Duyurular

Benim Anne Olma Hikayem… Çok uzun, üzücü, şaşırtıcı, inanılmaz ama sonu mutlu

65.487 kişi okudu.

Benim anne olma hikayem klasik anne olma veya doğum hikayelerinden değil. Çok uzun, çok üzücü, çok şaşırtıcı, çok değişik belki yer yer inanılmaz ama sonu çoğunuzun bildiği gibi çok güzel ve en önemlisi de bu. Hikayemdeki sağlık sorunlarını ayrıntılarıyla yazacağım çünkü belki birilerine faydası olabilir. Çok uzun ve ilgilenmeyen için çok sıkıcı uyarıyorum  özellikle merak etmeyen hiç başlamasın. Tam 7 sayfa yazdım ama kısaltmak mümkün değildi. Alt alta koyunca ben bunları nasıl yaşamışım dedim.

Çok küçük yaşlardan beri çocukları çok severim. Kendim bir çocukken bile bebeklerin peşinde koşar onlara bakardım. Bu çocuk sevgisi bana çocukları çok seven rahmetli dedemden miras kaldı. Onun cebinden çocuklar için balon ve çikolata eksik olmazdı. Çocuk sevgim hiç bitmedi ve artarak çoğaldı. Yeni öğrendim rahmetli babam da bunu farketmiş ve 25 yıl önce en iyi arkadaşı İlhan Abi’ye “çocukları çok fazla seviyor, İnşallah çocukları olur yoksa mahvolur üzüntüden” demiş. Gerçekten mahvolurdum sanırım. Her zaman 3 çocuğum olmasını arzu ediyordum.

 

Üniversite’de okurken eşimle aşık olduk, çıkmaya başladık ve 3,5 yıl sonra okul bittiğinde hemen evlendik. Eşim doktora için ABD’deki Florida Üniversite’sinden burs almıştı  bu nedenle evlendikten 3 hafta sonra Florida’ya taşındık. Bu taşınma bana çok iyi geldi çünkü tam bir yıl önce trafik kazasında canım annemi ve babamı alkollü bir sürücü yüzünden trafik kazasında kaybetmiştim. Ben de kazadaydım ağır yaralandım ama mucize eseri kurtuldum. İlk bir yıl ağır depresyondaydım ve bu ülke değişikliği faydalı oldu. Evlendiğimizde henüz 23 yaşında olduğumuz için ve doktora dönemi zorlu geçtiği için hemen çocuk düşünmedik. Gittikten 2 yıl sonra ben de üniversite’deki psikoloji laboratuvarında araştırma koordinatörü ve müdür olarak tam zamanlı çalışmaya başladım, sonra burs aldım yüksek lisans yaptım derken çocuk işi ileriye atıldı. 27 yaşına gelmiştik ve bu arada bende bir hormon bozukluğu olan Polikistik Over Sendromu’nun (PKOS) olduğunu öğrenmiştim. Bu hastalığın belirtileri regl düzensizliği, özellikle bel çevresinden kilo alma, istenmeyen yerlerde tüylenme, erkek tipi saç dökülmesi ve kan testlerinde testesteron hormonunun normalden yüksek çıkması. Türkiye’deki kadınların yüzde 12’sinde bu sorun var. Bu sendromun hamile kalmayı zorlaştırdığını duyduğumda çok korkmuştum. 3 yıldır kullandığım doğum kontrol hapını bırakmaya karar verdim. Bu arada PKOS olan insanlarda altta yatan sorunun insülin direnci olduğunu ve buna da metformin diye bir ilacın iyi geldiğini öğrendim ve kullanmaya başladım. Bu ilacı mutlaka hamileyken de kullanmak gerekiyor yoksa ilk 3 ayda düşük olma olasılığı çok fazla. (önce doktorunuza danışın ve ondan onay almadan ilaç kullanmayın). Uzun yıllar hamile kalmaya çalışacağımızı düşünürken hapı bıraktığım ay hamile kaldım. Şaşkınlıktan ve mutluluktan ölecektim. Meğerse bu hastalıkta bir süre doğum kontrol hapı kullanıp bırakınca o ay hamile kalma olasılığın çok yüksekmiş. Eşim de çok çok sevindi tabii.

Hamileliğim çok güzel gidiyordu, bulantım yoktu, üniversitedeki işime devam ediyordum ve doğacak oğlumun hayalini kuruyordum. Hayatımdaki kederli dönemin bittiğini çok mutlu bir dönemin başladığını düşünüyordum. 9 haftalıkken hafif lekenme şeklinde kanamam olmuştu ve ben araştırmalarımdan progesterone eksikliği olduğunu tahmin etmiş ve zorla yaptırdığım kan testiyle de bunu kanıtlamıştım. Amerika’da öyle Türkiye’deki kadar kolay değil test yaptırmak veya fazladan ultrasona girmek. Hamilelikte bir kez 18 haftalıkken ultrasona giriyorsunuz bir sorun olmazsa da bir daha girmiyorsunuz. Zaten öyle her doktorun odasında da ultrason cihazı yok. Hastanede bir tane oluyor onun peşinde koşuyorsunuz. Hem de öyle küçük bir hastane değildi gittiğimiz Florida’nın en iyi araştırma hastanesiydi. Zorla progesterone takviyesi istedim ve onları almaya başlayınca da lekelenmelerim anında kesildi. Ondan sonraki hamileliklerimde de ilk 3 ay progesterone kullandım ve faydasını gördüm.

18 haftada yapılan büyük ultrasonda herşey harika görünüyordu. Oğlumuz çok sağlıklı büyüyordu, kilo alımım normaldi, kan testlerim iyiydi. Benim biraz hislerim kuvvetlidir o da başka bir yazının konusu ama doktora “Profesör, bende rahim yetmezliği olabilir mi?” diye sordum çünkü içime öyle bir his doğmuştu. Doktor tabii görünürde birşey olmadığı için benimle birazcık alay etti ve daha güzel bir ultrason olamayacağını söyledi. Ona şöyle sordum: “ Artık hiçbir sorun olmaz değil mi?” O da tabii “Kimse bunun garantisini veremez” dedi. Çok haklıydı.

20,5 haftalık hamileyken bir sabah uyandım. O gün 1,5  saat uzaklıktaki Orlando’ya gezmeye gidecektik. Bir baktım biraz kanamam olmuş. Hemen acile gittik. Doktor ultrasonu yapmaya başladı. Ekranda oğlum Kaan’ı hareket ederken görünce ne kadar sevindim ve rahatladım anlatamam. Ama doktorun yüzü birden asılmıştı. Hemen koştu ve 2 tane daha doktor çağırdı. Allah’ım ne oluyordu, tamamdı işte oğlum yaşıyordu çok hareketliydi neden ortalık karışmıştı? Doktor serviksimin açıldığını hatta bebeğin ayaklarının çıkmak üzere olduğunu ve bugün çok büyük ihtimalle bu doğumun gerçekleşeceğini anlatırken beynimden kaynar sular dökülüyordu. Ama bebeğim henüz yaşayabilecek kadar büyümemişti ki…

Hemen beni yatağa yatırdılar ve yatağın ayak ucunu çok yukarıya kadar kaldırdılar. Çok ufak bir ihtimal vardı o da Kaan’ın içeri doğru kaymasıydı. Ondan sonra servikse dikiş atmaya çalışacaklardı tabii bu arada suyum patlamazsa…  O durumda kafam aşağıda ayaklarım havada saatlerce yattım eşim de ben de perişandık. Ne yazık ki sabaha doğru suyum geldi ve oğlumun doğması engellenemedi. Oğlum Kaan, 3 Ocak 2004’te doğdu. Sadece 20,5 haftalık ve 357 gramdı.  Minyatür bir bebekti ama herşeyi vardı ve doğduğunda yaşıyordu ama ciğerleri gelişmediği için vefat etti. Çok güzel bir resmi var bende ve Sevinç’e çok benziyor. Sevinç doğduğunda bu benzerlik beni şok etmişti.  Onunla birlikte eşimle benim de tüm hayallerimiz öldü. Bu acıyı anlatmama imkan yok, Allah kimseye evlat acısı vermesin. Annemi babamı bir anda kaybetmiştim ama Kaan’ın acısının tarifi yok. Kalbim yerinden söküldü. Taş oldum ben…

Doğumdan sonra çok kötü günler bizi bekliyordu. Ben de lohusaydım ama bebeğim yoktu. O hastaneden eşimle ellerimiz boş ayrılışımızın acısını şu anda bile yüreğimde hissediyorum. 2-3 gün içinde göğüslerim sütle doldu ve işte o zaman daha da perişan oldum. Sütlerim vardı ama emzirecek bir bebeğim yoktu. Beceriksiz Amerikalı doktorlar bana bu sütü kesecek bir ilaç vermeyi bile akıl edemediler. Halbuki bu mümkün. Lahana yaprakları sararak filan halletmeye çalıştım. Doğum yapmıştım ama 1 hafta sonra üniversitedeki görevime dönerek kendimi işe verdim. Doğum sonrası kontrolüme gittiğimde o profesör yüzüme bile bakamıyordu. Beni daha önce hem alttan hem ultrasonla muayene etmiş olmasına rağmen bendeki bir sorunu farketmemişti. Normalde kadınların serviksinin uzunluğu 5cm civarında olur ama benimki doğuştan 1cm filanmış. Doğuştan bu kadar kısa bir serviks ancak 10 milyonda bir görülürmüş. Ne kadar nadide bir insanım, ne yazık ki. Normalde rahim yetmezliği olduğunda (evet bende rahim yetmezliği varmış içime doğduğu gibi) zayıf olan servikse alttan basit bir ameliyatla vajinal serklaj (dikiş) yapılıyor ve bu sayede bebeği daha uzun taşıyor anneler. Bu çok yapılan bir prosedür. Ama benim serviksim bu dikişi atacak kadar bile uzun değilmiş. Doktor çok ender yapılan bir ameliyat olan Trans-Abdominal Cerclage (TAC) diye bir ameliyattan sözetti ama belki de ancak taşıyıcı annelik yoluyla çocuk sahibi olabileceğimi söyledi. Oradan ayrılırken eşim de ben de konuşacak halde değildik. Sessizce eve geldik.

Ben şoku atlattıktan sonra hemen araştırmaya başladım. Huyumdur. Hemen harekete geçerim. Önce ameliyat hakkında bilgi topladım. Bu ameliyatta sezaryen gibi karından giriliyormuş ve rahmin bittiği yere serviksin biraz üstüne bir kelepçe takılıyormuş ve bu serviksi devreden çıkarıyormuş ve bebeği içerde tutuyormuş. Çok nadir yapılan ve biraz da tehlikeli bir ameliyat olduğu için en son çare olarak yapılıyormuş. Genellikle insanlar 3-4 bebeği 5-6 aya kadar taşıyıp kaybettikten sonra bu ameliyatı oluyor ve bebeği sonuna kadar taşıyabiliyorlarmış.

İşte ameliyatı gösteren bir çizim

 

Bu arada bu ameliyatı olmuş kadınların oluşturduğu internetteki bir gruba katıldım ve onların hikayelerini okumak bana çok iyi geldi. Bu ameliyat çok başarılı oluyordu. Yahoo’daki Abbyloopers grubundan çok şey öğrendim ve hala onlarla görüşüyorum.   Tek sorun şuydu; bu ameliyatı her doktor yapamıyordu. Koca Amerika’da 10 doktor yapıyordu ve bizim yaşadığımız Florida’da yapan doktor yoktu. Avrupa’da da sadece İngiltere’de bir doktor yapıyordu. Türkiye’de yapan yoktu ama şimdi 2 doktor yapıyormuş. Ama onlar kelepçe takmıyorlarmış dikiyorlarmış ve bu her vaka için ideal olmuyor. Yine de şu anda bu ameliyatı Türkiye’de olanlar var ve bebeklerini sonuna kadar taşıyabildiler. Florida dışında ameliyatı olursam oradaki sağlık sigortamız bunu karşılamayacaktı ve  ameliyat 20.000 dolara mal oluyordu. Öğrenci halimizle bunu karşılamamız imkansızdı.  Çok büyük bir hayal kırıklığıydı bu.

Eşimin doktorası bitmek üzereydi ve 2 yıl kadar Amerika’da çalışmak istiyordu. Değişik üniversitelerden iş teklifi aldı. İşini seçerken gdeceğimiz şehirde bu ameliyatı yapan doktor olup olmadığını da kontrol ettik. Yani çocuk arzumuz kariyerimizi bile etkiledi diyebilirim. Duke Üniversitesi’nde çalışmak için North Carolina’daki Durham şehrine taşındık. İlk işimiz oradaki bu ameliyatı yapan Dr. Haywood Brown’u bulmak oldu. Baktı ve ameliyatı yapacağını söyledi ama önce hamile kalmalısın dedi. Ameliyatı ben 3 aylık hamileyken yapmak istiyordu çünkü bu ameliyat bu zamanda yapılıyordu. 3 aylık hamileyken sezaryen gibi kesiyorlar içinde bebek olan rahmi çıkarıyorlar ve ucuna kelepçeyi (TAC) takıyorlar. Yok dedim ben onu istemem. Hem riskliydi hem de bebeğim anestezi alacaktı.

Dünyada bir tek Dr. Haney diye bir doktor yani bu ameliyatı icat eden kişi bu ameliyatı hamilelikten önce yapıyordu ama o Chicago’daydı. Dr. Haney’nin telefonunu buldum ve onu aradım. Ona durumu anlattım, telefonda ağladım Dr. Brown’un ameliyatı hamilelikten önce yapmayı kabul etmediğini söyledim ve ona yalvardım onu ikna etmesi için. Dr. Haney dünyadaki en iyi insanlardan biri bence benim kendisinin hiçbir zaman hastası olamayacağımı bildiği halde 1,5 saat konuştu benimle. Dr. Brown öğrencisiymiş zaten bu ameliyatı yapanların hepsine o öğretmiş. Dr. Brown da Amerikan Jinekologlar derneği Başkanı bu arada inanılmaz ünlü bir doktor.  Neyse sonunda Dr. Haney benim doktoru Chicago’ya çağırdı ve onu 2-3 hamilelik öncesi ameliyata soktu ve ameliyatı böyle de yapmayı öğretti çünkü çok farklıymış rahim büyümeden yapması. Bu arada ben bir yıl beklemek zorunda kaldım bana sıra gelene kadar çünkü doktorum çok yoğundu. Tabii o beklemeler ömrümden ömür götürdü. Bir bebek isterken beklemek çok zor. Bu arada da hamile kalmamam gerekiyordu.

Tam ameliyat zamanım gelirken sigorta ameliyatı karşılamayacağını haber verdi. Nedeni ise bu ameliyat hamilelikten önce yapılırsa gereksiz bir ameliyatmış, ya ameliyatı olduktan sonra hamile kalamazsam boşuna ameliyat olmuş olacakmışım! Delirdim. Uzun uğraşlarımdan sonra bir kısırlık doktoruna gittim ve bu kadın çok büyük bir ihtimalle hamile kalır çok doğurgandır diye rapor aldım. Bunların hepsi benim araştırmalarım uğraşlarımla oldu. Sigortayı ikna ettim ve ameliyat günü geldi. Duke Universitesi Hastanesi Amerikanın en saygın hastanelerinden biri.  ‘Hamilelik öncesi TAC ameliyatı’ bu hastanede ilk defa yapılacağı için çok büyük bir olaydı. Ameliyat için Kanada’dan ve Amerika’nın başka eyaletlerinden doktorlar geldi izlemeye. Başımda 20 kadar doktor ve 30 kadar hemşire vardı. Hepsi yanıma geldi ve bol şans diledi sonra da izlemeye çıktılar.

Şimdi ben biliyorsunuz siyaset ve dinden bahsetmeyi pek sevmiyorum sitede çünkü uygunsuz geliyor ama bu hikayeyi anlatırken burayı anlatmasam eksik kalacak. Ameliyatımı yapan iki doktor da çok dindar hristiyanlardı hatta kendi yaptırdıkları onların adını taşıyan kiliseleri vardı. Bu ameliyat benim için çok önemliydi ve bir başlangıçtı. Doktorumdan ameliyata başlarken Allah’a dua etmesini rica ettim. Sonuçta aynı Allah’a inanıyoruz. O ve diğer doktor bir anda eşimin ve benim elimi tuttular ve öyle güzel bir dua etmeye başladılar ki anlatamam. Sadece Allah’a dua ettiler. Allah’ım ellerimize kuvvet ver hayırlı sonuç alalım şeklinde şeyler söylediler. Hala unutamam. Öyle bir ruh halinde ve moralle ameliyatım başladı ve çok güzel sonuçlandı.  Ameliyattan sonra  aylarca hamile kalmam yasaktı. Tam yasaklar kalkarken eşim şu andaki üniversitesinden iş teklifi aldı ve aylar sonra İstanbul’a döneceğimiz kesinleşti. Döneceğimiz için çok mutluydum ama yine beklemem gerekiyordu çünkü hamileyken Amerika-Türkiye uçağına binmem yasaktı. Havadayken doğum başlarsa kelepçe nedeniyle normal doğum yapmam mümkün değildi, havada sezaryen de olacak halim yoktu ölebilirdim bile. Yine beklemeye devam ettik. Türkiye’ye Ocak 2006’da döndük.  5 ay da  özel sigorta için bekledik.  En sonunda Eylül 2006’da hamile olduğumu öğrendim. Kaan’ım gideli neredeyse 3 yıl olmuştu. Dile kolay… O 3 yıl nasıl geçti bir ben bilirim.

Olduğum ameliyata güvenim tamdı ama yine de tabii insanın içinde her an doğum yapacağım endişesi oluyor. 4 aylık hamileyken yatmaya başladım. 13 yıllık jinekoloğum Dr. Herman İşçi’ye haftada bir gidiyordum. Risk nedeniyle hiçbir şeyi şansa bırakmıyorduk. 5 aylıktan itibaren oğlum Mehmet Alper tamamen aşağıya inmişti ve onu sadece o kelepçe tutuyordu. İyi ki vardı. Evden sadece doktora gitmek için çıkıyordum ultrason iyiyse 2 saat istinye Park’a gidiyorduk ve orada tekerlekli iskemleyle eşim beni dolaştırıyordu ve yemek yiyorduk. Ah o 2 saati nasıl beklerdim. Evdeyken sadece tuvalet ve yemek için kalkardım, onun dışında devamlı yan yatardım.  Haftada bir de çok acı veren P17 Progesterone iğnelerinden oluyordum. Kasılmaları ve erken doğumu önlüyordu. Doğuma kadar da oldum bu iğneleri.

Sevgili doktorum daha hamileliğin başında bana araştırdığını ve bu ameliyattan sonra taşınan bebekleri 37 hafta1 günlükken almanın uygun olacağını söyledi. Risk almak istemiyordu, bebek sorun yaşamazdı ve ikinci bir bebek olursa diye kelepçeyi çok zorlamak istemiyordu. Tarihe baktı ve 19 Mayıs’ta alacağız dedi ve ben ağlamaya başladım. Çünkü İlk oğlum Kaan zamanında doğsaydı 19 Mayıs 2004’te doğacaktı. Allah’ım sen nasıl bir plan yapmıştın böyle? Ne dersler vardı bunda acaba? Bir yıldaki o kadar günden bu gün olmuştu ve Kaan’ın doğacağı günden tam 3 yıl sonra canım oğlum Mehmet Alper’imi kucağıma aldım. 37 hafta bir günlük doğdu, 3 kilo 70 gr ve 48 santimdi. Çok şükür çok sağlıklı ve cin gibiydi. Hayatımıza bir güneş gibi doğdu benim bütüm kederlerimin üstünü ışığıyla örttü onları görünmez hale getirdi. O kederler kayıplar acılar hep var tabii ki ama hayat çocuklarımla güzel ve anlamlı. Her gün yaşanmaya değer ve Allah’ın bize bir armağanı.

