canım bütün iyi okullara,yabancı dile hiçbir şeye değişemem. Herşey okulla da olmuyorki aslında,güzel karakterleri olsun kendilerini geliştirsinler yine mutlu olurlar. Biraz uzun olmuş ama 🙂 Sevgiler

  10. Haklı olduğunuz konular var tabi ki. Ben bir tek çocuk olarak ve oturduğu yerde 7 tane kız kuzeni olan biri olarak söylemeliyim ki, kardeş gözlemlediğim kadarıyla çok farklı. Benim fikrim bir insanın hayatından bir çok şeyi çalmak demek. Tek bırakmak demek. Kardeşiniz var mı bilmiyorum ama, beni en çok düşündüren,annemi babamı kaybettiğimde beni benim kadar anlayabilecek, bana ailemi hatırlatabilecek,omuzunda aynı hisleri yaşayarak ağlayabileceğim,bana sahip çıkabilecek-sahip çıkabileceğim hiç kimsenin olmayacağı. Çocuğumun,gerçek bir teyzesi,dayısı olmayacağı. ‘Kardeşinin olmasını istemedik çünkü,tüm imkanlarımızla seni okutmak istedik.’ diye bir cevap verdiğinizde kızına nasıl bir yük bırakacağınızı da düşünmenizi isterim.Yazdığınız her cümleye inanın en az 6-7 maddeyle cevap verebilirim. Amacım kesinlikle sizi eleştirmek değil, bir de şu açıdan bakın demek istediğimden. Kardeşi olmayan ve 19 aylık kızının biraz daha büyüyüp bir kardeşi olması için can atan bir anne olarak yazıyorum.

  11. Ne yalan söyleyeyim benim de hislerime tercüman olmuşsunuz.. Bende hep acaba 2. çocuk olsa mı diye düşünüyorum ama malesef şartlar yüzünden bu soruyu sormamla vazgeçmem bir oluyor.. Keşke daha farklı olsaydı diyorum hep….
    Ben 4 kardeşimle büyüdüm ve hala en büyük destekçim onlar.. 2 yaşında bir kızım var ve keşke imkanımız olsa da onun da kardeşi yada kardeşleri olsa… Hayat gerçekten zor..

  12. İkinci çocuk zor evet ama çok güzel bir duygu tam bu düşüncelerle çalışan bir anne olarak cesaret ettim 2.çocuga kızlarımın arasında 2 yaş var ama iyiki olmuş ben kardeşimin olmamasını düşünemiyorum iyi bir eğitim ama hayatta herşey eğitimmi insanın hiçmi zor anı olmayacak bu zor anları kiminle paylaşır insan ben kardeşimle paylaştım.

  13. Bence saçma…. Çünkü onu bu duygudan mahrum etmek de hoş degil… kuzen candir tabiki ama kardes gibi asla olamaz. Yalnız büyümek de o cocuga bir ceza. Bence siz kendinizi düşündüğünüz icin daha cok istemiyorsunuz kusura bakmayin… cocugun ilkaki oxfortta okumasi gerekmez bi yerlere gelmesi icin. En iyisi olmaz orta hallisi olur… egitim alip cok guzel mevkilerde olan her insan kolejlerden mezun değil bu egitimin yani sira cocugunuzun kapasitesine istegine hirsina da bagli… bence siz ırmak adı altinda bencillik yapiyorsunuz… Irmak zor bir bebekti ve rahatladiniz suan tekrar zora girmek istemiyorsunuz is hayatinizi ozlemissiniz… anne olmak kolay degil maalesef hem cocuk hem kariyer biraz zor.

  14. endustri muh. mezunuyum calisan bir anneydim. evlenene kadar da tek cocuk taraftariydim ama evlendikten sonra o kavga eden kiz kardesler gitti dost arkadas bi kiz kardes geldi.simdi 16 aylik bir kizim var ve o yuzden cocugumu bundan mahrum etmek istemiyorum. kardes kesinlikle candir. anne ve babadan sonra guvenip dayanabilcegin kucuk dagindir. eger anne ve babam sizin gibi dusunmeseydi ben lisede 3. kardesiminde olmasini o kadar cok istedim ki anlatamam su an olsun inanin yok demem. ama herkesin agzinda bi kelime daha iyi hayat sartlari. halbuki kardes kalabalik bir ev huzurdur bence.