Doktorum Herman Bey ile Alper’i çok bekledik heyecanlandık. Doğumum epiduralli sezaryendi. TAC yerinde bırakıldı başka bebeğim olursa diye. Doğumda herşeyi yaşamak, eşimle doktorumla konuşmak çok güzeldi. Ameliyathane de olsa Herman Bey’in açtığı muhteşem klasik müzik ve devamlı benimle konuşup moralimi yükselten şeyler söylemesi harikaydı. Alper doğdu herşey harikaydı ama Herman Bey’de bir durgunluk olduğu dikkatimi çekti. Alper çıktığında çok neşeli olan adam sonrasında asık suratlıydı biraz. Hatta ben birşey mi var bir sorun mu var bebekte? demiştim ama ah bir bilseydim bebek mis gibiymiş de sorun bendeymiş!

Oraya döneceğiz. Alper çok rahat bir bebekti. Deliler gibi emerdi ve Maşallah çok sütüm vardı. Sadece anne sütüyle beslenirdi. Bakımı da çok kolaydı sadece acıkınca ağlardı. Herkesin öyle bebeği olsun İnşallah. Bu arada eşim bana devamlı “sütün azaldı mı?” diye soruyordu. Biraz da sinirle “hayır” derdim. Alper 8,5 aylık oldu ve ben özel sağlık sigortamın kapsamını biraz azaltmak istedim, sağlıktan söz açılınca eşim “galiba artık sana bunu göstermem gerek” dedi ve bir biopsi raporu getirdi. Hiçbir şey anlamadım. Doktorum doğumda Alper’i aldıktan sonra bir de yumurtalıklara bakiyim demiş ve yumurtalık kadar (3cm) bir tümörle karşılaşmış sol yumurtalığımın üzerinde. İyi huylu olmadığını ilk bakışta anlamış ve o tümörü tamamen temizleyip almış ve biopsiye göndermiş. Yani benim doğumum aynı zamanda bir tümör ve kanser ameliyatına dönüşmüş. Adamcağızın morali bu nedenle bozukmuş.

Doğumdan sonra Tarcan’ı çağırmış ve bu raporu ve güvendiği bir onkoloğun kartını vermiş. Sütü biraz azalınca bu onkoloğa gidin demiş. Ama bu arada beni 3 ayda bir çağırdı ve ultrasonla baktı. Ben de diyordum ki “ne çok kontrol varmış doğumdan sonra millet tarlada doğuruyor işine dönüyor”. Meğerse tümör yeniden büyüdü mü diye bakıyormuş.

Tabii ben hemen biopsi raporunu incelemeye başladım ve pek bir şey anlamadım. Bir tümör var ama ne? Hemen sonuç bölümünü google a yazdım ve karşıma YUMURTALIK KANSERİNİN TÜRLERİ çıktı. Tabii ben şoklardayım ve ağlıyorum. Allah’ım bitmemiş miydi kederlerim? Hemen doktorumu aradım. Herman Bey “Daha gitmediniz mi Fuat Bey’e?” diye kızdı. Neyse hemen ertesi gün binbir ricayla randevu aldık ve Onkolog-Jinekolog Prof. Fuat Demirkıran’a  gittik. Fuat bey çok kızdı bu kadar geç gelmemize ve hemen ameliyat olmam gerektiğini söyledi. Bir MR çektirdim ve alınan tümörün yerinde yeni bir şey çıktığını gördük.  Tümör borderline cinsti yani kötü huylunun iyisi gibi bir şey. Kanser başlangıcı diyenler var, invasiv kadar kötü değil ama bundan ölenler de var. Benimki papiller cinsti yani biraz daha tehlikeliydi. Yayılma olasılığı vardı. Biz doktorumun sayesinde erken yakaladık. Yakalamasak 2 yılda ölmüş olurdun dedi onkolog yani Alper’ciğimin doğumu ve doktorumun dikkati benim hayatımı kurtardı diyebiliriz.

Ameliyata girerken çok kötü oldum. İnsanın çocuğu olunca ameliyata girmek ne zormuş.  Alper’in bir resmini göğsüme koydum ve öyle girdim. Ameliyathanede gösterdim herkese. Bakın dedim “bu benim 9 aylık oğlum benim ona kavuşmam gerekiyor ona göre yapın ameliyatı”. Herkes ağladı diyebilirim. Ameliyatım güzel geçti. Tümörün çıktığı sol yumurtalık ve tüp alındı, kanser geri gelirse diye apandisit ve karın zarı da alındı ilk oralara bulaşırmış. Sağ yumurtalıktan da parça alındı ama ameliyat sırasında yapılan hızlı biopside (frozen deniyor buna) sağ yumurtalık temiz denildi. Eğer orada da çıksaydı sağ yumurtalık da alınacaktı ve ben menapoza girecektim yani kızlar olmayacaktı. Bu da Allah’ın bir hikmeti. O test yüzde 90 doğru çıkarmış.

Ameliyat ağırdı ve çok acı çektim. Karnımı göbek deliğinden aşağıya kadar kestiler. İyileşmem zor oldu. Yine de Alper daha fazla süt içebilsin diye ameliyattan 3 saat sonra yattığım yerden canım arkadaşım Eser’in yardımıyla anne sütümü sağmaya başladım. 3 saatte bir sağdım ve anestezili olduğu için attım. 4 gün bunu yaptım. Herkesin yapabileceği bir şey değildi ama azmettim. Bir annenin kafasına koyduğu şeyi yapabileceğine inanıyorum. Annelik böyle bir güç veriyor insana. Bu sayede 4 gün sonra eve geldiğimde Alper emmeye devam etti. Oğluma kavuşmak harikaydı.

Ameliyattan  10 gün sonra 25 Şubat 2008’de tam da doğumgünümde doktorun ofisine her zamanki gibi gülerek ve neşeyle girdim ama doktorum gülmüyordu. Onu öyle görünce birşeylerin ters gittiğini anladım. Gelen uzun biopsi sonucuna göre kalan sağ yumurtalıkta da aynı tümörden varmış. Bu da benim 32 . yaşgünü hediyem olmuştu. Konuştuk ve ben ısrar ederek Alper’e kardeş yapmak istediğimi söyledim. Ben tek çocuğum ve annemle babamı kaybettiğimde hep keşke bir kardeşim olsaydı demiştim. Onun yanlız büyümesini istemiyordum. Evet biraz riskliydi ama kalan yumurtalıktaki tümör görünmüyordu bile inşallah büyümeyecekti ben Alper’e kardeş yapmadan:)  Doktorum benim deli olduğumu düşünmekle beraber risk bende olmak üzere bana izin verdi ama tek koşulda. Hemen tüp bebek yaparsam.  Çünkü kalan tübün şekli çok bozulmuştu oradan spermin yumurtaya gitmesi aylar hatta yıllar sürebilirdi ve o tümör her an büyüyebilirdi zaman yoktu. Tamam dedim. Ameliyattan sonra biraz ara verdik ve Alper 14 aylıkken Haziran’da tüp bebek yaptık. Çok az hormon kullandık ve tüp bebek doktorum Dr. Melih Aygün o kadar güzel ayarladı ki iğneleri tam istediğimiz gibi sadece 2 embriyo oldu. Onlar da Sevinç ve Esin. Hatta aşağıdaki resim onların embriyo haldeki resimleri. Tabii hangisi hangisi bilmiyoruz ama bu ikisi.

 

25  Temmuz’da embriyoları rahmime yerleştirdiler. Eşimle eve geldik. Alper henüz yürümüyordu ellerini bırakıp. Ben yattım eşim de Alper’i parktaki bir doğumgünü partisine götürdü. Eşime dedim ki. “Alper artık abi oldu ve orada yürüyecek.” Evet gerçekten de orada ilk defa yürümüş ve o günden sonra da yürüdü.

Biz iki tane embriyo koyduk çünkü tümör nedeniyle bu benim tek tüp bebek deneme şansım olacaktı. Şansımızı arttırmak istedik. Dr. Aygün bana “Ece Hanım siz çok doğurgansınız kaç tane koyarsak tutacak” dedi. Ama tabii bilemiyorsun. İkiz olmasını pek istemiyordum çünkü rahim yetmezliği nedeniyle taşımam çok zor ve riskli olacaktı. Gerçi TAC ile ikiz taşıyanlar vardı Amerika’da. İkiz olduğunu öğrenince çok sevindim ama korkuyordum da. Her ultrasonda doktorum tedbirli davranıyor ve belki bunlardan biri gidebilir tek gebeliğe düşebilir öyle de olabiliyor diyordu. Ben de “hayır bunlar ikiz olacaklar biliyorum” diyordum.  18 haftalık olunca dünya çapında bir ikiz gebelik uzmanına gönderdi doktorum büyük ultrason için. Makineyi açmadan önce doktora “bakın şimdi çok korkutucu bir görüntü göreceksiniz korkmayın “ dedim. O da anne karnında ikizlere ameliyat yapan biri olduğu için “oo ben neler gördüm “ dedi ama ultrasonu açınca o kadar şaşırdı ki. Kızlarımın ikisinin de kafası doğum kanalındaydı ve onları sadece o minik kelepçe tutuyordu ve kelepçenin minik deliğinden aşağıya kızların su torbası kaymıştı ve orada altta bir su torbası oluşturmuştu. Her an patlayacak gibiydi. Bana çok kızdı neden bunlardan birini aldırmadın o zaman daha çok şansları olurdu dedi, beni suçladı. Ben de dedim ki “Bu kararı ben veremem kısmetleri varsa ikisi de yaşar, ben seçip birini aldıramazdım” Çok şükür ki kısmetleri varmış.

Tabii bu hamilelik de aynı şekilde yatarak ve iğnelerle geçti. Ama bu sefer 1 yaşında bir bebeğim vardı ve onu kucağıma alamamak onunla koşup oynayamamak ve gezememek zordu. Evde bol bol aktiviteler yaptık ben yatarken ve otururken. Çocuğun resmen zekası gelişti bu kadar kaliteli zaman ve aktiviteden. Babası ve benim dayım onu dışarda gezdirdiler.  Doktora da beraber giderdik ve doktordan sonra İstinye park’ta tekerlekli iskemlede gezerken o da kucağımda olurdu. Buna bayılırdı.

Korkular hep aklımdaydı; ya çok erken doğarlarsa? Ya yaşamazlarsa? Tamam Alper’i taşımıştı TAC ama iki bebeği ne kadar taşıyacaktı? Bu arada benim tümör ne alemdeydi? 3 aydan sonra rahim büyüdüğü için yumurtalığı göremiyorduk ve ne olduğu hakkında bir fikrimiz yoktu. Biraz korkutucu bir durumdu. Düşünmemeye çalıştık. Eşim için de zordu. Açıkçası kızlarımı düşünmekten beni unuttuk.

Bu arada sizlere hislerimin biraz kuvvetli olduğundan bahsetmiştim. Küçüklüğümden beri 32 yaşında 3 çocuk annesi olacağımı hissederdim ve söylerdim. Sağlık sorunları nedeniyle Alper’i 31 yaşında doğurunca artık imkansız demiştim. Olaylar öyle gelişti ki bir baktım ben 32 yaşında ikizlere hamileyim ama hislerim doğru çıkarsa kızlar erken doğmuş olacaktı. Çok dua ettim hislerim doğru çıkmasın diye ama doğumgünümden 1 gün önce suyum geldi ve ben 24 Şubat 2009’da yani 32 yaşında 3 yaşayan çocuk annesi oldum.

Kızlarım 33 haftalık doğdular. Doğumlarını şu yazımda anlatmıştım. http://hassasanne.com/wp/2013/07/25/premature-bebegin-annesi-olmak/ Bu arada kızlar bu kelepçeyi yaklaşık 30. haftada yırttılar ama hemen doğmadılar çünkü mesane gelip rahmin önünü kapatmış ve çıkmalarını engellemiş. 3 hafta daha erken doğsalardı herşey farklı ve daha kötü olabilirdi. Bu da bir mucize.

Doğumda kalan yumurtalığımdaki tümörün hiç büyümediğini görmek bizi çok mutlu etti. 6 ayda bir kapsamlı bir kontrole, en ufak bir büyüme görürsek hemen yumurtalığı ve rahmi almaya ve büyüme olmasa da 40 yaşına doğru herşeyi almaya karar verdi doktorum. Bu kapsamlı kontrolde ultrasonla ve elle muayene oldu ve kandaki CA125 ve diğer kanser markerlarına bakıldı. 4 yıl boyunca her 5-6 ayda bir Dr. Herman İşçi’ye gittim ve çıkarken 6 ay sonra görüşürüz dedik gülüştük. 4 ay önceki kontrolüm böyle geçmedi. Ultrason açıldığında doktorumla gülüşüyorduk, ekrana baktık ve yıllardır aynı görüntüye baktığımız için ekrandakinin kocaman bir tümör olduğunu anladık. Ona baktım ve “Herman bey…” dedim. O da bana baktı ve “Çok üzgünüm Ece Hanım” dedi. Gözleri dolu doluydu. Benim de…

3cmlik yumurtalık büyümüş 6 cm olmuş, üstünde de 3cmlik bir tümör ve 2 tane de küçük tümör. 6 gün içinde ameliyat oldum. Ameliyata bu sefer 3 kuzumun resmini götürdüm ve o odadakilere gösterdim. Ameliyatta rahim, kalan yumurtalık, tüp, lenf bezleri alındı. Karnım boydan boya kesildi, her yerden parça alıp incelemeye gönderdiler ve karnımdaki bütün organları ellerine alıp incelediler. Çok büyük bir ameliyat oldu ama risk almak istemediler. Ameliyatı Onkolog-Jinekolog İlkkan Dünder ve Herman İşçi yaptılar. Aslında bu ameliyat hem genel anestezi hem epidural yapılarak oluyor çünkü çok büyük ve ağrılı bir ameliyat. Ben anneannemin ve dayımın beni genel anesteziyle aygın baygın görüp morallerinin bozulmasını istemediğim için genel anestezi istemedim. Doktorlarımı ikna etmek çok zor oldu çünkü daha önce epiduralle böyle büyük bir ameliyat yapmamışlardı. Ben biraz kararlı ve ikna edici biriyimdir ve başardım. 2 saat 45 dakikalık ameliyatta uyanıktım ve onlarla konuştum. Tüm ameliyatı dinledim. Ameliyat biraz uzayınca ve karnın üstündeki organları tek tek kontrol etmeye başladıklarında ameliyatı ve acıları hissetmeye başladım. Çok zor bir 15 dakika geçirdim herşeyi hissederek ama sonuçta ameliyat bitti, ameliyathanenin kapısından çıkardılar sedyeyle ailemi gördüm ve uyanıktım gülüyordum. Bu onlara ve bana çok moral verdi. Sonraki 3 gün çok çok zordu hiç anlatmak bile istemiyorum ama önemli olan sonuçlarım güzel geldi ve yayılmamıştı hiçbir yere ve karın sıvısında yoktu yani kemateropi görmeden halletmiştik. Allah’a çok şükür.

İyileşme sürecim zor oldu 15 gün sonra karnımda sıvı birikti ve yeniden delinip 1 bardak su alındı. Bu çok moral bozucuydu. Neyse hepsi geçti. Sitem için çalışmaya yattığım yerden devam ettim ve paylaşımlarım bir gün bile aksamadı. Binlerce Hassas Annenin desteği bana çok iyi geldi. 1 Kasım 2013 civarı Hassasanne.com ve facebook paylaşımlarına bakabilirsiniz. Çalışmak çok güzel bir şey ve çok seviyorum. Son 4 aydır güzel iyileştim ve yoğun hayatıma döndüm. Yine de dikkat ediyorum. Şimdiki hedefim kilo vermek, spor yapmak, eşim ve çocuklarımla sağlıkla yaşamak.

Bu arada doktorlarım benim bu yaşadıklarımı “Ender Vaka” adı altında bir tıp makalesinde yazdılar  ve bu makale Avrupa Jinekolojik Onkoloji adlı bir bilimsel dergide yayınlandı. Yani hakkımda sadece beni anlatan 4 sayfalık bir tıp makalesi var. Ama en son ameliyatımı anlatmıyor. Ondan önce basılmıştı. Yani vaka daha da ender hale geldi aslında. Makalenin ingilizce bir özeti burada

Anne olmak benim için herşeydi ve hala da herşey. Bu kadar istediğim ve zor kavuştuğum bir şey olduğu için değerini çok iyi biliyorum, her anının tadını çıkarıyorum ve her gün şükrediyorum. Bu kadar sağlık sorununa ve anne olamamam için bu kadar nedene rağmen biri cennette, üçü yanımda 4 çocuğuma anne olabildiğim için çok mutluyum. Annelik benim içim hayatın anlamı, mutluluğu ve her gününün ismi. Her adımında benim çok istemem, çok araştırmam, çok ısrar etmem, çok kararlı ve güçlü olmam var. En çok tabii Allah’ın bunu nasip etmesi ve Allah’ın sevdiği kulu olmam. Hayatımda hep iki aşırı uç oldu. Başıma çok korkunç çok üzücü şeyler de geldi (annemi, babamı ve oğlum Kaan’ı kaybetmem, hastalıklarım ve toplam 6 ameliyatım) ve dünyanın en güzel ve harika şeyleri de (18 yıldır eşimle çok mutlu olmam, 3 sağlıklı tatlı yavrum, Hassas Anne sitem :)). Önemli olan her günün değerini bilmek ve isyan etmemek. Her zaman hayata olumlu ve umutla bakmışımdır ve bu bana yaşadıklarımda çok yardımcı oldu. Hayatı etrafımdaki insanlara zehir etmedim. Herkesin kendi kendinin psikoloğu olması ve kendini telkin etmesi gerektiğini düşünüyorum.  Herşey bakış açımıza bağlı.

Eğer bu çok çok uzun anne olma hikayemi okuduysanız bundan aklınızda her annenin çok güçlü olduğu ve aklına koyduğu herşeyi yapacağı kalsın.  Bu güce sahipsiniz.

Hassas Anne Ece Kumkale

263 yorum

  1. Allah yavrularınızın acısını size, sizinkini onlara yaşatmasın. Çok zorluklar yaşamışsınız. Zorlu bir doğum geçirdiği için bir daha çocuk istemeyen hatta yeni doğmuş bebek görmeye tahammül edemeyen tanıdıklarım var. Herkes kendine dersler çıkarmalı. Evinizden huzur ve mutluluk eksik olmasın inşallah.

  2. masallah size ne kdr guclu ne kdr mukemmel bir annesiniz dogum hikayenizi okudum cok duygulandim sasirdim neler yasamissiniz neler atlatmissinoz Allah cok buyuk hep yardimciniz olmus .sinav buda iste zorluklar yasatiyor guzellikler veriyor bakalim ne kdr sukredicez.Rabbim cocuklarinizi size sizi cocuklariniza bagislasin.

  3. Ece hanım merhaba. Ben Dr Nihal Koç. Yazınızı gözyaşları içinde sonuna kadar okudum. Ne kadar güzel dile getirmişsiniz yaşadıklarınızı. Gerçekten, başka biri olsa sizin yerinizde, baştan vazgeçerdi herhalde. Çok zor şeyler yaşamışsınız, ama çok şükür hepsini atlatmışsınız ve sağlıklı, çok güzel evlatlarınız var. Inşallah bundan sonra her şey çok güzel olur sizin ve aileniz için. Allah başka sıkıntılarla, özellikle de evlatlarınızla imtihan etmesin sizi, hepimizi.. Sizin bu anlattıklarınız, birçok kişiye umut olacaktır eminim.
    Benim de biri 8,5, diğeri de 3 aylık iki çocuğum var. Annelik dünyanın en güzel şeyi. Allah her isteyene nasip etsin inşallah. Yazılarınızı sürekli takip ediyorum. Inşallah bir gün tanışma fırsatımız da olur.
    Iyi ve sağlıklı günler diliyorum. Güzel çocuklarınızı öpün benim için lütfen..

  4. siz, iyi ki varsınız. :)
    Allah başka hiç bir sıkıntı göstermesin, huzur ve sağlıkla güzel günler görün inşaallah ece hanım.

  5. Aglaya aglaya okudum yazinizi. Ne kadar guclu, azimli ve inancli bir insansiniz. Masallah size! Allah sizi evlatlariniza, evlatlarinizi da size bagislasin ve birlikte cok saglikli, huzurlu. mutlu, upuzuuun bir omur gecirin insallah. En guzel gunler sizin ve ailenizin olsun. Cok sevgiler :)

  6. Cok duygulandim Ece hanim Allah size bir daha böyle acilar hastalıklar yasatmasin inşallah hepimizin evlatlarini bize bagislasin bizi de evlatlarimiza tabii dediginiz gibi hayatin kiymetini iyi bilmeli ve her anin tadini cikarmaliyiz çocuklarimizla en güzel sekilde :))

  7. ece hn. yazınızı ağlayarak okudum .Allah sizi eşinize ve çocuklarınıza bağışlasın inşallah görüp göreceğiniz bu olsun .Bende ilk doğumumdan( kızım Nihan’dan )sonra 2 oğlumu rahim açıklığı yüzünden kaybettim araştırmalarım sonucunda teşhisi kendim koydum ve doktora gidip anlattım muayene sonrası haklı çıktım hamile kaldığımda 4 ayıma kadar bebek düşmesin diye ilaç kullandım 4 aylıkken serklaj yani rahime dikiş atıldı haftalık iğneler başladı ve sizin gibi sadece tuvalete gidebiliyordum 6 gebelik şekerim çıktı ve yüksek tansiyon sorunu yaşamaya başladım pleeklemsi (help sendromu) oldum 23 – 13 tansiyonla yattım artık karaciğerim iflas etmeye başladı AST VE ALT değerlerim 35-40 olması gerekirken sezeryana girdiğim gün 590 a çıkmıştı ve 31 haftalık efem’i almak istediler ama yaşamayabilir dediler ultrasonda 1.5 kg görünüyordu.Beni yaşatmak için hemen almaları gerektiğini söylediler.Sezeryana girdim oğlum 2 kg 580 gr doğdu .Annenin ve bebeğin %90 ilme ihtimali olan bir hastalığı allahın izniyle atlattık .23 günlük küvöz maceramızdan sonra bebeğime kavuştum.Allah kimseyi çocuk sevgisinden mahrum bırakmasın.5 aylıkken astım teşhisi koyuldu.2.5 yaşındayken ateşli havale geçirdi.Şimdi Efe 3.5 yaşında Kızım Nihan 8.5 yaşında .Sizlere kocaman sevgilerimi gönderiyorum. Çocuklarınızı da benim için lütfen öpün

  8. Hikayenizi okudum.Allah o güzel evlatların sağlıklı,mutlu,başarılı günlerini size ve eşinize göstersin inşallah.Evlatlarınız iftihar vesileniz olsun.Sevgiler.

  9. ece hanım hikayenizi hiç sıkılmadan gözlerim dolarak okudum.rabbim ailenizle güzel mutlu bir ömür nasip etsin size.

  10. Nesrin Çoruh

    Merhabalar, yazınızı okudum evlat sahibi olma isteğiniz bu uğurda ayrıca 2. defa yaptığınız mücadeleyi çok taktir ettim. Allah size ve ailenize sağlıkla uzun ömürler versin.
    Ben de benzer bir ameliyatı Türkiyede oldum. Benim de doğuştan rahim ağzı uzunluğum kısaymış. Bu yüzden 14. haftada laparoskopik serklaj oldum. Dediğiniz gibi hamilelikte riskler yüksek. 3.5 saat süren bir ameliyat ardından bir hafta sonra su gelmesi, ardından tedaviyle kesenin kendini tamir etmesi … Çok şükür sizin gibi ben de başarıya ulaştım 36 artı 4 te 3.700 gram 53 cm olarak Ahmet Arda’mı kucağıma aldım. Allah evlat sahibi olmak isteyen herkese nasip etsin. Amin…

  11. feyza tunca gürbüz

    Harika bir insansınız ece hanım allah size uzun ömürler nasip etsin. Yazınız muhteşemdi Teşekkürler. ..

  12. tuba genç fidanlı

    Ne büyük fedakarlık ve ne büyük ayrıca zorlu bir imtihan…Gözyaşları içinde okudum sevgili Hassas Anne… Allah taşıyamayacağı yükü kuluna yüklemezmiş. Bütün bu imtihanların galibiyetle sonuçlanması da tesadüf değil asla…Azmin zaferi adeta…Ben Allah’tan sağlıklı ve hayırlı bir ömür diliyorum size, evlatlarınıza, eşinize ve tüm sevdiklerinize…

  13. betül orhun sönmez

    merhaba ece hanım Allah size ne kadar güç vermiş böyle bende bu enerjinizi nerden buluyorsunuz diye merak etmişttim doğrusu.insanalar sağlık sorunlarıyla savaştıklarında her anın değeri kocaman biliyorlr.Allah daha beterinden korusun.ne mutlu size. okurken bende ağladım evet beklemek çok zor bebek için ama Allah nasip ettimi bitmiştir. Benimde ece adında kızım var,ve bende oturamıyorum kaslarla ilgili bir şey havuza gd,yorum zamanla iyileşicem biliyorum ama depresyona ramak kalıyor toparlıyorum.siz bana enerjiden çok daha fazlasnı verdiniz sağolun Allah evlatlarınızın çocuklarını parklara götürmeyi nasip etsin sevgiler..betül

  14. Yazınızı sonuna kadar okudum gözyaşlarımı tutamadım.Benimde sıkıntılı geçti ama sizinki kadar değil tabiki bende 2 düşük yaptım bebeklerimi kaybettim ve üçüncü gebeliğim de erken doğumla sonuçlandı 29 haftalık 1600 gr 40 Cm doğdu 33 gün hastanede yattı çok zor günlerdi şuanda 14 aylık ama hala oturamıyoruz çocuk nöroloji doktorlarını gezdik şuan fizik tedavi görüyoruz hala zor günler geçiriyoruz :(

  15. Ece hanim cok duygulandim.sizi her zaman takip ediyorum. Bu kadar badireler atlatipta hassas anne olmamak elde degil. Adasimsiniz bu arada ve oglumda ikizlerinizle yasit…sizi sevgiyle kocaman kucakliyorum ve yaziyi bir kez daha okuyavagim…

  16. Iki kızım var. Her anne güçlüdür demişsiniz ama ben sizin yariniz kadar güçlü isem ne mutlu bana. Allahın çok özel bir kulusunuz siz. Hep çok mutlu olun.

  17. sizin kadar olmasada anne olmak için dört yıl uğraştım…yazını duygulanarak okudum…iyi ki varsın iyi ki seni tanımışım…her kadının anne olmasını tüm kalbimle diliyorum…

  18. Allahin sevdigi kuluymusunki seni yavrularina yavrularinida annesiz birakmamis.Allahim sen cok buyuksun yarabbi

  19. Perisan oldum okurken.. ne diyeyim bilemiyorum.. Rabbim her daim yaninizdaymis,cani gonulden bunu hissettim.. sansiniz bahtiniz sagliginiz ve aileniz uzun yillar yaninizda olsun.

  20. Inanin gozlerim dolarak okudum siz ne guclu bi kadinmissiniz yaa inanilir gibi degil …bende dogumdan 10 gun sonra safra kesem alindi buda bana denk geldi ne zor gunlerdi falan die yakinirdim suan utandim sizinkini yaninda bmmki hicmiss allah hep mutlu etsin kuzulari ve sizi hix ayirmasin sizi sevioruz ailemden birisiniz arrij yakindan tanismak zir zamanlarinizda elinizj tutmak cook isterdim hayat bu belki bigun bi yerlerde insaallah guzel bi zamanda yolumu kesisir cook oouyirum sizi …..

  21. tek kelimeyle wooovvvv diyorum ben yaaa Ece Hanım Rabbim sağlıklı sıhhatlı uzun ömürler versin size ve ailenize çok mutlu olun inşallah fazlasıyla haketmişsiniz ayrıca iyiki varsınız sizi örnek alıyorum kendıme ve sayenızde aslında ne kadar güçlü olduğumuzunda farkına varıyorum. İyiki varsınız….

  22. Ece Hanım size hayran kaldım diyebilirim, bunca zorluklar sonrasında böyle güçlü, hayat dolu olmanız gerçekten müthiş ve takdire şayan. Rabbim güzel evlatlarınız ve eşinizle size sağlıklı uzun mutlu bir ömür nasip etsin ve Rabbim hiç bir anneyi evlat acısıyla veya yokluğuyla sınamasın, sevgiler….

  23. ece hanım bende gözyaşlarıyla okudum yazınızı 2 hafta önce bende bir düşük yaşadım çok şükür 3 yaşında bir kızım var.kızımdan önce de ilk gebeliğim düşükle sonuçlandı…yaşadığım hayal kırıklığının tarifi yok inanın..demem o ki yazınız bana gerçekten moral verdi..rabbim isteyen herkese evlat sevgisini tattırsın..sizinde bizlerinde evlatlarını bağışlasın..sizi seviyorum.sevgiler

  24. Çok çok teşekkür ederim sizlere okumanız bile yeter bu kadar uzun bir yazıyı siz bir de harika yorumlar bırakmışsınız. İyi ki varsınız.

  25. Sabreden dervis muradina ermis.iyisallah omur boyu ailenle mutlu olursun.hep yuzun gulsun.

  26. Ece hn siz anne olmak ve isik tutmak icin dogmussunuz.Anlattiklariniz bu kadar zorluga ragmen pes etmemeniz yureginizin o kucuk bedenlerine dokunabilmek ve sevgi ile kucaklamak icin,onlarin dunyaya gelisine araci olmak icin once siz,sonra esiniz mucize yaratmissiniz.

    ikizlerim var.öldu ve hamile kalirsam

  27. fatma ozdemir

    Ece hanim oncelikle size saygilarimi sunuyorum allaha cok sukurler olsun ki su anda evlatlarinizla berabersiniz rabbimin buyuklugunun kaniti sizin yasadiklariniz..bende su anda iki cocuk annesiyim ve sizin kadar olmasada bende cok xor kavustum onlara 14 sene cok buyuk sorunlar acilar yasadim dort evlat verdim bende cennete.on gun oncede 24 yasinda kardesimi kaybettim rahim kanseri yuzunden allah kimseyi dermansiz dertlerle karsilastirmasin rabbim evinize saglik huzur mutluluk versin

  28. neslihan özdemir

    merhaba ben neslihan biliyor musunuz bende 25 şubat doğumluyum 10 mart 2009 lu bir oğlum var oğlum 1 yaşındayken bende ameliyat geçirdim ama şunu öğrendim geçti gitti Allah evlatlarımız ve eşlerimizle sağlıklı huzurlu ömürler versin ben her şeyin sağlık ve huzur olduğunu öğrendim

  29. ayşin hamurcu

    Ece Hanım yazınızı tüylerim diken diken ve kalbim çarparak okudum.. Bu kadar etkilendiğim çok az öykü var hayatımda ve üstüne de söylenecek çok bir şey yok esasında.. Size, eşinize ve güzel yavrularınıza sağlıklı kocamaaaaan bir ömür dilerim ve umarım hayat size kuzularınızın heep güzel günlerini göstersin.. Sevgiler..

  30. Anne kelimesinin içindeki bütün güç bütün can işte bu hayatta, rabbim sizi ve yavrularınızı bir ömür boyu , hastalıktan kederden esirgesin, çok öpüyorum sizi

  31. okuduklarıma inanamadım,film olsaydınız abartmışlar derdim,ne kadar güçlü bir insansınız,size ve ailenize sağlık diliyorum(bu arada bir türkçe öğretmenym,okumayı çok severim ama diliniz çok akıcı söylemeden geçemicem)

  32. Çok dugulu bir hayat hikayesi gerçekten,demesi bize kolay ama yaşaması çok güç..Bu güçlü tavırlaınız beni çok etkiledi.Bunu romanlaştırmanızı çok isterim,herkesin gülü hikayelere ihtiyacı var.Bunu biz borçlusunuz Ece Hanım :) Ailenizle hep gülün, mutlu olun, mürüvvet görün inşallah :)

  33. Sevgili Ece hanımcım,hikayeniz inanılmaz etkileyici ve dünyaya örnek bir insansınız,sanki bir film kahramanı gibisiniz,çok şükür ki gerçeksiniz,sizin gibi bir insan var ve benim sanal dünyada kardeşim gibisiniz.Allah ailenizle,güzel evlatlarınızla size sağlıklı çok uzun bir ömür versin:)Ameliyatlı halinizle bile bizlere ulaştığınız için teşekkür ederim,Allah’a emanet olun,Tuba Kayadelen

  34. yazınızı okudum.sizi çok takdir ettim.bebeğinizi katbettiğinizde loğusa olup süt geldiğinde yaşadığınız olayı biz eltimde yaşadık.bebeğimiz yok sütü geliyor. mutfakta saklı ağlardık.o görmesin diyeo zamanki duyguları yeniden yaşadım.ama şimdi iki güzel kızımız var. kaybettiğimiz.ilk bebeğimiz erkekti.ama şimdiki kızlarımızı o kadar çok seviyorumki.sadece doğurmadım.birgün görmesem özlüyorum ikinci anneleri oldum diyebilirim.zaten büyükanne diyorlar.o arada biri 24 biri 28 yaşında iki oğlum var.biri evlendi.ama kızlarımız göz bebeğimiz.o arada eltim ikisinin arasında 2,5 aylık bir düşük yaptı.belkide ondanmı bilemem.kıymetlilerimiz onlar bizim..yazılarınızı takip ediyorum..selamlar..

  35. Ece hanım siz harika bir insansınız. Azminiz ve pozitifliğiniz gerçekten takdire şayan. Ben aynı şeyleri yaşasam bu kadar güçlü olabilir miydim diye düşünüyorum. Allah tekrarını yaşatmasın. Bu yazıyı okuyupt a ağlamayan ya da en azından gözleri dolmayan yoktur bence :)) Allah sizi çocuklarınıza bağışlasın. Benim de 21 aylık bir kızım var. Sizinle tanışmak gerçekten çok istiyorum. Umarım bir gün bu isteğim gerçekleşir. Gecenin bu saatinde evde ağlayan bir anne var şu anda :)

  36. Güçlü kadın asla vazgeçmez. sonuç mükemmel ece’cim. önemli olan da bu. tüm ailenle upuzun mutlu bir ömrün olsun. sevgiler

  37. Merhaba Ece Hanım, yazınızı okurken sıkılma ihtimalinden bahsediyorsunuz ya, bir kere konu itibariyle çok mühim ve can alıcı bir nokta. Ayrıca yazım tarzınız ve içtenliğinizle yazınız su gibi akıyor. Yaşadıklarınız gerçekten takdire şayan. Allah bundan sonra dert keder vermesin. Bu arada sevgili doktorunuz benim de çok sevgili doktorum olup benim de kolay olmayan doğumumu gerçekleştiren harika insandır. Benim hikayemde de “Anne mi oluyorum” başlıklı yazımda bahsetmiştim kendisinden.
    Sitenizin de takipçisiyim. Kolaylıklar diliyorum. Mutluluk, sağlık, huzur sizinle olsun.

  38. Merhaba ece ablacim, turkce hizli okuyamadigim icin inanin bana tam 2 saatir hic yorulmadan bikmadan yavas yavas anlayacam sekilde okudum,auvusturyada yasiyorum dogma buyume okurken cok agladim.. cunku bende cok cektim ve cok yoruldum, ilk amayatim 16 yasinda oldum suan 24 yasindayim.toplam 5 keren amalyet oldum her severinde kis ve pco vardi.. cok ilaclar kulandim bir faydasini gormedim. Benim her bi kisim 6cm cok karin agrisi cekiyordum.. simdi bir bucuk senedir evliyim ve bu sirada 1kere daha amalyet oldum oysaki burdaki doktorlar demisti evlenirsen ozaman belki pco birdaha gelmeye bili ama yine var ve heran amalyet olabilirim artik sabrim kalmadi dinirlerim vok cabuk bozuluyor ve en onemliside her hastaneye gitigimde doktorlar diyor yumurtaliglarin artik gucuz yani hamile olman zor cok caresiz kaliyorum ve bunlarin hic birini esim bilmiyor. Nasil nerde anlatacagimi bilemiyorum esime. Sizde yazdiniz gibi bende cocuklara dah ben cocuken cok duskunmusum cok seviyorum.. bu yaziya okuduma cok mutluyum belki bana yine guc gelir ve esimede anata bilme gucune sahim olurumm.. allah size ve cocuklariniza esinize uzun saglikli omurler verir sevgilerimlen

  39. İlknur çelik

    Muhteşem bir yazı rabbim seni evlatlarına onlarıda sana bağışlasın

  40. Okuduğumda kendimi sizin yerinize koydum ve katlanamayacak bir acı gibi. Allah sizi Ailenize yavrularınıza bağışlasın İnşallah. Benimde en büyük korkum birgün anne olamamak ama şuan bu yazıyı okuyup sizin gayretlerinizi okudukça bende rahatladım aslında :)

  41. Okurken gozyaslarimi tutamadim uc kuzunuzu Rabbim size bagislasin sizide onlara esinize ailenize ve biz sizi seven hassasannelere sizin sayenizde ilk kizima daha guzel ve dogru bakiyorum yetistiriyorum tecrubelerinizden yararlaniyorum iyiki varsiniz…

  42. Goz yaslariniza hakim olmanin imkani yok heleki 1 bucuk aylik anneyken annne babaniza ve evladiniza allahtan rahmet duliyorum. Ve evlatlarinizla uzun uzun omurler geciririn insallah buda bir annenin sabri ve sonsuz mucadelesi i gosteriyor. Esinizlr evlatlarinixla mutluluklar
    Diliyorum

  43. Yazinizi okuyali üç buçuk saat oldu. Zaman geçtikçe daha fazla düşünüyorum sizi yaşadıklarınızi. Belki çok farklıyiz sizinle ama kadın olarak anne olarak da çok aynı. Sizi uzmek hiç istemem ama sürekli Kaan aklıma geliyor. Daha doğrusu ondan bahsedis tarzınız, resmini saklamaniz ona olan sevginiz sonra yaşadıklarınız. Sizi anlayamam tam olarak ama içimde bi yer çok acıdı. Bi parça belki çok kucuk acınizi hissettim.
    Inancım bana bu dünyada herseyin bir sebebi olduğunu söylüyor. Bilmiyoruz hiçbirimiz ama bugünkü mutlu yuvaniza belki yaşadıklarıniz sayesinde sahip olmussunuzdur.
    Bundan sonra bolca mutlu anı biriktirmeniz dilegiyle…

  44. Siz azimli ve güçlü bir kişiliksiniz iyiki varsınız daha mutlu ve güzel günler yaşamanız dileğimle ….

  45. yazdıklarınız yada paylatıklarınız hepsi içten hepsi yaşanmıştır çünkü biz hassas anneleriz içten ve samimi oluruz abarttığını hiç düşünme…bugün doğum günüm en güzel hediyem sen oldun tatlım benim….

  46. Harikasiniz bir kez daha gurur duydum. Bende kalp kapakcigi protez olan be 3 ay önce melegini kucagina alan bir anneyim.tum olumsuzluklara ve imkansizliklara tedbiri alip takdiri Allah a birakinca herşey çok güzel olur. Sizi tanımıyorum ama cok seviyorum. RABBIM evlatlarinizi bagislasin inşallah.