  15. 25 yaşındayım ve 7 aylık bir bebeğim var. Hemşireyim ve mesleğime ara verdim. Çevremde “bakabilecek kişiler” olmasına rağmen üstelik. Peki beni endişelendiren neydi? Biz sizleri böyle büyüttük bunu yesin aman ne olacak iki dk tv baksın bunu da ütüleme bikerede mamasına bi şeker koy azıcık da tadı olsun süt niye vermeyesin bişey olmaz bisküvi versene vesaire.. Evet benimkiler fazla cahil ama tamamiyle iyi niyetli. Ben dedim bakıcam çocuğuma ben büyütücem. Benim annem hep çalıştı haftada bir gün evde oldugunda bayram olurdu okuldan geldiğimde annemi evde bulmak şahaneydi şahane. Çocuğum bensiz kalmasın istedim. Tabi şimdi gelelim ikiye. Bana da diyorlarki yaşın genç madem iki üç sene kesin evdesin yap ikincide çıksın aradan. Peki ben ne olucam? Belki bencilce ama benimde bu hayatı yaşamam için bir hakkım var.

  16. Hislerimize (Anne baba olarak)tercuman olmussunuz. Teori de ben de kardesten yanayim…ama is basa dusunce farkli acilardan da dusunmek icap ediyor. Herkesin durumu farkli,Calisan anne olmak cidden zor,ulkenin gelecegi dusundurucu, ekonomik sartlar tarstismasiz yazdilariniza katiliyorum…..

  17. Dünyayı kendinize ne kadar da daraltmışsınız, okuduktan sonra kapkara bir ruh haliniz varmış gibi hissettim

  18. 18 aylık bir kızım var , şimdi değil ilerde kardeşi olsun istiyorum ancak tamda yazdığınız bu sebeplerden ötürü karı-koca 2.çocugu isteyemiyoruz. başka ülkede olsak herşey çok farklı olabilirdi.

  19. Kızınız size : anne seni arayan bir kardeşin var benim olmayacak mı derse nasıl hissedersiniz? Hiç bir kuzen bence kardeşin yerini tutmaz

  20. Sizinle meslektaşız. Bizim de başlangıçta evlilik planlarımız içerisinde iki çocuk vardı. Evliliğimizin 3.yılında ilk oğlumuzu kucağımıza aldık. Zor bir çocuktu. Hala da öyle. Sizinle aynı düşünceler ve endişeler içerisine girmiştim. Üstelik bu endişelerim artarak devam ediyor. Ama oğlum o kadar çok kardeş istediki 5 yıl sonra ikinci bebeğimizi kucağımıza aldık. Üstelik ikinci hamileliğim korkunç geçti. Belki de hazır olmadığım için biraz depresif biraz sıkıntılı vs. Ancak şunu anladımki on tane de çocuk doğursam hepsine duyacağım sevgi aynı olurmuş. Mesleğimiz gereği çalışma saatleri esnek olduğu için artık gazetecilik ve editörlük yapamıyorum. Eşimle birlikte çalışmaya karar verdik ve finansal konularda ona yardımcı oluyorum. İkinci oğlumuz 2,5 yaşında şimdi. Kreşe veremedik maddi nedenlerden ötürü ve biraz babaannesi biraz anneannesi bakarak idare edeceğiz. Büyük oğlum 8 yaşına girecek ve eğitim sistemindeki yanlışlar nedeniyle devlet okulu yerine biz de özel okula gönderiyoruz. Şartlarımız düzelince ufaklığı da kreşe göndereceğiz. Şimdi geriye dönüp bakıyorum da zaman aslında ne kadar çobuk geçiyor ve hayat bize ne kadar farklı yollar sunuyor. Her şeye her şeye rağmen iyi ki doğurmuşum diyorum, iyi ki iki çocuğum var. Ne yaşanırsa yaşansın bu ülkede onların iyi şartlarda yaşamaları için elimden geleni yapacağım. Bunu yaparken belki çok yorulacağım. Ama bunu mutlulukla yapacağım. Size öylesine hak veriyorum ki aslında… Ama kızınızın isteklerine biraz da olsa kulak verin derim. Kardeş sahibi olmak onun en doğal hakkı. Benim de bir ablam var. Ve başım her sıkıştığında sadece ve sadece ona koşuyorum. Ve iyi ki varmış diyorum. Kardeş sevgisi evlat sevgisi gibi. Şimdi iki oğlum birbirlerine böyle sımsıkı sarıldıklarında eşimle benim gözlerimiz doluyor ve zor da olsa aslında ne kadar doğru bir karar verdiğimizi anlıyoruz:)

  21. Aaaaaaaaaaa benim dusuncelerimmmmm… Sonunda sizi tanimasam da benim gibi dusunen birini buldugum icin cookk mutluyum.. Agziniza saglik, yanimda olsaniz size simsiki sarilirdim.. Daha bugun yine beni 2. Cocuk icin kandirma calismalari yapti arkadaslarim. Cocugu veren rizkini elbet veriyor da kimse iyi egitim verme cabasinda degil.. Kimse ileriyi gormuyor, dusunmuyor.. Duygularima tercuman oldugunuz icin cook tesekkurler…

  22. Benim iki kizim var ve ogretmenim.kizlarimin biri bir yasinda biri 3.5 Evlat bu dunyadaki en guzel nimet. Para,is,gezmek vs.bunlarla kiyaslanamaz bile.ben tabi zorlgnu cekiyorum ama beraber oynadiklarini gulduklerini gorunce iyiki kardesi var diyorum.bence tek cocuk o cocuga yapacagnz en buyuk zulüm.belki iyi bir meslegi olacak ama dertlesecegi bir kardesi bile olmayacak.bazi anneler kendilerni arkadas gibi gorur ama ilerde anne veya babanin kaybinda cok buyuk yalnizlik yasar

  23. malesef bahsettiginiz gibi bir ulke yok artik dunyada:( nasil TRde binlerce TL akitmak zorundaysaniz iyi bir egitim icin butun dunyada bunu yapmalisiniz. zaman degisti, o eski gunler gecti malesef.
    ayni yastayiz, USte yasiyorum, iyi bir devlet okulu icin ~4500$ kirayi ya da 2000$ ozel okul masrafini gozden cikarmak gerek burda da. ayni duygulari yasiyarak kizimi kardessiz biraktim ve son bir yildir pismanim. ama hala ayni duygular icindeyim. is-aile-yas ucgenine sikisip kalmislik bircok kadinin derdi sanirim. kadin olmak cok zor bu dunyada

  24. 36 yaşındayım 1 oğlum var 5 yaşında çalışıyorum 5 aylıkta hamileyim okurken çok duygulandım gözlerim doldu malum hamile psikolojisi biraz daha ağlak oluyor insan. duygularınızı çok iyi anlıyorum ülke şartları bizi bu hale soktu. bende ne yaparız bilmiyorum kafa karışıklığı ama içinde bir çocuk isteği ile gebe kaldım kızım olacak özel okul zor görünüyor ama evde onlarla ders çalışırım yanlarında olurum eşim iş yeri açabilir onun yanında yardımcı olurum falan filan hepsi plan bakalım ne olacak bende bilmiyorum. hepimiz için herşeyin hayırlısı

  25. Cok güzel bir yazı..her tesbitinize katiliyorum.. mutlu anne mutlu cocuklar demek.. bu yüzden kimse 2. cocuk icin bir anneye baski yapmamamali…

  26. tamamen katılıyorum. aynı kaygıları, umutsuzluğu, kararsızlığı ben de yaşıyorum. ülkenin günden güne daha kötüye gittiğini gördükçe bu umutsuzluk, sinirle karışıyor. bir kardeşle birlikte büyüse tabi daha güzel olurdu ama hepimizin standartlarının daha da düşeceğini hesaplayınca bu fikri rafa kaldırıyoruz.