  47. Ece Hanım,
    Ben de dün gece yazınızı gözyaşları eşliğinde okudum. Allah’ım sizi yavrularınıza bağışlasın. Bundan sonra hep güzelliklerle karşılaşırsınız umarım…

  48. Yaşadıklarınız çok üzücü ve yorucu Allah tekrarını yaşatmasın. Kuzucuklarınızı da size bağışlasın.
    Ama görülüyor ki, annelik gerçekten engel tanımayan bir meslek. Bunun yanısıra sizin karakterinizde var olan azim, kararlılık ve dirayetli duruşunuz çok önemli olmuş. Allah başa vermesin ama kendimi düşünüyorum, bu kadar güçlü durabilirmiydim bilmiyorum. :(

  49. Ece Hanım merhaba, ben de gözyaşlarına boğuldum yazınızı okurken. Hikayemiz birebir aynı olmasa da çok benzer. Anne ve babamı gençken ardarda kaybettim, 12 yıllık mutlu bir evliliğim var, birisi ikiz olmak üzere 6 tane düşük yaptım, bir o kadar da başarısız denemelerim oldu. Polikistik over olduğum, insülin direnci hastalığım, getirdiği eksiler hepsi bende var. Hormon takviyeleri, aşırı kilo almalar, çok uzun ve acılı hamilelik denemelerimin hepsi hüsranla sonuçlandı. Duygusal ve fiziksel olarak hep çöktüm fakat hemen toparlandım. En son denememde eşime bana hatırlat bu son denemem dedim, o kadar acı çektim fakat 2 ay sonra hazırdım. Maalesef sizin kadar şanslı olamadım. Doktorlar çocuğun olmaz demese de, hatta tam tersini ısrarla söylese de maddi olarak devam edebilecek güce sahip değilim. Bir yıl önce evlatlık bebek için başvurduk ve şimdilerde haber bekliyorum. Size güzel evlatlarınızla ve eşinizle birlikte sağlıklı ve mutlu uzun yıllar dilerim.

  50. Sizin annelik serüvenlerinizi merak ediyordum, daha önceki yazılarınızdan bahsettiğiniz kadarıyla ilginç bir hikaye bekliyordum gerçekten öyle de olmuş. Sizde ki bu azim ve sabır takdire şayan…

  51. Çok çok çok duygulandım. İşyerindeyim monitörün arkasına saklandım ağlıyorum . Herkes sizin kadar güçlü olamaz. Çok büyük şeyler atlatmışsınız. Artık tadını çıkarmaya bakın. Sevgiler

  52. Ece Hanım ilk bebeğimi 22 haftalıkken ölü doğum yaptım.. Tahlillerde Faktör 4 çıktı yani pıhtıda sorun vardı.Dr lar onu önemsemedi diğer iki bebeğimi 2 aylıkken kaybettim… Benim ısrarımla dr uma ağlayarak anlatım o da ilk bebek kaç haftalıktı öldüğünde dedi. ben de o bebekte kor aspirin alıyordum hastanedeki dr gerek yok son haftalarda gerekli demişti 20 haftada kestik bebek 22.haftada ölmüş. Bu çok önemli dedi .Ama kestirildiğinde faktör 4 bilinmiyordu ben bebeği kaybedince yaptırdım Bu arada kromozon tahlilleri bile yapıldı..Tabii dr um kan sulndırıcı iğne önerdi hamile kalırkalmaz beni bul bu iğne ile doğuma kadar git dedi rapor yazıldı ben hamileliğimde 7 ay o iğneyi her gün kendim vurdum .Doğumumda da risk vardı 3 gün erken gelmişti bebek ben o gün kan sulandırıcı iğne olduğum için yoğun bakım ünitesi gerekiyordu . Doğum günü o iğneyi vurmayacaktım çünkü. Bir hastanede çocuk ünitesi yok İst un en ünlü kadın doğum hastanesi hastasıyım hastane yeni taşınmış yangın geçirmiş ve yoğun bakım kapalı su aldığından aletler çalışmıyor…Hiç bir hastane beni kabul etmedi riskliydim Öğlen 13 ten akşam 22 ye kadar hastane arandı Avrupa yakasından Asya ya ambülansla ramazan ayı ambülansa kimse yol vermiyor ambülans dr ben doğumdan anlamam dedi ben 5 dk bir sancılanıyorum deyince oradan doğum uzmanı dr aldı iki dr bir de ikiz kardeşim 6 cm açılma var demişlerdi 9 cm açılmayla hastaneye gittik benim suyum çoktan boşalmıştı serumla yol aldı anbülansta dr devamlı bebeğin kalp atışlarını dinletiyorum yaşıyor diyor en sonunda gatasını da yapmış ben artık normal doğum olsun diyorum dr riske lamam dedi ve sezeryanla 2 860 kğ Elisa Elif ERTEPE mi dünyaya getirdim 2,5 yaşında…Tüm isteyenlere Allahım nasip etsin.inşlh…

  53. Yazınızı bir solukta, heyecanlı mutlu sonu okumak hayali ile okudum. Allahın bize emanetlerine giden zorlu yolculuk.rabbim size ve çocuklarınıza mutlu günler nasip etsin.saglıklı günler yıllar.
    Bende sizin gibi çocukları çok seven biri olarak bu aşamaların çok çok azını yaşadım.acınızı tahmin edip anlıyorum.2 tane düşüğüm oldu benimde kan pıhtılaşması oldugunu ögrendik düşüklerden sonra.ve rahim filminde doğuştan yarım rahimli olduğumu ögrendim.1yıl oldu bebiş gelmemekte israrcı.:-) haziran ayında tüp bebek tedavisine başlıcaz.allahın izniyle inş herşey yolunda gider.ayrıca hamile kaldığımda bebiş dogana kadar her gün kan pıhtılaşması için iğne vurucam kendime.
    Bu zorlu zamanları yaşarken zaman durmuş gibi hissediyo insan acının ta içinde kalıyo.lakin vakit grçiyor ve rabbim derman veriyo. Birsüre sonra anlatıp , konuşması bile zorken yaşamış olmak korkutucu.
    Rabbim şifa versin bütğn hastalara.
    Buarada çocuklarınız çok güzeller. :-)

  54. Ece hanım yazınızı gözyaşlarıyla okudum. Allah size ve evlatlarınıza uzun ömürler versin.

    İnsan boşuna hassas anne olmuyormuş.

  55. ece hanım sizin anınızı okumak bana güç verdi ve bu güce çok ihtiyacım vardı. Bende 07/03/2014 da ha 3 gün oluyo bebeğimi kaybettim.Allah isteyen herkese sağlıklı ve hayırlı bebekler nasipeder inşalllah.

  56. muhteşem yazmışsınız. tek solukta okudum. görüp göreceğiniz acılar bu kadar olsun inşallah. allahım upuzun ömürler versin size eşinize ve çocuklarınıza. sağlıkla güzel günler diliyorum hepinize. torunlarınızı büyüteceksiniz inşallah :)))

  57. Merhaba Ece Hanım,
    Instagramda siz beni takip etmek isteyince, sizi tanımış oldum ve çok sevindim. Öncelikle çok geçmiş olsun, umarım tüm yaşadığınız acılar geçmişin izleri olarak kalır, daha mutlu günlerde kuzularınızla bir ömür yaşarsınız. Hikayenizi okuyunca bende yaşadıklarımı hatırladım. İnsan geçmişte yaşadığı acıları hiç unutmuyor da unutmuş gibi yapıyor sanırım. Bana da 2004 yılında sıradan bir kontrol sırasında dermoid yumurtalık kisti teşhisi kondu. Boyutları çok büyük olduğu için 23 mart günü acil ameliyat oldum. Yumurtalıklarımın her ikisininde %70 i alındı. Frozen temiz gelmişti ancak ayrıntılı patoloji sonucu Evre 1A immatür teratom yani bir çeşit yumurtalık kanseri olduğumu gösteriyordu. Yaşım 28 di ve bekardım. Çok hızlı şekilde konseye sokuldum oradaki heyet genç, bekar ve çocuksuz olduğum için %30 u kalan yumurtalıklarımı alıp kemoterapi yapmak yerine size yapılan gibi evreleme operasyonu olmamamı uygun gördü. 29 nisanda ikinci ve büyük olan ameliyatımı oldum. Tüm iç organlarım incelendi, parçalar alındı lenf nodlarım çıkarıldı bu arada iki ayrı tümöre sahip olan dalağım da riskli görüldüğü için operasyon sırasında alındı artık göğsümün altından kasığıma kadar 35 zımba ile tutturulmuş kocaman bir kesiğe sahiptim. Üstelik göbeğim vücudumun en sevdiğim yeriydi ve artık hiçbir zaman eskisi gibi olmayacaktı:(( 2004 yılı yılbaşı gecesi tanıştığım o zaman erkek arkadaşım olan eşim beni hiç yalnız bırakmadı. İlk ameliyatımdan önce bana evlenme teklif etti iki ameliyat arasında 1 nisanda nişanlandık ki ben daha 1 haftalık ameliyatlıydım. Patoloji sonucu kötü çıkıp işler boyut değiştirince ben ayrılmak istedim. Sonuçta kanserdim ve geleceğim belirsizdi. O bunlar evlendikten sonra da başımıza gelebilirdi diyerek beni yalnız bırakmadı. Evreleme sonucunda dalağımı kaybetmiş olmanın dışında işler iyi gitti patolojiler temiz çıktı. Tabi dalağımın gitmesiyle birlikte alt üst olan bağışıklık sistemim dışında, aynı yılın 24 temmuzunda konuklarla öpüşmemek şartıyla doktorumun verdiği izinle evlendik. Bu arada Fuat hoca benimde onkolojik takibimi yapan ameliyatımda bulunan 4 hocadan biri :) Geçirdiğim operasyonlar sonucu 2 yıl hamilelik yasaktı zaten sonra da olacağının garantisi yoktu, ihtimal düşüktü, eşim olmazsa dünyanın bütün çocukları bizim olur ama benim inancım sonsuz dedi . Evliliğimizin 1. yılı dolmadan bir de rahim ağızı kanseri başlangıcı geçirdim, yeni bir operasyonla kötü hücreler temizlendi. İlk 2 yıl bağışıklığımın zayıf olmasına bağlı çok büyük sıkıntılar yaşadım. Sürekli kan ve demir şurupları içtim. Akabinde hamile kalma iznim çıkınca işler tabi ki istediğimiz gibi gitmedi üstüne 3 de aşılama geçirdim. Bol bol hormon ve kilo aldım. Artık tüp denemesine sıra geldiğinde doktorum Prof.Dr.Levent Şentürk biraz ara verip, dinlenmemizi hazır olunca devam edebileceğimizi söyledi. Gerçekten çok yorulmuştuk, biraz işe güce sarılalım başka planlar yapalım deyip yolumuza devam ederken, oğlumuza kendiliğinden hamile kaldım. Gerçekten kafayı biraz başka şeylere yormaya başlayınca işler yoluna girmişti. 2009 Haziranında oğlumuz suyum geldiği için 3 hafta erkende olsa sağlıklı bir şekilde aramıza katıldı ve pek tabi ki dünyamız değişti. Doktorumuz birincisi olsa ikincisi kendiliğinden olabilir diyordu hep, biz de birincisi de kendiliğinden oldu, ikincisi de süpriz yaparak hiç beklemediğimiz bir anda oğlumuz dokuz aylıkken aramıza katılmaya karar verdi ve ilk doğumumdan 17 ay sonra biri erkek biri kız iki dünyalar güzeline sahip olduk. Bugün 4,5 ve 3 yaşındalar, okula gidiyorlar, bende yeni sıkıntılar mevcut maalesef rahim duvarımda aşırı incelme var ve yeniden hormon kullanıyorum ama bunu da atlatacağız umarım. Yaşadıklarımı paylaşmak istedim çünkü takipçileriniz içinde benzer sıkıntıları olanlara pozitif hikayelerin umut olacağına inanıyorum, sağlıklı ve mutlu günlerde güzellikleri paylaşmak dileğiyle, sevgiyle kalın…

    • Ne kadar güzel bir hikaye! Çok sevindim. Hemen paylaşıyorum ana sayfada facebookta da. Ömür boyu mutluluklar diliyorum. Benim de karnım 2 kere yukardan aşağıya, Sezaryen kesiğinden de 3 kere kesildi. Biir de safra kesem laparoskopik alınmıştı. 4 tane de öyle delik var. Aman olsun boşverin. Bir de benm yeni fıtık oldu karnımda en son ameliyattan çok rahatsız edyor ama hayat devam ediyor. Facebooka koyuyorum çok teşekkür ederim paylaştığınız için.

  58. Bir nefeste hiç sıkılmadan okudum, anne olmak için nasıl fedakarliklar yapmışsınız, cok duygulandım Ece Hanim iyi ki varsınız Allah sizi evlatlariniza bağışlasın

  59. Ben sizi elbette cesaretiniz ve güçlü yapinizdan ötürü tebrik ediyorum. Ama arkada tebrik edilmesi gereken önemli bir kişi daha var. Tüm bu zorluklarda elinizi tutan, size güç veren Adam gibi adam olduğu bu yazidan belli olan Eşiniz. Bence Allahin size en büyük hediyesidir. Sevgiler. Bir omur mutluluklar.

  60. Melike Küçükbıçakcı

    Çok etkileyiciydi.. Aynı zamanda da duygusal. Rabbim bundan sonra ki hayatınızı sorunsuz yaşamayı nasip etsin inşallah.. Sevgilerimle Ece Kumkale ve ailesine..

  61. Facebook kemal milar green juice lovers dr aysegul coruhlu sayfalarini takip edebilir saglikli yasam ve kanser icin cok basit cozumleri gorebilirsbz saglikli omurleriniz olsun ins

  62. Hic sikilmadan usanmadan tek nefeste okudum.Evet cok zorlu bir hayatiniz var ama bir o kadar guzelde uc yavrunuz;)Bundan sonraki hayatinizda Rabbim hep guzelliklerini bahsetsin size!!! Ve tum hassas anneler evlatlarimizla beraber mutlulukla ve saglikla yaslanarak ileridede hassas babanne ve anneannler sitemizi kuralim insAllah:) Paylasimlariniz bir cogumuz icin bazen guc bazen cesaret bazende moral oluyor.Paylasimlariniz icin cok tesekkurler hersey gonlunuzce olsun.Rabbim butun cocuklara anne ve babalariyla saglikla buyumeyi nasip etsin.

  63. Hic sikilmadan usanmadan tek nefeste okudum.Evet cok zorlu bir hayatiniz var ama bir o kadar guzelde uc yavrunuz;)Bundan sonraki hayatinizda Rabbim hep guzelliklerini bahsetsin size!!! Ve tum hassas anneler evlatlarimizla beraber mutlulukla ve saglikla yaslanarak ileridede hassas babanne ve anneannler sitemizi kuralim insAllah:) Paylasimlariniz bir cogumuz icin bazen guc bazen cesaret bazende moral oluyor.Paylasimlariniz icin cok tesekkurler hersey gonlunuzce olsun.Rabbim butun cocuklara anne ve babalariyla saglikla buyumeyi nasip etsin.Tum hassas annlere ve size sevgilerimle saglicakla kalin…

  64. no words just tears :((( power woman ece hanım sizi tanıdığıma çok mutluyum kötülükler sizden uzak olsun

  65. Okurken inanamadim sok olarak aralarda ohh hetsey duzeldi diyip tam sevinirken diger baska bir soka girdim ne kutsal nedirencli bir anneesinn kacinsan bukadar aciyi kaldirabilir herseye goze alip ameliyat masasina yatabilir cogu kadin cocugum olmuyorsa olmasin der ugrasmazz inanin diyecek bisey bulamadim bogazim dugumlendi birkez daha sukrettim 1.5 yasinda biroglum var cocugunuz olmaz demislerde rabbim bana 8aylikken dogan topacgibi bir evlat verdi obenim kiymetlim nefesim hayat bizim icin acisiyla tatlisiyla ama senin yasadiklarin cokagirr insallahh birdaha hic aci yasamazsin ailenle beraber rabbim hep yuzunuzu guldur ve esinle cocuklarin cok sanslii herkes boyle ese anneye sahip olamaz:)

  66. Mesleğim gereği annelerin bebek sahibi oluş hikayelerini sorar ve dinlerim. Bu kadar gözlerimin dolduğu nadirdir. Umarım yaşadığınız olumsuz hislerle acı duygu kontenjanınızı doldurmuş olup ömrünüzün geri kalanında mutlu huzurlu bir hayat sürersiniz güzelim ailenizle

  67. Sevgili temiz ve guzel kalpli arkadasim Ecem, yasadiklarin gercekten cok cok zor. Ben dahil pek cok anne senin yerinde olsak kimbilir ne kadar zorlanirdik. Bu kadr ilerleyebilir miydik acaba? Cesaretin ve gucunden dolayi seni cok takdir ve tebrik ediyorum. Bana ve pek cok anneye guzel ornek oluyorsun. Seni cok seviyorum. Kendine iyi bak lutfen. Daima sevgiyle kalmani ve bir an once bir araya gelmeyi diliyorum.

  68. Ağlayarak okudum hikayenizi. Sizinki kadar ender bir hamile olmasam da çok güçlüklerle 7. hamileliğim sonunda aldım oğlumu kucağıma. Sizin gibi 3 kez çıktım o doğumhaneden ellerim boş, bebeklerim cennette; 35, 23 ve 19 haftalık. Hep karnımda kalpleri durdu. Haftalarca ellerim boş karnıma bebek sevmeye gitti. 3 tane de boş gebelik yaşadım. Son hamileliğim de çok zor geçti, acaba kalbi atıyor mu acaba yaşıyor mu? 35 haftalık doğdu, 3 ay kadar da doğumdan sonra sıkıntı çektik. Çok şükür oğlum şimdi 7 aylık, sağlığı yerinde. Bunları anlatıyorum size çünkü yaşadıklarınız ve inancınız beni çok etkiledi. İki kardeş büyüdük, hep çok çocuğum olsun istedim ben de, kalabalık şen şakrak bir aile, ev olsun. Bu 7 hamilelik, bebeği kaybetme riskinin verdiği stres sonucu oğlumdan sonra açıkçası yeter demiştim, üç tane cennette bir tane yanımda var diye. Çünkü bundan sonraki hamileliğimdeki bebeğimin yaşama ihtimali çok düşük, herşey Allah’ın takdiri tabi nasipte ne varsa o oluyor ama bende aynı üzüntüleri ve gerginlikleri yaşama korkusu oluşmuştu. Yazınız, inancınız bana tekrar denemeyi düşündürdü. İnşallah Allah’ım o gücü de verir. Teşekkür ederim, Allah sizi çocuklarınızdan, sevdiklerinizden ayırmasın inşallah.

  69. Sevgili Ece hanim goz yaslariyla yazinizi okudum Allah cocuklarinizla uzun saglikli bir hayat versin umarim

  70. siz süper güçlü bir annesinizzzz :) allah sizi sevdiklerinize bagışlasın inşallah

  71. gerçekten çok acıklı bir hikaye ama sonu mutlu bitiyor allah hepinizin gönlüne göre versin

  72. Sevgili Ece, yazınızı okuduktan sonra kendimden utandım ve ne kadar bencil bir anne olduğumu düşündüm ,hiç sorunsuz geçen hamileliğimden sonra çok uysal ,cok akıllı bir bebeklik dönemi geçiren canım oğlum 8 yaşında hergün kardeş özlemiyle yanıyor bense çalışıyorum,tekrar başa nasıl alayım gibi saçma ötesi bahanelerle bunu erteliyorum .. birçok şeyi yeniden düşünmeme vesile oldunuz.Allah size ve ailenize sağlık dolu uzun ömürler nasib etsin inşallah ..sevgilerimle

  73. bir hafta sonra doğum yapıcak kız evlat annesi adayı olarak , yazınızı ağlayarak ve yaşam gücünüze hayran kalarak okudum .. bundan sonra Allah size , eşinize ve üç meleğinize ömrünüz boyunca sağlıklı ve mutlu yaşamayı nasip etsin inşallah …

  74. tüylerim diken diken oldu. Allah yardımcınız olmuş, umarım yardımcınız olmaya devam eder. yavrularınızın yüzüne bakar :) allah sizi birbirinize bağışlasın.