  27. Merhaba düşüncelerimiz çok benziyor ama ben hormonlarıma engel olamıyorum evet istiyorum 2. çocugu ama aslında istemiyorumda.Bu sırada kendimden biliyorum öyle her çocuğa kardeş gerekli diye birşeye inanmıyorum Biz 4 Kız kardeşiz biriyle 8 yıldır hiç görüşmüyor ve konuşmuyorum diğer ikisinide keyiflerine uyarsa canları isterse yada annemlere gittiğimde denk gelirse görüyorum.Yani illa kardeşi olanlarda yanlız kalmaz diye birşey yok 3 tane hem cinsim kardeşim olmasına rağmen başım sıkıştığında yada moralim bozuk oldugunda eşimle paylaşıyorum yada en yakın arkadaşımla O yüzden bu şartlarda ki bende sizin gibi eğitim ve benzeri yaşam standartlarında en iyisi ile yetişmesini istiyorum tabi günümüz Türkiyesinde bu ne kadar mümkünse.

  28. Gönlüm ” hadi yap ikinciyi” derken beynim “bir taneye yetebilecek misin” diyor… kizim 31 aylik.. eger 2. Olacaksa ara cok uzamasin diyorum… ama cesaretim sifir… offf

  29. Ne kadar seversek sevelim, ne kadar birbirimize bağlı olursak olalım kuzenler kardeşlerin yerini tutmuyorlar ilerleyen yıllarda. Ama kardeşler farklı. Elbette istisnalar oluyor kardeşler arasında da. Ama biricik kızım veya biricik oğlum diyerek kardeşten mahrum bıraktığımız evladımıza bir hal olduğunda veya bize bir şey olduğunda yapayanlız kalıyorlar/kalıyoruz. Diyeceksiniz ki hiç evladı olmayanlar var. Elbette imkansızlık karşısında yapabilecek hiçbir şey yok. Ama sırf maddi durumu ve eğitim durumunu gözönüne alarak zamanınız hala varken başka çocuk yapmam demeniz tamamen kendinizi düşündüğünüzü ifade eder. Geleceğin neler getireceğini bilemeyiz. Şimdi durumunuz çok çok iyi olur ama ileride bir kıvılcım hepsini yok eder. Çok iyi eğitim aldırırsınız, çok iyi yerlere gelir ama bir minik çöp dünyasını karartabilir. Ne para, ne de çok iyi mükemmel bir eğitim. Önemli olan huzur, sağlık ve güven içinde büyümesi. Hem zaten her yıl değişen ve gerileyen eğitim sistemimizde mükemmel eğitim aldırma imkanımız var mı? En güzel eğitim ailenin vereceği temel eğitimdir. Onu okumaya, araştırmaya, öğrenmeye yönlendirecek olan aile. Okuldaki eğitim kısıtlı ve ezbere dayalı. Ayrıca insan isterse imkansızı başarıyor. -bunu kendimden biliyorum- Ben olsaydım 2. çocuğu sadece kendimi değil çocuğumu da düşünerek yapardım.