  75. allah yardımcınız olmuş, hep olmaya devam eder inşallah. yavrularınızın yüzü gözü hürmetine sizi birbirinize bağışlasın. tüylerim diken diken oldu, gözlerim doldu :(
    hassas anne değil güçlü anne olmalıymış nickiniz.
    duble anne

  76. Ece hanım tüm hikayenizi bir solukta okudum. Acayip bir duygu fırtınası yaşattınız bana. Üzüldüm,sevindim, heycanlandım :) İnanılmaz şeyler yaşamışsınız. Benim başıma gelseydi bunlar diye düşündüm acaba sizin kadar dirayetli olabilir miydim? 24 yaşındayım 1.5 senelik evliyim. Çocuk sahibi olmayı çok çok istiyorum ama maddi sebeplerden dolayı 2 sene kadar daha beklemek durumundayım, korkuyorum ya ilerde sorun yaşarım olmaz diye. Eşinizi ve sizi kutlarım sabrınız için. Bundan sonrası için huzur ve mutluluk dilerim..

  77. Özge Çağlayan

    İnanılmaz… Metanetinize, gücünüze, umudunuzu yitirmeyişinize hayran kaldım…

  78. Sizi bayadır takip ediyordum twitterdan ama hikayenizi ilk defa okudum.Sizi tanımak hayatı anlamak oldu benim için. İyiki varsınız güzel yüzünüz hep gülsün Allah bize ve yavrularımıza uzun sağlıklı ömürler versin…

  79. Yaşadıklarınız beni anılarıma götürdü .ben de 27 haftalık ikiz kızlarımı erken doğum donucu kaybettim.bu tarifdiz bir acı. Çok şükür ki serklaj ve tuvalet harici hiç kalkmamak sonucu bebeğime kavuştum.şimdi düşünüyorum da iyi ki pes etmemişim ,umutsuzluğumu yenip tekrar denemişim.sizi çok iyi anlıyorum allahım size ve ailenize uzun sağlıklı günler göstersin .hep sağlıkla kalın:)

  80. Yaşadıklarınız çok ama çok zor şeyler.. Ama beni asıl etkileyen yaşama azminiz,güçlü duruşunuz oldu.. Ağlayarak okudum.. Allah size ve ailenize sağlıklı,huzurlu güzel günler nasip etsin.. Sevgilerimle..

  81. Yakin tarihte ikiz kizlarimi 32 haftada sezeryanla dunyaya getirdim gebeligim problemli gidiyodu ama ben hic umidimi kaybetmemistim taki dogumun ertesi gunune.kadar kizlarimin anne karninda enfeksiyon gecirdiklerini ve butun.problemlerin bundan kaynaklandigini ogrendim evet cmv gecirmislerdi ve butun.organlari hasar gormustu semami 7.gununde nisamida 12.gununde kaybettim cok zor gunler geciriyorum buda gececk.biliyorum umarim bende sizin gibi guclu olabilirim.

    • Ah çok üzüldüm başın sağolsun, yaşadığın acının tarifi yok Allah sabır versin. Bol bol ağla acını yaşa derim. Şu anda güçlü olma zamanı değil. Haykıra haykıra ağlama zamanı. Acını yaşa yoksa sonra çıkar acısı. ben annemi ve babamı kaybettiğimde öyle oldu. İnşallah güzel günler de göreceksin. Öpüyorum Ece

  82. ece hanım rabbim çocuklarınıza sağlıklı,huzurlu ,güzel ömürler versin. sizde aynısı olmasa da kendimi gördüm, çok çok uzun ve zorlu bir süreç,yaşanan zorluklar insanı evladına daha da çok bağlıyor. oğlumda tüp bebek tedavisiyle oldu, daha sonra CA lar yüksek çıktı allahtan sonuçlar yanlışmış, birkaç hastanede tahlil yaptırdık. 2.kez kendiliğinden hamile kaldım düşük yaptım, 1 kimyasal gebelik geçirdim; en son 3 ay önce yine tüp bebek denedik, tutmadı ama kanamam 2 ay devam etti, doktora gittiğimizde embriyonun rahim duvarına yapışmadığını öğrendik, doktorumuz muhtemelen kromozom anomalisi vardır ondan yapışmamıştır dedi. vee onu da düşük yaptım. rabbim kimseye evlat acısı göstermesin…

  83. rabbim çocuklarınıza hayırlı sağlıklı ömür nasip etsin ne güzel umutlarını hiç kaybetmemişsin bu yazıyı okuyunca kendime ders çıkardım bende çok sorunlar yaşadım hamileyken trafik kazısı geçirdim düşük tehlikelerim oldu en sonunsa erken doğdu bebeğim 28 haftalık 900 gr çok şükür ki şuan yaşıyo ve kucağımda tam bitti bu sorunlar derken annemi kaybettim daha sonra yıkıldığım anlardan biriydi…. işte böyle canım senin yazın bana çok iyi geldi neler atlatmışsın ama hiçbir zaman umudunu kaybetmeden savaşmışsın oysa ben en ufacık şeyde yıkılan biriyim senin yaşadıklarınla kendimi yeniledim resmen hemen umudunu kesmeyeceksin dualarla yola çıktın mı rabbbim gerçekten yardım ediyor… kutluyorum seni RABBİM İNŞ. BİR DAHA SAĞLIK SORUNU VERMEZ EVLATLARINLA SAĞLIKLI MUTLU HAYIRLI BİR ŞEKİLDE YAŞARSINIZ NE MUTLU SİZE <3

  84. işyerinde olduğumdan ağlamamak için inanın kendimi çok zor tuttum. Azminize ve başarılarınıza hayran kaldım. rabbim sizi evlatlarınıza, evlatlarınızı da size bağışlasın inşallah :) takdire şayansınız. Maşallah, harikasınız

  85. fatma sarıyıldız

    Gerçekten ender bir hayat hikayesi Ece hanım.Kararlılığınız takdire değer.Rabbim başka sıkıntılar yaşatmasın umarım.Yüzünüz hep gülsün artık bunca sıkıntıdan sonra***

  86. Sevgili Ece hanim, gercekten Rabbimiz’in sevdigi bir kuluymussunuz. Rabbim ancak sevdigi kullarini boyle imtihan eder. Ama su cumleniz beni cok etkiledi ve ibret ile birlikte size cok saygi duydum cok da sevdim sizi tanimasam da:) ne kadar guzel tevekkul sahibi oldugunuza bir isaret ve bizlere de ibret icin bir vesile “Ben de dedim ki “Bu kararı ben veremem kısmetleri varsa ikisi de yaşar, ben seçip birini aldıramazdım” Çok şükür ki kısmetleri varmış.” Ayrica, 30. haftada mesane nizin rahmin onune gecmesi de Rabbim’in ayri buyuk bir mucizesi. Yani Rabbim diyor ki bizlere, onlari ben verdim, onlari orada TAC degil ben tutuyorum. Bunlari size yasatan ve bizlere de ibret almayi nasip eden Rabbimize sonsuz sukurler olsun. Ilk yavrucugunuz da siz cennete girmeden girmeyecek, size sefaatci olacak, anne babacigini cennetin kapisinda bekleyip, onlar girmeden girmem diyecek.. Hem cok zor hem de Rabbimiz den buyuk bir hediye.. Bunca zahmet ve cektiklerinizin karsiligi’ni Rabbim size yavrulariniz ve esinizle ve sevdiklerinizle gecireceginiz uzun hayirli bir omur, hem de ahirette yine onlarla cennete sorgusuz sualsiz kavusma olarak nasip etsin ins. Benim de iki yavrum var. Ama sizin hikayenizi okuyunca ben de anne miyim dedim, utandim. Vesile oldugunuz icin Allah razi olsun. Ibret alip yavrularimizla gecirdigimiz her anin degerini bilip, en guzel ve hayirli sekilde gecirmeyi Rabbim hepimize nasip etsin. Sevgiler…

  87. Merhaba Ece Hanım,

    Yazdıklarınızdan cok etkilendim, en cok da yasadıgınız tum sıkıntıları metanetle goguslemenize, sabrınıza, maneviyatınıza hayran kaldım.

    Allah size tüm ailenizle beraber saglık ve afiyet icinde huzur ve mutluluk dolu bir omur surmenizi nasip etsin. Cok ozel bir insansınız…

    Sevgiler

  88. Okurken tuylerım dıken dıken oldu gozlerım doldu. Kader deyıp gecmediğiniz ve mücadele ettiğiniz için tebrik ederim. Direncinizin karşılığını almanız çok güzel. Bu mutlu son bir cok kişiye umut olacaktır. Sevgıler.
    http://www.atesveben.com

  89. Ece Hanım nefes alamadım yazdıklarınızı okurken.Allah sizi ve sevdiklerinizi nazarlardan korusun hep mutlu ve sağlıkla kalın bundan sonra inşallah. Annelik insanı güçlü yapıyor hatta bu anne olmayı istemekle başlıyor. Sizin “yaşadıklarınızsa” dedim ve kaldım karşılığı yok. Size sevgiler ve hayranlıklarımı sunuyorum.

  90. TAC ameliyatini hamilelikten once gayet basariyla Prof. Dr. Tamer Yalcinkaya da Wake Forest University Hospital’de Winston-Salem, North Carolina’da basariyla yapiyor. Bu arada, sizin ameliyatinizi yapan Hiristiyan doktorlarin Allah’a dua etmesi sasirtici birsey degil. Nitekim Arap Hiristiyan arkadaslarim var. Allah Arapca’da Yaratan demek (Ingilizce’deki God yani) dolayisiyla da onlar da Allah diye dua ederler. Detaya girmeyeyim (neticede burasi benim degil sizin blogunuz) ama yasadiklarimizda buyuk benzerlikler gordum. Ayni sekilde kanser baslangici atlattim, TAC gerekmedi cok sukur ama arastirmistim ordan biliyorum, toplamda 11 ameliyat olmuslugum var. Hatta acil apandisit ameliyatina alindigimada 8 haftalik hamileydim. Esim sehir disindaydi ve ben de Amerika’da yasiyorum. Ameliyat masasinda yalnizdim. Ben, bebeklerimiz ve Tanri. Dua ederek girdim ve ciktim. Evet, yiyecek ekmegi olan mutlaka geliyor. Benim de cennette iki bebegim var ve onlari tekrardan gorecegimize inancim sonsuz. Bundan sonraki yasaminizda bol saglik, mutluluk ve cocuklarinizin tadini cikarmanizi diliyorum. Ben de 34 haftalik premature ikiz dogurdum. Yani premature anneligini de ikiz anneligini de cok iyi bilirim :) Ama bir toddler varken ikiz anneligi cok daha zor….sizi ve esinizi azminizden oturu tebrik ediyorum, tekrardan mutlu ve saglikli bir omur diliyorum.

  91. Cok ilginc. Yasadiklarimiz cok benzermis. Detaya girmeyecegim ama ben de bir kanser baslangici ile savasmistim. Bana TAC gerekmedi ama arastirmistim. Amerika’da bunu hamilelikten once North Carolina’da yapan cok iyi bir Turk Dr. da var (Wake Forest University Hospital Dr. Tamer Yalcinkaya). Bu arada, Hiristiyan doktorlarin Allah’a dua etmesine sasirmissiniz ama sasiracak birsey yok cunku Allah Arapca’da Tanri demek yani Ingilizce’deki God gibi. Benim Arap Hiristiyan arkadaslarim var onlar hep Allah diye dua ederler. Ben de 34 haftalik premature ikizler dunyaya getirdim. Premature anneligini de ikiz anneligini de yasadim, hic kolay degildi, hala da degil (tabii sizde bir de toddler varmis….) Siz sezeryandayken ameliyat olmussunuz ben 8 haftalik hamileyken apandisitim patlamak uzere diye acilen ameliyata alinmistim. Hamileyken ameliyat oldum. Esim de sehir disindaydi. Ne koca, ne anne, ne arkadas…Ameliyathanede sadece ben, ikizler ve Tanri. Dua ederek girdim ve ciktim. Su bir gercek ki, inandigimiz sey ne olursa olsun boyle zorlu anlarda inancin hayata tutunmada ve cikan sonucu kabul etmede buyuk etkisi oluyor. Kimsenin dunya gorusunu elestirmek icin yazmiyorum ama kendi adima ben hayatta ateist olamazdim. Neticede 11 ameliyat, zorlu bir yasam, beyin tumoru vs. basedemezdim, yikilir giderdim. Olaylarin sadece benim kontrolumde olmadigini dusunmek ve inanmak ayakta kalmami sagladi. Herkesin hayati ayri bir roman iste :-) O progesteron ignelerinin acisini iyi biliyorum. Sizi ve esinizi azminizden oturu tebrik ediyor bundan sonra mutlu saglikli ve keyifli yillar diliyorum.

  92. Size daha enteresan birsey soyleyeyim. Cok secdigim bir arkadasim da yumurtalik kanserinden sonra bebek yapmak istedi ama o zaman da esinde testis kanseri oldugu ortaya cikti. Adamcagiz mecburen tedavisini oldu. Kemoterapiden sperm uretemez hale gelmisti. Ameliyatla testis dokusundan olgunlasmamis sperm alip petri dish’lerde laboratuvarda besleyip spermleri olgunlastirdiktan sonra 5 tup bebek denemesinden 2 kizlari oldu. Ne hayatlar var….ama azmeden iki kisi kanserli de olsa cocuk sahibi oluyor. Yumurtasi olmayan donorden yumurta alabiliyor….rahmi olmayan tasiyici anne kullaniyor…anne baba olmanin cok yolu var artik.

  93. Size daha enteresan birsey soyleyeyim. Cok sevdigim bir arkadasim da yumurtalik kanserinden sonra bebek yapmak istedi ama o zaman da esinde testis kanseri oldugu ortaya cikti. Adamcagiz mecburen tedavisini oldu. Kemoterapiden sperm uretemez hale gelmisti. Ameliyatla testis dokusundan olgunlasmamis sperm alip petri dish’lerde laboratuvarda besleyip spermleri olgunlastirdiktan sonra 5 tup bebek denemesinden 2 kizlari oldu. Ne hayatlar var….ama azmeden iki kisi kanserli de olsa cocuk sahibi oluyor. Yumurtasi olmayan donorden yumurta alabiliyor….rahmi olmayan tasiyici anne kullaniyor…anne baba olmanin cok yolu var artik.

  94. Ece hanım son ameliyatınızı olacagınızı facebookta öğrendigimde kesinlikle nazar deyiyor bu kadına demiştim…doğum hikayeniz benide cok etkiledi çok şükür cok sıkıntı yaşamadan aldım oğlumu kucagıma ama yazdıklarınızı okuyunca sıkıntı yaptıgım şeylerinde ne kadar gereksiz oldugunu anladım en küçük sıkıntıda bittim diyen insanlara gelsin bu yazınız bi anne olarak kendimi daha güçlü hissettirdiniz bana..acil şifalar diliyorum size , inşallah kısa zamanda iyleşirsiniz ve sağlığınıza kavuşursunuz yaşama sevincinizi azminizi hiç kaybetmeyin inşallah

  95. Siz ve dünya tatlısı evlatlarınız bir mucizesiniz…Allah size eşinize ve yavrularınıza sağlıklı huzurlu bir yaşam versin…

  96. Ece hanim cok etkilendim yasadiklarinizdan. Ne mutlu ki cocuklariniza kavusmussunuz. Gercekten cok zor seyler yasamissiniz. Allah size ve ailenize saglikli, mutlu, uzun bir omur versin. Sevgiler…

  97. Yazıyı iki ağlama molası (krizi de diyebiliriz) vererek okudum. İlki Alperin doğumunun olduğu bölüm, ikincisi de ikizlerin doğumunun başladığı bölüm. Hatta itiraf etmeliyim ki o bölümden sonra daha fazla okumaya kalbimin dayanamayacağını hissedip okumamaya karar vermiştim. Ancak merakım beni okumaya zorladı. İyi ki de okumuşum.
    Ece hanım, siz ne güçlü bir kadın, ne güzel bir annesiniz! Size hayranlığım günden güne kat be kat artarak büyüyor. Önünüzde saygıyla egiliyorum.
    Duam, Allah bundan sonra ki ömrünüzde size öyle güzellikler yaşatsın ki gecmişteki tüm acılar silinip gitsin.
    Bana güç verdi yazınız, çok teşekkür ederim.

  98. okurken duygulanmamak, ağlamamak bu kadarı da olmaz dememek elde değil. senaryosu hazırlanıp filme dökülesi bir annelik mücadelesi. hepimizin bir imtihanı var bu hayatta sizin ki inanılmaz zor bir sınav olmuş. bir yandan da şunu düşündürdü bana; imkanlarınızla bu dertlerin üstesinden kalkabilecek gücünüz varmış. belki de bu problemler hiç imkanı olmayan birilerinin de başına geliyor ve onlar maalesef çare bulamıyorlar. yine de başa çıkabilme gücünüzün imkanınızın olması bile şükretme sebebi… Allah size eşinizle ve çocuklarınızla sağlıklı bir ömür versin. hiçbirimizi sevdiklerimizin acısıyla sınamasın. bu arada belki ben olsam bir çocuktan sonra tüp bebek yapmaya kalkışamazdım. sizi cesaretinizden dolayı tebrik ederim.

  99. yazıyı nefesim kesilerek okudum. su an o kadar etkilendim ki ne yazsam eksik kalır hislerimin yanında :( geçmişler olsun rabbim bir daha göstermesin.

  100. Hepsini bir solukta okudum ve cok etkilendim. Ve okurken agladm ayni zamanda. Ama dayanma gucunuze hayran kaldim. Suan anne degilm ve anne olmayi cok istiyorum. Insallah Allah banada nasip eder sizin gibi 3 cocuk :))

  101. Ece hanim yazinizi okudm inaninki cok etkilendim ve sizi caani gonunden teprik ederum cok iyi bir anne ve cok iyi bi psikolok oldunuz beni. İcin bende suan kizimdan ayriyim ve cok uzulup agliyorum ayri kaldigi.iz icin tiroit kanseriyim tedavi olarak atom aliyorum bunun icinde kizimi tam ondort gundur gormuyorum benim uzuntumde yanlizca kizimda ayri olmam onun bu durumdaan fazla etkilenmemesi nasil davranacagimi bilemiyorum bana destek olursaniz cok sevinirim

  102. canım ne acılar ne mücadele dolu bir yasam……okurken gözlerim doldu ….acını mücadeleni bir an için yasadım sanki..allah ailenle mutlu huzurlu sağlıklı uuzn ömürler gecrmen dileğiyle….

  103. Zeynep Öztürk

    Ece hanim sizi uzun zamandir takip ediyorum. Her zaman da takdir ederdim ama…….
    Ta ki bu yazinizi okuyana dek.. Şuan ki duygularim takdir den çok öte. Hayranlik, mutluluk, üzüntü… Ağlamamak için kendimi zor tutuyorum. Allahım size esinize ve çocuklariniza sağlıklı ve mutlu uzun ömür nasip etsin..

  104. Bir solukta okudum….Benim hikayemle farklı olsa da oldukça çok benzerlikleri var. Ders aldım, almalıyım. Güçlü oluşunuza ve pozitifliğinize hayran oldum. Okurken çok duygulandım. Canı gönülden diliyorum ki hep mutlu olun çocuklarınızla eşinizle sağlıkla….SEVGİLER….

  105. Yazınızı soluksuz okudum muhteşemsiniz RABBİM evlatlarınızı size sizide evlatlarınza bağışlasın. Bende bir pramatüre annesiyim ve benim oğlumda 462 gram doğdu şuan 4 yaşında 2 ay yoğun bakımda kaldı o zamanlar benim için çok zordu yaşadıklarınızı çok iyi anlayabiliyorum sizinde yazınızda belirmiş olduğunuz gibi hissetmek inanmak ben hep oğlum yoğun bakımdayken ALLLAH dilerse taş altında büyütür dilemzse pamuğa sarsan boş dedim ve RABBİM e binlerce kere ŞÜKÜR o yavrumu bana bağışladı SÜT KUTUM o benim ALLAH a ve yavrularınızla eşinize emanet olun.

  106. Vildan Alaosman

    Ece hnm hikayenizi bir solukta ve gözyaşları içinde okudum.Azminize ve inancınıza hayran kaldım.Allah size ve evlatlarınıza sağlıklı uzun önürler versin inşallah.çocuklarınız sizinle gurur duyacaklar gerçekten sizi canı gönülden tebrik ediyor ve kocaman öpüyorum tabi kuzucuklarınızı da.benimde 9 aylık bi oğlum var ve bizde hamilelikte bu kadar olmasa da biraz sorun yaşadık şu anda çok iyi çok şükür.Allah bütün çocukları korusun inş

  107. Nurya Yıldırım

    okumadım sankı yasadım… siz gercek bır annesiniz… allahım bu mutlu aile tablonuzu hiç bozmasın… esinizde takdir edilecek bir baba…cok duygulandım cok uzuldum allah bır daha o gunleri yasatmasın… hiç kimseye böyle dert vermesin sevgiyle ve saglıkla kalın…

  108. Muhteşem siniz ! Allah a emanet olun ablacim!!

  109. ece hanım yaşadıklarınız bi imtihan ve siz bunun ustesinden gelecek kadar güçlü oldugunuz için çok şanslısınız … çocuklarınız yaşadıklarınızın karşılıgı bi mükafat ve bence bu kadar tatlı ve saglıklı çocuklara sahip oldugunuz ALLAH a çok şükür.. ve inanın bu tür sıkıntılar yaşayan biçok insan var ama acıga cıkmaz yani siz yalnız degilsiniz… herşey insan için çok geçmiş olsun ….. mutluluklar diliyorumm cocuklarınızıda benim için öpün bu kadar zahmet vermişler size yumurcaklar….

  110. Hikayenizi bir solukta okudum , gerçekten çok zor günler yaşamışsınız ve duygularınızı çok güzel dile getirmişsiniz.Bende benzer büyük acılar yaşadım annemide ilk doğumumdan bir ay önce kaybettim benim bebeğimde benim yaşam kaynağım oldu .Allaha şükretmemiz gerekiyor çocuklarımızı bizlere bağışladığı için ve sizi tebrik ediyorum bu kadar güçlü olabildiğiniz için,sevgiler

  111. Allah sizi sevdiklerinizden ayirmasin

  112. okurken kendi yaşadıklarımı tekrar yaşadım sizinle.Çünkü bende detaya girmiycem uzun uğraşlar neticesinde hamile kaldım ve 24.haftanın sonunda oğlum UTKU’yu servikal yetmezlik neticesinde rahim açıldığı için ve daha da önemlisi doğum yaptığım gecenin sabahında doktorumun herşey yolunda yalnızca gaz sancın var diyerek elime 1 şişe gavisconu tutuşturup göndermesi nedeniyle kaybettim.(850 gr doğdu ve ciğerleri tam gelişmediğinden 3 gün yaşayabildi) Şuan bunları yazarken bile, yaşadıklarımı o anki hislerle tekrar yaşıyorum.aradan tam 10 yıl geçti ama yaşadıklarım dün gibi kuvvetli.hiç azalmadı etkisi.Doktorumun benim doğum sancımı gaz sancısı olarak değerlendirmesi tam bir doktor hatasıydı.aslında rahim açılmıştı.zamanında müdahale edilmiş olsaydı kurtarılabilirdi.bunu söyleyen çapa tıf fakültesinin doktorları. çünkü gece saat 3 de kanamam başlayınca (sancılar için doktor gaz sancısı dedi ya….) doğum sancısı olduğunu idrak edip çapa t.f.ne gittim ve doğumhaneye girdikten 10 dakika sonra normal yolla doğum yaptım.ev ile hastane arası ise 10 dakika yalnızca.8 saat kanama riskine karşın sedyede bacaklarım asılı bir şekilde iç kanama riskine karşı yatırıldım.Bu arada 8 saat beni göremeyen eşim ve diğer aile üyeleri dışarıda meraktan çıldırmış durumdalar.daha da vahim olanı ise bebek için bebek yoğun bakımda yer olmaması.yer tıf fakültesi ve yer yok.bebeği ambulansla bir hemşire eşliğinde küvözle gaziosmanpaşa’da özel bir hastanenin bebek yoğun bakımına göndermişler.eşimde onlarla birlikte tabiki.neyse öğlene doğru servise çıkardılar beni.koğuşta 8 tane yatak var.ama Allah’tan yalnızca benim dışımda 1 kişi var.onunda bebeği yanında.doğumda yaşadığım tıravmaya birde odada yaşadığım travma eklenmişti.çünkü bebek her ağladığında bende ağlıyor bebeğimin yanında olamadığım için daha doğrusu benimde bebeğim kucağımda, yanımda olmadığı için kahrolmuştum.ona sarılamadığım için ona dokunamadığım için onu emziremediğim için.neyse 3.gün ben eve çıktıktan sonra hastaneden gelen haberle yıkıldım.bebeğimizi kaybetmiştik.sonraki yaşanan duygular malum.bir kaç gün sonra sütüm göğüslerimde birikince ateşlendim ilaç kullandım sütümün kesilmesi için.ve sütümü boşaltmam gerekiyormuş bunun içinde sağdım.bunlar o kadar zordu ki.emzirmem gereken yerde sütüm kesilsin diye ilaç alıyorum birde sağıp lavaboya döküyorum sütümü.kendimi işime verdim.akşam saat 23.00 civarı eve dönüyordum.eve gelip kendimi yatağa atıp ağlama krizinin ardından uykuya dalıyordum demiycem sızıyordum ağlarken. 1 yıl süren depresyon tedavisi….tüm yaşananları sindirebilmem ve yoluma devam edebilmem hiç kolay olmadı.3 yıl sonra dış gebelik geçirdim.yine hayal kırıklığı.yine üzüntü.yine depresyon.hastanede yatış vs.2 ay sürdü fiziksel etkilerinden kurtulmam(ağrı-kanama).ve yine depresyon..ardından 3 yıl sonra bu kez kariyerimden ayrılıp tekrar denemeye karar verdim.bu kez tüp bebek yaptım.2 embriyodan biri tuttu.ancak yine rahim açıldı.bu kezde takip eden doktorumuz tüm geçmişimi bilmesine rağmen rahim ağzını dikmek istemedi.bu görüşme Ramazan bayramından 1 hafta önce.dr.bana dediki bayramdan sonra gel bakarız eğer hala açılma devam ederse o zaman dikeriz.(bunu söyleyen memorıal de tüp bebek tedavimi yapan dr.takibede ona gitmeye devam ettim) bakarmısınız rahatlığa.ben daha önce aynı üzüntüyü yaşamışım ve oluruna bırakıcaz öylemi…hemen araştırdım ve bir başka doktora daha gittim hemen acilen rahim ağzı dikildi.(hatta geç bile kalınmış dendi) doğuma kadar yalnızca yemek ve tuvalet ihtiyacı için ayağa kalktım evden ise yalnızca muayene için çıktım.ayağa her kalktığımda karnımı tutuyordum sanki düşecekmiş gibiydi hep aşağıdaydı ve hep ağrılıydı.kızımın doğum tarihi 8 ocakti ancak dikişlerim açıldığı için 11 aralıkta doğuma gittim.sezeryan ile 11 aralık 2010 tarihinde 3.190 gr ağırlığında bir kızım oldu.Adı DEFNE.o benim definem hazinem mucizem oldu.Yaşadıklarımı unutturmadı ama tesellim oldu.Bende kendimi Allah’ın sevgili kulu olarak görüyorum.tüm sınavlara göğüs gerip kızımı kucağıma alabildiğim için.38 yaşında evlendikten 13 yıl sonra anne oldum.Allah isteyen her kuluna nasip etsin.sizinkinden sonra benimki de uzun oldu sanırım.sabredip okuduysanız teşekkür ederim.ailem dışında bu denli içtenlikle yaşadıklarımı ilk kez paylaşıyorum.Size çocuklarınızla ve eşinizle birlikte ve tabiki tüm sevdiklerinizle birlikte sağlıklı, mutlu, huzurlu,hayırlı bir yaşam diliyorum.iyi geceler….

  113. wala helal olsun baska bı kelıme bulamıyorum suan nutkum tutuldu suan ewlı falan degılım ama bnde cok korkuyorum cocuk sahıbı olamazsam dıe bn arada sırada gıderım baktırırım yumurtalıklara ılerısı ıcın bı problem war mı die suan yok allaha sukur gercekten taktır edelecek bırısınız

  114. Agliyark okudum inaninki. Helal olsun. Allah yardim ediyo bi sekilde,bosuna dememisler cennet annelerin ayaklari altinda diye

  115. CEMİLE DEMİRCİ

    AĞLAMAKTAN VE YUTKUNMAKTAN NE SÖYLEYECEGİMİ BİLEMİYORUM AMA SİZDEKİ AZİM MÜCADELE MORAL MUHTEŞEM 10 YAŞINDA BİR KIZIM VAR EVLENDİĞİN GÜN HAMİLE KALMIŞIM RABBİME ŞÜKÜRLER OLSUN AMA DAHA SONRA 8 YIL OLMADI 8 YIL SONRA RABBİM TEKRAR VERDİ DOKTOR KONTÜROLÜNDE 16 HAFTALIKKEN DÜŞÜK YAPTIM BİLALİMİ ACI KAYIP ÇOK ZOR RABBİMDEN KIZIMIN YANINA 1 KARDEŞ DAHA İSTİYORUM VE DOKTORLARDAN BIKTIM ARTIK SANIRIM SENDEKİ AZİM BENDE YOK AMA HİKAYENİ OKUDUKTAN SONRA AZİMLENMEYE KARA VERDİM BENİM İÇİN VE KIZIM İÇİN DUA EDERMİSİNİZ KIZIMA KARDEŞ BANA BİR EVLAT DAHA ALLAHA EMANET OLUN

  116. Çok güzel yazmıssınız gercekten , sıkılmadan okudum hepsini , Allahımm isteyen herkese nasip etsin İnşAllah

  117. Dirayetinize, mücadele gücünüze hayran kaldım. Sevilen bir insan olmanıza gıbta ettim. Hikayeniz muhteşem. Hayırlı evlatlar olsunlar hepsi ve ömrünüz sağlıkla, saadetlerle geçsin inşallah. Hep gülsün yüzünüz. Sevgiler…

  118. Yazı uzun mu demiştiniz, bana hiç öyle gelmedi :) cennet annelerin ayaklarının altındadır…Allah isteyen herkese hayırlısıyla annelik duygusunu yaşatsın inş…

  119. çok büyük bir imtihan;Allah kendine sığınanı,yalnız ve umutsuz bırakmaz;bundan sonra
    hayatınız mutlu geçsin…(okurken nasıl bitti anlamadım,sizinle birlikte o duyguları hissetmemek
    mümkün değil)

  120. Merhaba kararlı ve inandıklarına sıkı sıkıya baglı olan can anne Benim annemde sizin gibi cok güclü ben su anda 40 yaşında ve dogustan genetik hastagılı olan biriyim ama annemin babamın bana inanması inancım en önemlisi kısmetim varsa her şeyi yapabilicegime inanmak.sizi tebrik ediyorum ve gözyaşlarım size helal olsun benim annemde yılın annesi sizde sizler olmasanız bizler ne yaparız.sevgiyle umutla kalın annelerimiz sizleri seviyoruz hemde cook :)

  121. Müthişsiniz, mucizesiniz, kelimesi kelimesine atlamadan okudum Allah size ve yavrularınıza uzun sağlıklı hayırlı ömürler nasip etsin.

  122. İşte anneliğin özeti diyeceğim yazınızın bu kadar uzun olmasına karşın .İnsan isteyince nelerin üstesinden geliyor,aslında ne kadar güçlü yaratılmışız ama farkında değiliz.Allah sizin ve 3 evladınızın da yolunu açık etsin………

  123. merhabalar tek solukta okudum ve size hayran kaldım bende bazı nedenlerden dolayı hemen çocuk düşünmedim ve polikistik over var doktor bu yavaş yumurtalıklarla zor hamile kalman dedi ve mahvoldum psikolojikmenden çok duygusalım çocuğumun olabileceği hep zor geliyor şimdi bunca şeye dayanır mıydım diyorum yok heralde zor çok zor.. rabbim sizleri birbirinize bağışlasın..

  124. Allah sizi eşinize ve yavrularınıza bağışlasın.Ben de epilepsi hastası olduğum için doktor karar vermeden hamile kalmam riskti ama kızım bunu dinlemeden erkenden bir süpriz yaptı.Hamilelik süresince ilaç kullandım ve ilk doktorumun şüphesiyle kapsamlı ultrason çekimine girdim.Çekim boyu bebeğin her yeri ölçülüp biçiliyor,eşim çalışıyor,izin alamamış,yanımda değil,teyzesiyle gitmişim,içim içimi yiyiyor,hidrosefali çıkarsa bebeğimi alacaklar diye.Daha çıkarken kız bebek isterdik,dr.a cinsiyetini bile soramıyorum alınırsa bilmeyeyim diye.Eve döndük, o gece erkenden elektrik kesildi,yatıp pilli radyoda müzik dinliyoruz ve 9 yıldır hala dinledikçe ağladığım parça çalmaya başladı,biz bu sonbaharda buluşacaktık,bahar geldi,geçti,sen gelmez oldun……Ozamana kadar epey badireler atlatıp hiç hıçkırarak ağlamayan ben yatakta krize girdim,eşim zor yatıştırdı.Tahlil sonucunu almaya gideceğimiz gün eşim işi nedeniyle Çanakkaledeydi,sonuçları yine teyzemizle aldık,herşey temiz,danışmadaki bayan,erkekler genelde erkek bebek isterler,siz ne istiyorsunuz diye sordu,bizim babamız kız istiyor dedim,iyi ozaman dualarınız kabul olmuş dedi ama ben o an hiçbir şey duyabilecek durumda değilim,çıktık,teyzem biraz geriden geldi çok şükür kız oluyor diye,nasıl ya,sonuçları dr.a götürünce öğreneceğiz diyorum hala,yok ben geri dönüp sordum dedi,o Nişantaşı sokaklarında ağlamam,eşime haber verdiğimde Çanakkale meydanını inletmesi,tüm akrabaların telefondaki çığlıkları hala kulağımdadır.Hamilelik boyu korkum nöbet geçirmekti,çok şükür hiçbir şey olmadı.Ama doğum sonrası ilaç kullandığım için süt veremeyeceğimi duyunca dünyam yıkıldı.Seneler sonra dr.değiştirdiğimde aslında süt verebileceğimi öğrenmek ayrı bir yıkım oldu.Kızım artık nöbetlerime alıştı,tabii o da sarsılıyor,mesela okuma bayramının olduğu gün nöbet geçirmiştim ve gidememiştik,çok üzülmüştüm.En azından artık büyüdü ve tlf.la herkese haber verebiliyor,yaklaşık bir yıldır nöbet te geçirmiyorum.Hikayenizi okuyunca benimki solda sıfır kaldı ama paylaşmak istedim.Çok güçlüdür anneler,herşeyin üstesinden gelirler.Hayatınız boyu evlatlarınız ve eşinizle huzur,sağlık mutluluk dolu güneşli günler geçirin hep,kötü günler geride kalsın.Ben hastalığımla yaşamaya alıştım,Allah hepimizi beterinden saklasın.Tek dezavantajım yeni dr.umu daha önceden tanıyamamak ve etrafımı 2.çocuk için ikna edememek,bu konuda üstü kapalı da olsa eleştirildim zaman zaman,ne yapalım,Allah ona uzun ömür versin.Sizi ve çocuklarınızı sevgiyle kucaklıyorum,sağlıkla kalın,hoşçakalın……..

  125. Benim de uğraşmama rağmen olmadı aksilikler çıktı. çok ağladım okurken. Bugün regaib kandili. Okuduktan sonra Allah çoçuklarına bağışlasın diye diledim.Hep uzun yıllar mutlu olmanız dileğiyle.

  126. Ece hanım yasadıklarınız beni çok etkiledi . Sizin adınıza hem çok sevindim hemde çok uzuldum neyse ki rabbim sizi çocuk sevgisinden mahrum bırakmamış. bende tedavi gebeliğinden uçuz hamile kaldım doktorumuz fetosit yaptırmamız gerektiğini soyledi yoksa diğer bebeklerde erken doğar yasama sansları az olur dedi. o an ki korku ve endişeyle fetosit yaptırmaya karar verdik ama sonrasında çok pişman olduk aradan 3 yıl geçmesine ragmen o uzuntuyu hala unutamadım suan biri kız biri erkek ikiz annesiyim rabbim kızım ikra ve oğlum kayra nın acısını gostermesin bana. Rabbim hiçbir anneye evlat acısı gostermesin

  127. Yasadiklarimiz gerçekten çok zor azmin elinden hiçbirşey kurtulmaz bunu çok güzel kanitlamisiniz .Egitimli olmanız eşinizin anlayışlı olmsi hepsi +Allah evlatlarinizla huzur ve sağlık içinde yaşayacağınız yıllar versin sağlık ve mutlulukla kalın ❤

  128. Çok büyük bir imtihandan gecmissiniz.Sabriniza ve cesaretinize hayran kaldim.Rabbim yavrularinizin hep güzel gunlerini göstersin.

  129. Gizem Gündoğan

    Cok etkılendım hemde fazlasıyla bende Polikistik Over hastasıyım 3 yıllık evliyim çocugum olmadı 1 kere bıle olsun hamıle kalıpta o duyguyu 1 gun olsun yaşayamadım Allah evlatlarınızı sıze bagıslasın benım gıbılerın kucagınıda bos bırakmasın :(

  130. inşallah hep sağlıklı olun Allah size evlatlarınızı, evlatlarınızada size bağışlasın.evlat acısını bilirim.böyle zamanlarda eş ve etrafınızdakiler çok önemli. ne mutlu size destek olan seven bir eşiniz var.çoğu erkek zoru görünce katlanmıyor. hep mutlu olun inşallah.

  131. Sultan itan Gençaydın

    Allah çocuklarınıza size ve eşinize uzun sağlıklı ömürler versin inşallah.yaşama sevinciniz ve hayata olumlu bakışınızın hayranı oldum.3 oğluma kavuşurken yaşadıklarım gözümün önünden bir film şeridi gibi geçti.paylaşımınız için teşekkürler Ece kumkale …

  132. Müthiş, söyleyecek kelime bulamıyorum. Sizin kadar zorunu yaşamadım ama ben de kolay kolay pes etmem. Ayrıca o kadar bilgiyi araştırıp, insanlar için, kıskanmadan, birilerinin faydasına olsun diye paylaşmanız harika bir özellik, işte bu özellik Allah’ın nadir insanlara verdiği iyilik yapmaktan mutlu olma özelliği. Bu kadar kıskançlığın ve ayak kaydırmanın olduğunu bir dünyada Allah inşallah hep sizin gibi insanlarla karşılaştırır beni. İnşallah bu azminiz, sağlığınız ve mutluluğunuz çok yaşlı bir nine olana kadar sürer.