  30. Benim de 3,5 yaşında bir kızım var ve ben de aynı duyguları paylaşıyorum sizinle! Kızım doğmadan önce hep mutlaka kardeşi olmalı, 2.yi yaparım diye düşünüyordum ama 3,5 senedir yaşadıklarım ve bahsettiğiniz ekonomik ve sosyolojik şartlar nedeniyle ben de cesaret edemiyorum. Bir kardeş şart, bizler bu hayata veda edince bir dayanağı olsun düşüncesinin ise maalesef hiç bir garantisi yok. Biz iki kardeş idik, ancak ben ablamı henüz o 31 yaşındayken ve 10 aylık bir bebeği varken kaybettim. Yani maalesef geleceği düşünerek hareket etmek çok da garanti değil. Yarın başımıza ne geleceğini bilemeyiz. Benim kafam halen karışık, halen kızıma bir kardeş istiyorum ama maalesef cesaretim yok…

  31. aslinda irmak’la benziyoruz biz. ben tek cocugum ve babami ben cok kucukken kaybetmisiz. annem beni tek basina buyuttu – simdi de tam 24 yasina geldim 🙂 benim de bir suru kuzenim, amcalarim, arkadaslarim, annemin arkadaslari ve onlarin cocuklari olan arkadaslarim vardi. hicbir zaman yalnizlik cekmedim.. bir cocuk icin en onemli olan sey gercekten, annemin hep soyledigi gibi, ebevynle gecirdigi kaliteli zaman.. annem 2 hatta 3 iste calisti yeri geldiginde benim iyi bir egitim alabilmem icin; ama bana olan ilgisinde en ufak bir azalma olmadi. tek cocuk olmama ragmen hicbir zaman sosyallesmede, baskalariyla maddi ya da manevi paylasimlarda bulunmakta sorun cekmedim.. dediginiz gibi turkiye’nin bazi gercekleri var ve bunlari goz ardi etmek dogru degil. kaldi ki kendi gozlemlerime dayanarak soyleyebilirim ki “kardeslik” dedigimiz bagi sadece karindas oldugumuz kimselerle saglamak gibi bir zorunlugumuz yok, hatta kardesler birbirine karsi cok daha acimasiz olabiliyorlar.. uzun lafin kisasi, herkesin ailesi, kosullari, hayata bakisi farkli mutlaka. ben sizin kararinizi haddim olmayarak destekliyorum ve viva tek cocuk olmak diyorum!
    selamlar..

  32. Bir de benim gibi tum hamileligini yatarak gecirmek zorunda olanlar var. Ikizlerimi 6 aylikken yitirdim, 1 yil sonra gene yatarak hamileligimi surduruyorum. Suan esim, annem sag olsunlar sadece bana bakiyorlar ama 2. Istedigimizde ilk bebegime kim bakacak? Hic yataktan kalkamayan bir anneyi kucucuk bir cocuga nasil anlatabilirsiniz, 1 ay degil 2 ay degil. Tam 8 ay yatmam gerekiyor. Her hamilelik ayni olmaz deselerde 2 dusuk, 1 erken dogum ve gene kanamali gecen son hamileligimden sonra bana pek inandirici gelmiyor. Ben tek cocuktum, hic tek cocuklu olmayi dusunmemistim ama suan ne yaparim bilmiyorum. Yasim da genc degil, okula baslasin desem 40 I bulurum. Bu konu beni cok uzuyor.

  33. Egitim icin 2. Cocuga hayir demek bana bir egitimci olarak cok tuhaf geldi.. kardessiz buyuyen kardesin degerinin nasil birsey oldugunu asla bilemez.. en onemli kisilik kazanci paylasmayi bilmek .. oyle ekmegi suyu sabunu degil .. anne babayi paylasmak.. hayatta en deger verdigin 2 insani paylasmayi ogrenmek inanin bana iyi bir egitimden daha kalici bir kisilik katkisi sagliyacaktir.. kardesi olmayanlar buna maalesef hic bir zaman sahip olamiyacaklar…

  34. Cocuklariniza en deger verdigi anne babayi paylasmayi nasil ogreteceksiniz.. boylelikle bencil olmayan guvenli sorunsuz olabilecek bireyler nasil yetisecek .. tek cocuk problemli cocuk.. bunu egitim verdigim ogrencilerimden de gozlemledim.. hayatla tecrube edilmistir… teorik degil pratiktir.. lutfen problemli cocuklar yetistirmeyin.. iyi bir egitim once ailede baslar..

Cevapla