  133. Ece hanım, belki de serviksle ilgili bu sorunlarınız olmasaydı, tümörleri keşfetmeden hayatınızı kaybedebilirdiniz. Kayınpederim prostat sıkıntısından doktora gitti, filmlerinde böbrekte kanser çıktı, böbreküstü bezleriyle birlikte böbreği aldılar. Sonraki böbrek kontrol filmlerinde de akciğer kanseri çıktı, ilk evreymiş aldılar tümörü, bir yıldır iyi çıkıyor akciğer filmleri. Ayrıca anne ve babanızı kaybetmişsiniz ama çok vefalı eşe, anneanneye ve dayıya da sahipmişsiniz. Sevgiler, saygılar

  134. Allah evlatlarınızın acısını yaşatmasın size bağışlasın

  135. bende kızımı 5ir olay sizin bahsettiğiniz gibi aylıkken gecikmis bir rahim agazı gevsekligi serkilaj oldum ama suyum geldi kızım öldü cok üzgünüm ilk hamilelliğim ama inancımı kaybetmedim anne olmak çok istiyorum ama allahın size yardım ettiği gibi banada edecek tüm kalbimle sizi tebrik ediyorum çocuklarınızı kucak dolu öpüyorum yeliz

  136. ben ne dicemi bilemiyorum azda olsa bişeylerin kötü gittiğini düşünüyosun ama bu kadarını yaşamış olacağınız ve azminizi düşünemedim ve düşünemezdimde iyiki yaşadıklarınızı paylaşmışsınız sadece bu yaşamış olduklarınız hassas anneler değil herkezin ibret alacağı bir yaşam rabbim o kadar büyük ve yardımcı ki anlaya bilene tabi şuda bir gerçek çok güçlü birisiniz maşallah hala şaşkınım yaşadıklarınıza rabbim ailenizle sağlıklı huzurlu uzun ömürler versin evli değilim çocuğum yuk ama çok etkilendim herşey gönlünüzce olsun bu arada ece ismini çok severim :)

  137. Sevinç hanım ve Ece hanım ikinizin hikayesini de gözlerim dolarak okudum evlat gerçekten çok tatlı çok değerli.Allah hepimize evlatlarımızın mutlu sağlıklı başarılı günlerini göstersin inşallah.Geçirdiğiniz zor günlerin karşılığını Allah evlatlarınızın güzel günlerini göstererek versin inşallah.Ben de çocukları çok severdim küçüklüğümden beri ama 30 yaşımda evlenip sadece bir kız çocuğuna sahip olabildim. :) İkinci çocuk sahibi olmak için çok korkuyorum ya sağlık problemi olursa diye(böyle düşününce de kendime kızıyorum ya Allah’ın gücüne gider de kızıma bir şey verirse diye ) ama kızım tek de kalsın istemiyorum.Annelik gerçekten hem çoook güzel hem de çoook düşündüren bir şeymiş :) Ben de bu konuda çok zordayım :( Allah kucağımıza vediği evlatlarımıza uzun sağlıklı ömür versin inşallah…

  138. Ece hnm.yazinizi bu sabah okudum cok etkilendim.benim 2. Oglum 32 haftalik dogdu.yazinizi okurken 2 yil oncesine gittim .siz ne guzel bir annesiniz .sizi cok sevdim.

  139. merhaba, bu çok uzun yazıyı bir solukta boğazımda kocaman bir düğümle okudum, imtihanların en zorlarına tabii tutulmanız buna ragmen asla ümit etmekten vazgeçmemeniz gerçek bir mümin sıfatı…ben olsam ne hissederdim, Allahın bu imtihanına karşı tavrım nasıl olurdu diye düşündürdü beni paylaşımınız, Rabbim şafi ismiyle sizin maddi hastalığınıza benimse manevi hastalıklarıma şifa versin vesselam

  140. Okurken tüylerim diken diken oldu resmen.Her bir çocuğun oluşum süreci o kadar mucizevi ki biz insanlar farkında bile değiliz :( Bol bol sadaka verip şükretmek lazım.en büyük şükür de Allah’ın bizden en çok istediği şey olan namazdır…İnşaallah Rabbim size eşinize ve çocuklarınıza sağlık sıhhat verir…

  141. Ece hanım merhaba,
    Yazınızı sonuna kadar soluksuz okudum ve cesaretinize,azminize,kararlılığınıza hayran kaldım. Umarım çocuklarınız ve eşinizde upuzuun mutlu ve sağlıklı bir ömür sürersiniz. 39 yaşında, evliliğinin 10.yılında o kadar uğraşından sonra tam pes etmişler kendi kendine oluşan 5,5 haftalık hamileyim, bugün ilk doktor kontrolümüze gittik(doktorumuz aynı bu arada Herman bey) gebelik kesesinde herşey normal gözüküyorken maalesef rahim ağzında 3-4 cm ilk bir kitle gözüktü, doktorumuz servikal polipe benzetti ancak geçmiş hikayemizde rahîm ağzında prekanseröz oluşum yaşadığımdan(CIN1-ki tedaviden sonra 6 sene normal smear testi sonucu almıştık) hemen biyopsi yapılarak örnek patolojiye gönderildi. Sonucu Perşembe günü almış olacağız, tek duamız temiz çıkması ve hamileliğime sorunsuz bir şekilde devam edip evladımızı kucağımıza almamız. Ancak sonuç kötü olsa bile sizi kendime örnek alacağım ve sonuna kadar savaşacağım bebeğimiz ve kendim için. Çok kötü bir ruh halinde iken tesadüfen bloğunuz ve bu yazınızla karşılaştım. Bana ne kadar güç ve destek verdiğinizi tahmin bile edemezsiniz. Siz benim an itibarı ile rolmodelimsiniz. Hemen bloğunuzdaki diğer paylaşımlarınızı da okumaya başlıyorum. Sevgi ve saygılar size Ece Cesuryürek!!!

  142. Ece hanım azminize,kararlılığınıza,cesaretinize,sabrınıza hayran kaldım.Allah çocuklarınızı size bağışlasın ve eşinizle mutlu bir ömür sürdürmenizi dilerim.6 haftalık hamileliğimi yeni öğrendim ve tesadüfen bu site açıldı, soluksuz okudum yazınızı, diğer yazıları da okumak için sabırsızlanıyorum.Allah’a emanet olun:)

  143. Yazinizi defalarca okudum, her okudugumda da agladim. Rahim agzi yetmezliginden bende 24 haftalik ikizlerimi kaybettim. 1 yili gecti, bir gun yok ki onlar icin aglamayayayim. Ama bir destek grubum var internetten tanistigim. Hepsi sizin gibi evladini kaybetmis anneler, onlara da bahsettim sizden. Bize guc oldunuz, umut verdiniz. Tesekkur ederim, hem kendi adima hem de bu hastalik yuzunden bebegini kaybetmis butun anneler adina…

  144. Merhaba Ece Hanım,
    Bende sizinle Miraç ege ye hamileyken tanıştım facebook sayfanızı takip ettim.Şimdi 36 günlük ve sağlıklıyız çokşükür.Mesleğim gereği (ebelik) birçok hikaye dinledim ve gördüm. Benim doğum hikayemde bana göre çok farklı ve çok güçlü… Sizin hikayenizi okuyunca gerçekten birkez daha anladım annelik cesaret ister güç ister ama siz çok çok cesur ve güçlüsünüz… Anne olmak kucağımıza aldığımızda değil anne olmaya karar verdiğimizde başlıyor sizde bunu fazlasıyla yaşamışsınız… Sizi tebrik ederim.Allah size, sevdiklerinizle ve evlatlarınızla birlikte sağlıklı bir ömür nasip etsin…

  145. Yaşadıklarınızı o kadar güzel kağıda dökmüşsünüz ki, hiç sıkılmadım. Aksine su gibi okudum, mutlu bitmesine çok sevindim. Anestezi hekimi olarak yaşadıklarınız sizin mucizeniz, sizin araştırmalarınız ve azminizin sonucu. Bu arada pubmed de yayınlanan yayınınızı da okudum. Allah size ve ailenize sağlıklı, uzun ömürler versin

  146. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Allah sizleri birbirinize bağışlasın. İyi ki yazdınız insanlara moral olacak güç verecektir. Ağlayarak okudum. Yaşam ne büyük bir mucize. Sevgiler

  147. Büyük bir sabır göndermişsiniz maşallah size çok acaip tebrik ettim ve bu azmi kıskandımm rabbim sonsuz mutluluklar versın sabrınızın mükafatını 3 çocuk ve saglam bi eşle vermiş çok ama çok sanslı bi anne ve eşsiniz tekrar tebrik edıyorum müthişsiniz…

  148. yaşadıklarınızı yeni okudum hiç de sıkılmadım…sizin ki kadar ağır değil belki ama benzer sorunlar yaşadım ve daha neler yaşayacağımı bilmiyorum…3 yıl önce evlendm 5 ay üzerine hamile kaldım 5 haftalıkken kanamayla kaybettm bebeğimi..her 3 bebekten 2 sinde olabileceğini normal olduğunu söyledi doktorlar…2 ay sonra tekrar hamile kaldım ve ve öğrendkten sonra yattım kalkmadım ama 9 haftalık oldu kalbi atmadı gelişimi durdu maalesef kürtaj oldum…umutlarımız tükendi hayata boş bir çerçeveden bakmaya başladım..2 ay üzerine tekrar hamileydim ama çokta korkuyordum..onun kalbi attı çok sevindik ama 10 gün sonra ki kontrolümde maalesef kalbi durmuştu.. tekrar aynı şeyleri yaşadım.. bizim için de sanki hayat durdu ama hiç bişey bitmiş değildi…araştırmaya başladık. normal şartlarda geçinen bir aileyiz yani araştırma için özel hastanelere verebilecek paramız maalesef yok…bütün araştırma ve üniverste hastanelerinden randevu aldık ve en yakın tarihte olana gittik. eşim ve bana yapılan araştırmalar sonucunda bende kan pıhtılaşması olduğu ve bu yüzden bebeklerimin öldüğü anlaşıldı. son kromozon tahlilleri kalmıştı biz bu sonucu alınca ona gerek duymadık… tekrar hamileydim ve her gün kan sulandırıcı iğne kullandım bebeğim sağlıklı bi şekilde 20 ağustos 2013 tarihinde dünyaya geldi şükürler olsun…herşeyi normal ve sağlıklı..bebeğim 4 aylıkken annemi aniden beğin kanamasından kaybettm ve bu arada 1 aylık tekrar hamile olduğumu öğrendim. herşey birbirine karışmıştı hem anneme üzülüyordum hem de istemeden de olsa bebeğime seviniyordum oğlum daha 1 yaşında olacaktı kardeşi doğduğunda ama olsun Rabbim bir kolayını verir dedim ve yavaş yavaş hazırlıklarımı yaptım tek başıma…evimizi herşeyimizi ona göre ayarladık. benim ilk oğlum da hamileliğimn 4 ayından itibaren hep başı aşağıdaydı ve hep aşağıda duruyordu kafası vakitsiz doğacak diye çok korkmuştum ama neyse ki sadece 10 gün erken doğmuştu. bu bebeğimde aynı hep aşağıdaydı ve ilgilenmem gereken bir bebeğim ev işi vs. derken olması gerekenden daha da aşağıdaydı…35. hafta kontrolümde doktorum bebek çok fazla aşağıda dikkat et hiçbir şey yapma bayramı atlatalım ve bayram izninin ertesinde hemen gel ve hazırlıklı ol dedi… 31 temmuz perşembe günü gittk doktor muayne etti ve bebek doğuyo hemen aldılar beni ve 37. haftalıktı ve doğdu. herşey normaldi yarım saat koklayabildim sesini duydum sonra yoüun bakıma alındı ve sabahına vefat etti cansız bedenini aldık hastaneden… sorun akciğerin yaş olmasıydı solunum sorunu yaşıyodu ve zorladıkca ciğer içinde kanamaya sebep oldu hemen fark edildi ama ellerinden gelen herşeyi yaptıllar bizzat şahidiz yine de kurtulamadı yavrum…imtihanımız böyleymiş dedik yaşasaydı şu an 2 haftalık olacaktı…babamı ufak yaşta kaybettm annemi kaybedeli 8 ay olacak evladımı da gönderdm…karnımda ölen bebeklerm ve evlendikten sonra yaşadıklarım o kadar yoğun ki hayatı çok hızlı ve acı yaşıyorum…şimdi tekrar hastanelere düşeceğiz ama korkuyorum cesaretm yok yoruldum artk…yazınızı okuyunca bende yaşadıklarımı yazmak istedm… şu an 26 yaşımdayım 1 yaşında bir oğlum var ama daha neler yaşayacağım bilemiyorum Allah herkese hakkında en hayırlı olanı versin bizleri evlatlarımızla imtihan etmesin ve isyan ettirmesin…sevgilerimle…

  149. Allah size yavrularınıza ve eşinize sağlık huzur mutluluklar versin.Bebeğiniz varken ameliyata girmek başınıza birşey gelirse ne olur diye düşünmek çok zor bir durum bende kızımı beren ceylinin doğumuna son 1 ayında şeklini değiştirmiş bir kistle karşılaştım ve doğum yaptıktan sonra tamamen kistti unuttum doktorlarımın beni tekrar tekrar aramasıyla önemli olduğunu anladım ve ameliyat oldum kızım 3,5 aylıktı sırf o ameliyattan çıkıp onu kollarıma almak istiyordum. ameliyattan çıktım ve onu kollarıma aldım ve bakacak kimsem olmadıgı için 2 günde hastalık modundan çıktım siz çok kuvvetli güçlü bir annesiniz allah yavrularınızla uzun sağlıklı ömürler nasip etsin sizi çok öpüyorum.hassas anneyide çok seviyorum saygılar

  150. Ece Abla, 31 haftalık bir anne adayı olarak yazını bir solukta okudum..Sen ne kadar güçlü ve inançlı bir annesin…Allah aileni ve güzeller güzeli yavrularını sana bağışlasın..Onlarla birlikte nice mutlu, huzurlu, sağlık ve sevgi dolu yılların olsun..Allah kimseyi evlatlarıyla sınamasın, imtihan etmesin…Seni ve yazılarını dikkatle takip ediyorum, bilgilerinden çok faydalanıyorum..Hep bizimle ol..Sevgilerle…

  151. selamlar ece hanım
    inanılmaz duygulandım gerçek den yaşadıklarınız çok zor ve sonuç bir mucize
    rabbim evlatlarınızı hep yanınız da kılsın ayrı gün göstermesin benimde 29 aylık bir oğlum var ve ölüyorum onun için sabahtan akşamı geceden sabahı zor ediyorum bazen çalıştığım için kendime kızıyorum bazen böle olması gerekiyor diyorum ama en önemlisi diyorum sağlıklıyız ve beraberiz diyorum rabbim çocuklarımızı bizden ayırmasın kötü günlerini göstermesin

  152. Baştan sona ağlayarak okudum, bende gebeyim şuanda 23 haftalık.
    Rabbim sizi evlatlarınıza, evlatlarınızıda size bağışlasın. O kadar güçlü birisiniz ki onca şeyi atlatmışsınız. Tebrik ediyorum. Rabbim sevdiklerinizle yaşlanmanızı nasip etsin. sevgilerimle.

  153. Ben yaşadıklarınızı bir solukta değil yavaş yavaş okudum, doğrusu bu kadar sıkıntılar yaşamanız ve bu zorluklara anne olmak için kalanmanız benim gözümde sizi yılın annesi yaptı. Çok istediğim halde ben hiç anne olmadım zaten artık böyle bir şansım kalmadı ama sizin verdiğiniz bu mücadeleyi yürekten alkışlıyorum.Çok üzüntüler geçirmişsiniz ama Allah size 3 tane yavrunuzla ödüllendirmiş.Hayatınızin bundan sonrasını bütün arzularınızın olması dileğiyle sizi tekrar kutluyorum.

  154. Masallah gucunuze azminize yureginize… Allah hayirlisiyla hep yaninizda olsun(gerci zaten olmus hepimizde de oluyor)
    Saglikli hayirli huzurlu omurler diliyorum tum ailenize…

  155. Çok duygulandım, ağladım, mutlu oldum. Bir sürü duyguyu aynı anda yaşattınız bana. Azminize, gücünüze, inancınıza hayran kaldım. Rabbim isteyen herkese anne baba olma duygusunu yaşatsın. Benim de ilk tüp bebek denemem olumsuz sonuçlandı. Bir daha da denemeye ve tekrar ümitlenmeye korkuyorum. Sizin yaşadıklarınızı okuyunca da kendime çok kızdım. Ömür boyu mutlu kalın, Allahım sizi çocuklarınıza, çocuklarınızı size bağışlasın..Harikasınız.

  156. Didem yıldırım özmen

    Ece hanım, annelik serüveninizi okudum, hem çok duygulandım, hem size ve azminize hayran kaldım. Ne kadar büyük zorluklarla karşılaşmışsınız. Karamsar bakış açısına sahip biri olarak, istemenin ve hayata olumlu bakmanın ne kadar önemli olduğunu fark ettim. Çocuklarınız ve sevdiklerinizle birlikte sağlıklı uzun bir ömür dilerim. Sevgiler.. Didem…

  157. Yazınızı nerdeyse tek nefeste okudum. 4 yıl önce bana da polikistik over teşhisi konuldu ve tabi insülin direnci yanında bonus olarak. Yaklaşık 3 yıl önce evlendim ve ilk doktor kontrolünde asla normal yolla hamile kalamayacagim ve tüp bebek yapmam gerektiği söylendi. Eşimle başta inanmadi inanmak istemedik. Taki geçtiğimiz ocak ayına dek doğum kontrol haplarıni bıraktığım halde hamile kalmayıp doktor doktor gezip her defasında aynı cümleleri duyana dek.ve yumurtalık tembelliği de olduğunu öğrenmek de ayrı bir şok oldu bize.bunun için önerilen ilacı astım hastası olduğum için kullanamiyorum.tam ümitlerini yitirmiş ama bu kendimi bir yandan da ikna etmeye çalışırken mucize eseri hamile olduğumu öğrendim. Şuan 29 +5 hamileyim ve nasipse bir kızım olacak. Allah isteyen herkese bu mutlulugu yasatsin.

  158. Henüz anne olmadığım ve bu fikre çok uzak olduğum için sitenizi ve bu yazıyı bir paylaşım vesilesiyle ilk kez ziyaret etmiş bulunuyorum. Yazının ortasında bir yerlerde eşinizin ismini okuyunca anladım Tarcan Hoca’nın eşi olduğunuzu. Neticede kendisinden başka bu ismi taşıyan birini tanımıyorum. :) Koç Üniversitesi’nde kendisinin öğrencisi idim. Meğer ne badireler atlatmışsınız… Mutlu olmanıza ve sağlıklı olmanıza çok sevindim. Hep beraber nice yıllarınız olsun.

  159. Yazınızı ağlayarak okudum.Allah,size,evlatlarınıza ve tüm sevdiklerinize hayırlı,sağlıklı,huzurlu ve uzun bir ömür nasip etsin.

  160. allah hepimizi evlatlarımıza bağışlasın bende 14 sene çocuk hasreti çektim ameliyatlar tüp bebek denemeleri aşılama hiçbir sonuç alamadım sıkıntılı bir evreydi eşimden ayrıldım ve tekrar evlendim sonrasında hiçbir tıbbi destek görmeden hamile kaldım süpriz oldu 18 haftalıkken kaybettim..sağlığım yeine geldiğinde tekrar hamile kaldım çok korkuyordum ya onuda kaybedersem diye ama allah yardım etti fıratım inatçı çıktı :) şuan 3 aylık Allahıma binlerce şükürolsun …

  161. Çok geçmiş olsun ve allah bu güzel ailenizle beraber sağlıklı mutlu yıllar nasip etsin.bende doğum anından itibaren çok zor ve sezeryen hariç 2 büyük ameliyat içeren 2 yıl geçirdim.hastanede sütüm kesilmesin diye ve anestezi aldığım için günlerce sütümü sağdım.kızımın beni evde beklediğini bilmek bana güç ve iyi olacağım inancını verdi.geçti çok şükür defnem 4 yaşında.yazınızı okumak bana iyi geldi çünkü benimle aynı duyguları hisseden bi anne olduğunu bilmek iyi hissettirdi.sevgilerimle.

  162. Yazınızı bir soluk da okudum siz harika bir insansınız maaşallah dayanma gücünuze azminize hayran kaldım
    Rabbim evlatlarinizla beraber sağlıklı bir şekilde nice mutlu huzurlu yıllar versin ins

  163. Elif Yılmaz Karadeniz

    İnanin ne diyecegimi bilmiyorum. Gozlerim dolu dolu okudum butun yaziyi. Siz ve esiniz ne kadar guclu bir insansiniz. Maalesef hayatta oyle kucuk seyleri kafamiza takip buyutuyoruz ki sizin hikayeniz herkese ders olarak okutulmali bence. Allah bu guzel aileye hep mutlu,saglikli,huzurlu gunler gostersin insallah. Askiniz ve bu kuvvetiniz hic bitmesin. Siz cok cok ozel bir kadinsiniz… Sevgiler…

  164. Bastan sona okuyanlardanim, cok guzel yazmissiniz! Daha uzun olsaydi onu da okurdum. Rabbim size esiniz ve minik yavrularinizla birlikte hayirli guzel omur versin insallah.. Sizi onlarla imtihan etmesin. Hep boyle mutlu kalin.. Hollandadan sevgiler

  165. nurcan yeşilyurt

    Ece Hanım yazınızı en umutsuz anımda okudum. bende adetlerim düzenli olmadıgı için metformin kullandım. glikoz intörelansım vardı.hamileligimde seker yuklemem sınırda cıktı insülün kullanmadım.Ben evlatları yanında olmayan iki melek annesiyim.oğullarım mustafa ve çınar şu an cennetteler.bende de servikal yetmezlik var.ilk oğlumda ne ben ne dr.um bunun farkında degildik. ilaç firmasında çalışıyorum ve bilmedigim içinde hamileleigimin 22 haftasın a kadar çalıştım ve birden rahimağzım açıldı suyum geldi dr.um ilaç firmasından beni tanıyan Etlik zübeyde hanım hast. bir dr.ydu. ve ona göre her sey normaldi. ( sadece yaşım 35 oldugu için amniosentez yapmayı önerdi. ben yaptırmadım.yalnızca ankarada detayl ıultrason yapan aslında nükler tıp uzmanı konusunun uzmanı cok talep gören Eyüp Ekici yegittik ve bebegimin saglıklı oldugunu söyledi. ) 4 gün yogun bakımda yattıktan sonra enfeksiyon kapma korkusundan dolayı hamileligimi sonlandıracaktıoğlumun hala karnımda kalbi atıyordu nasıl buna izinverebilirdim ki sonunakaar dayandım 4 gün sonra oglum mustafam 530 gr dogdu fakat akcigerler igelşmdedigi için yaşamadı. cok güzek bir bebekti hala yüzü bir resim gibi hafızamda kayıtlıdır. bende babamı kaybettim ve oğlumu babamın mezarına defnettik. benim babamda coçukları çok severdi onun kucagına böylede olsa bir torun vermek hayatın böylesi nasip oldu.oğlumu 7 mart 2013 kaybettim . aradan bir yıl geçtikten sonra tekrar hamile kaldım.

  166. nurcan yeşilyurt

    oğlumu kaybettikten bir yıl sonra tekrar hamile kaldım. bu sefer çok umutluydum. uzun araştırmalardan sonra riskli gebeliklerle ilginenen hacettepeden bir dr la tanıştım bu benim umudumu dahada artırdı. tanışmam güzel bir vesile ile olmuştu.Doç. dr. özgür özyüncü yaşitibari ile kendiside amniosentez önerdi benimzaten suyum geldigi için bunu kabul etmedim orada amnion sıvısı alınınca suyum tamamen boşalır diye korkuyordum. kendi araştırmalarım sonucu buna alternatif amerika ve almanya ,pragda yapılan anneden alınan kan örnegi ile bebegin down sendromlu olup olmadıgına karar veren bir testle tanıştım testi yüksek genit uzmanı nejat mimarzalioğlu ile konuştuk özel bir tüp bebek merkezinde çalışan nejat bey bu testlerin türkiye baglantılarını kuruyordu ve sonuç 15 gün sonra çıkıyordu.dr.um özgür beyde bunu onayladı sonuç 15 gün sonra bebegimin saglıklı olması yönünde pozitif geldi.

  167. Ece Hanım merhaba,

    Yazdıklarınızı bir solukta, gözümü bile kırpmadan okudum. Anlattıklarınızdan çok etkilendim. Adeta sizin azminizle ve inancınızla gerçekleşmiş mucizeler yaşamışsınız. Ben Koç Üniversitesi’nde Tarcan Hoca’nın öğrencisiydim. Bu kadar harika bir hocanın ancak bu kadar harika bir eşi olabilirmiş… Sizlerin adına çok sevindim. Böyle dolaylı bir şekilde de olsa sizi tanıdığıma çok mutlu oldum. Eminim ki tüm yaşadığınız talihsizlikler, şu anda yaşadığınız bu harika hayata sahip olmanın ne kadar kıymetli ve değerli olduğunun farkında olmanıza yol açmıştır. Bundan sonrası için tüm ailenizle, çok keyifli bir hayat yaşamanızı bütün içtenliğimle dilerim.

    Sevgilerimle,

    Esin

  168. Ece Hanım büyük imtihanlardan geçmişsiniz Allah bugünlerinizi aratmasın, ben de melek annesiyim 2 günlükken kaybettim oğlumu 26 gün önce.Tekrar anne olmayı çok istiyorum. oğlunuz 9 aylıkken olduğunuz ameliyatta karnınızda büyük kesikler oluşmuş bu ameliyattan tam olarak ne kadar zaman sonra kızlara hamile kaldınız?

    • Başınız sağolsun çok üzüldüm erken doğum nedeniyle mi oldu. Allah sabır versin. Benim durumda Zaman çok kısıtlıydı çünkü yumurtalığımdaki tümör büyümeden bu işi halletmem gerekiyordu. Alper 13 aylıkken tüp bebek ile hamile kaldım yani ameliyattan 4 ay sonra. Ne kadar kısa bir zaman değil m? Şimdi siz yazınca düşündüm de ben biraz deliym galiba. Düşünün Alperi doğurdum, 9 ay sonra kanser ameliyatımı oldum yukardan aşağı kestiler.Ondan 4 ay sonra yani Alperi doğurduktan 21 ay sonra sezaryen yerinden kızları doğurdum. Ondan 4,5 yıl sonra da yine yukardan aşağı kesilerek 2. kanser ameliyatımı oldum ve herşey alındı. Ondan 4 ay sonra da bu sefer karın fıtığı ameliyatı oldum. Bu yazıda o yok. O da çok büyük bir amekliyattı. 40 tane titanyum çivi le karnıma 20X30cmlik bir yama takıldı. İşte böyleyken böyle

  169. 30. haftada amniyo sıvı yetersizliği ile almak zorunda kaldı dr.um ancak prematüre doğduğu için değil,böbrekleri hiç çalışmadığı için (saatlerce çiş yapmasını bekledik) doğumdan 33 saat sonra kaybettik (diğer herşeyi sağlıklıydı bebeğimin, erken doğma ihtimaline karşı ciğer geliştirici iğnelerimizi olup önlemimizi almıştık).şimdi araştırdığıma göre sezeryandan 9-12 ay sonra hamile kalınabiliyormuş.sizin hikayenizdeki süre erken geldiği için sordum çünkü boyuna kesiklerde risk daha fazlaymış,bir de ikiz olunca daha çok gerilmiştir karnınız,hamile kalmak için zamanınız yokmuş ama doktorunuz kızmadı mı, ya da iç dikişlerinizden dolayı herhangi bir risk oluşmadı mı? çünkü erken doğumu kelepçeden dolayı yaptınız,dikişlerden değil? gerçekten mucize bir insansınız,Allah çektiğiniz acıların yanında size dünya tatlısı 3 yavru bağışlamış,maşallah…

    • tekrar başınız sağolsun gerçekten çok acı ama benim merak ettiğim detaylı ultrasona girmiş miydiniz. böbreklerin çalışmadığını uzman doktorlar ultrasonda görüyorlar. Bir arkadaşımda bu görüldü ve erken doğurtuldu. Zor günler geçirdi 1 yaşında çalışmayan böbreği alındı ama şu anda sağlıklı. Erken doğumum rahim yetersizliği ve ikiz olması nedenyle oldu. tabii biz de bu kadar yakın olmasını istemezdik amakanser olduğum için tümör büyüyebilirdi sonra da büyüdü zaten ama kızlar 4,5 yaşındayken. Çok sağolun Allah sabır versin

  170. Merhaba Ece Hn
    Hikayemizi hep merak etmiştim ancak bugün servis ile işe giderken okudum ve çok etkilendim gerçekten mucize bu kadar zorlukları atlatıp bu kadar yaşam sevinci çok güzel çocuklarınız ve eşiniz çok sanşlılar . Bende 39 yaşında anne oldum doktorum yaşım dolayısı ile ve benim daha fazla beklemek istememeden dolayı tüp bebek uzmanına yönlendirmişti ama ben son denemede olmaz ise tedaviye başlamaya karar verdim ve hamile kaldım 2010 Eylül’de kızım Nil Ecem’e kavuştum .Allah isteyen herkese nasip etsin çok güzel

  171. Ya okudum çok üzüldüm hatta hic sıkılmadan okudum

  172. Okurken ağladım bittikten sonra daha çok ağladım ben de 3 tane bebeğimi kaybettim artık umudumu kesmisken sizin yasadiklarinizin yanında benimkilerin bir hiç olduğunu farkettim. Keşke bende de bir sorun bulabilseler ve tedavi olsam. Yapılan tetkiklerde her şey normal çıkıyor. Ne yapacağımı şaşırdım ama yazınızı okuyunca yilmamaya karar verdim. Teşekkürler.

  173. Allah yavrularınızı size,sizi de yavrularınıza bağışlasın…soluksuz okudum hikayenizi. Bebeğime kavuşmam benimde çok zor,sıkıntılı olmuştu. Şimdi çok şükür 5 aylık oldu ve yaşadığımız sıkıntıları unutturdu ömer uras ımız.sevgiler…

  174. ece hanım yazdıklarınızı sonuna kadar okudum ve hayran kaldım size .maşallah ne denir ki azminize ,karalılığınıza ve hayata pozitif bakışınıza imrendim doğrusu.keşke bende sizin kadar güçlü olabilseydim:(
    size,eşinize ve çocuklarınıza hayırlı,sağlıklı,mutlu bir ömür diliyorum …

  175. Yasadiklarinizi aglayarak okudum.bende sizinle hemen hemen ayni seyleti yasadim 99 yilinda 7 aylik hamileyken gittigim ozel hst bebdgimin suyunun az oldugunu bebegin kucuk oldugunu hemen alinmasi getektigini soylemesi uzrrine maddi sebebden dv hst gittim oradaki dr durumu dikkate slmadi beni acil ulrs gondermedi yirmi gun sonrsya randavu vetmesi uzerine dr geti gittim bana acil gun verin dedim dr bana verdigi crvap gitipte ssna rsndavu veren hemsirenin bogazinimi sıkayİm dedi tabii ben hic bisey yapadan geti geldim ultrason gunu gelmeden bir hafta once brn asiri kansmayla hst gittim beni acil dgm aldilar . Dgda bebdgimi kaybettim ksnamam devam ettigi ve kanzmayla rshmimi gormadigi icin dr rshmimi parcalamis.8 gun ygn bakimda kaldim 18 unute kan aldim bir taraftsn vermisler birtaraftan kan kaybetmisim olurum nadil olsa diye dusunmus dr lar dikisi bile nadil olsa olurum diye rasgele attigini dr rum kendisi soyledi.neydeki bir bucuk ay. Sonra hdt tsburcu oldum oldum ama eli bos dondum bu brni cok uzdu 7ay sonra allahin isi ben hamile kaldim tabi bunye zayf oldugu icin dusuk ysptim sonra bidsha dusuk ve dorduncu hamileligim mutlaka bi cocugum olmaliydi , cok istiyordum cunku vazgecmek yoktu her ne pajasina olursa olsun dusuk riskleinden sonra evde hic bakanim klmafan yata yata

  176. Ece Hanım Merhaba,
    36 aylık bir kızım var. Ben de kızıma hamile kalmadan önce her iki yumurtalığımda bulunan Endometriozis (Çikolata Kisti) ameliyatı geçirdim ve hiç çocuk sahibi olamama ihtimalini yaşadım maalesef… Ameliyata giderken doktorlara çocuk sahibi olmayı ne kadar istediğimi o kadar çok söyledim ki akıllarından çıkmasın diye.. Çünkü her iki yumurtalığımında alınma riski vardı. :(( Neyse ki ameliyat başarılı geçti ve sonunda kısırlık tedavisine gerek kalmadan hamile kaldım. Ne kadar şükretsem azdır.

    Yalnız sizin yaşadıklarınızı soluksuz okudum ve yaşadıklarımın ne kadar basit olduğunu gördüm. Rabbim size gerçekten çok büyük bir sabır güç vermiş. Sizi tebrik ve takdir ettim.. Evlatlarınızla eşinizle nice sağlıklı mutlu başarılı yıllar dilerim…

    Selam ve saygılar…

  177. En cok beni etkiley seylerden biri hepsi etkiledi ama en cok tek cocuk oldunuz icin annenizle bananinizi kayip edince yanliz kalfinizi soylediniz uzuldum cunku benim kizimda tek ve kardes yok olmasi gerek diye dusundum bu yazidan sonra cok guzel bi yazi cok etkilendim

  178. Ece Hanim çok etkilendim yazdiklarinizdan ben de polikistik over sendromu ile yillarca uğraşıp artik bebeği olacağından ümidi kesmiş biriydim. Hayatimin aşkını buldum ve evlenmeye karar verdim derken düğüne 4 ay kala hamile olduğumu öğrendim. Oysa ki nişanlıma belki de ancak tedavi ile cocuk sahibi olabileceğimizi bile anlatmıştım. Yine sıradan adet gecikmelerimi yaşadığımı düşünürken rutin muayene olmak icin doktora gittim bebeğimin kalp atislarini duydum. Şimdi benim bebeğim tam 14 haftalik ve tabi surekli doktordayim ve doktorum herseyin yolunda oldugunu söylüyor. Ben hala bu mucizeye inanamiyorum ama o annesinin düğününe gelmeye hazirlaniyor önümüzdeki ay :)

  179. Hikayenizi okurken çok duygulandim hissederek okudum. Muthis bir annesiniz .

  180. Uzun süredir takip ediyorum sizi.Fakat bir türlü tanışıp konusma fırsatım olmadi.sizin ki kadar zor olmasada ikiz kizlarimi ben de zor bir hamilelikten sonra dogurdum göz yaslarima engel olmaya cabalamakla birlikte okudum yazınızı.uzun sağlıklı bir yaşam dilerim size

  181. Sevgili Ece Hanım, yazınızı okurken, gözlerim doldu. Siz çok iyi bir savaşcısınız. İnşallah yaşadığınız onca endişe ve üzüntüyü unutturacak kadar çok mutlu ve sağlıklı yaşarsınız. Güzel evlatlarınızla tabi.

  182. slm ece hanım sizin gititiğniz bu doktorun hangişehirde olduğunu öğrenebilrmiyim bu doktorun bana ileitşim bilgilerini bana veririmisiiniz

  183. Ece hanım bi anne olarak ilk önce sizi tebrik ediyorum.. Azminiz benim dikkatimi çekti ve sizin yerinize kendimi koyduğumda sizin kadar güçlü olamayacağımı hissettim.. Başınıza ne kadar çok talihsizlik gelmiş ve siz neden kelimesini hiç kullanmamışsınız. Ne güzel.. Sonuç ortada.. Hem içinizin temizliğiyle hem de manevi düşüncelerinizle hayatınız çok güzel renklenmiş..3 tane Dünyalar Güzeli evladınız olmuş. Hz. Allah ömrünüz boyunca yüzünüzü güldürsün.. Evlatlarınız ve eşinizle bundan sonra sağlıklı ve mutlu yıllar geçirmenizi nasip etsin..

  184. bir meleğin annesi

    Ece hanım merhaba,
    yazınızı bende bir cok okuyan gibi bir solukta okudum. Gözyaslari ile,hıckıra hıckıra…hatta 1,2,defa 3.sü ise eşime. Yaşadıklarınız inanılmaz akıl alır gibi degıl. Acilarinizin tarifi mümkün değil biliyorum,hemde cook iyi biliyorum.bende 19 ekim’de canımın içi yavrumu 35+1 ‘de kaybettim. 18 ekim’de konrtol için gittigimizde hersey yolundaydi,doktorumuz iyi oldugunu söyledi. Hatta nts ye baglanmistim ilk defa kalp atisini dinledik ancak yarim saat beklememize ragmen hic hareket etmemisti. Hastaneden çıktık. Ertesi gun aksam 18:00 gibi oglumun hareketlerini hic hissetmedigim için hastaneye gittik. Maalesef kalbinin durdugunu söyledi doktorumuz,buyuk şaşkınlıkla :( o anlar zihnimden hiç çıkmıyor. Gece saat 23:00 ‘de epidural sezeyan ile aldılar Alp’imi :( bir çok test yapiliyor simdi, pıhtılaşma icin kan verdik. Intergen genetik hastaliklar ve tani merkezinde çeşitli testler yapılması icin bebekten alınan örnekleri verdik. Simdi sıkıntı ve heyecan ile sonuclarin çıkmasını bekliyoruz. Oglumuzu bizde gorduk ruyalarimda gordugum ve emzirdigim yakısıklı kuzumu morgda gordum cook guzeldi. Kalemle cizilmis gibiydi,oyle guzeldi ki… yüzü, elleri, bacakları, saclari hala gozumun önünde her an. Zihmine kazidim alp’imi cok güzeldi annesinin aslan oglu… Bebeginiz içinizdeyken gittiginiz hastaneden büyük acılarla ve en mühimi eliniz bos çıkmak ne demek cok iyi anlıyorum :( acının tarifi yok. Yuregim yangin yeriydi. Icimde, onun yerinde kocaman bir boslukla,hüzünle bombos geldim evime :( hic bir sey hic bir cümle teselli etmedi beni. Hala hic bir sey teselli etmiyor o da ayrı. Odasina bakıyorum, kıyafetlerine,yatağına, bütün hazirliklarimiza:( acım her gecen gün içimde çığ gibi büyüyor. Yarin daha iyi olacagim, bunu yasayan tek ben değilim diyorum önce ikna oluyor, sonra yine o karanligin içine hapsoluyorum :( bir zehir var içimde, icimin her yerinde bir türlü dinmeyen bir acı. Yazınızı tesadüfen okudum.bütün duygularımı kalbimden tasanlari yazdim size belkude acımı paylastim. Soylemek istediğim aslinda sadece şu idi” bana umut oldun sevgili Ece, bir ışık yaktin içime. Karanligim aydınlandı sanki, şimdi yeniden anne olabilecegim gunlerin hayalini kuruyorum. Senin yazdiklarin ve ayni acının içinden yürüyen bir cok melek annesi gibi… bir meleğin annesi olmak lütufmus öteki dünyada bizi bekleyecek ve karsilayacakmis ” eli boş lohusa şimdi bir umut içinde. Evlatlarinizi sağlıkla mutlukla büyütün insallah.Guzel gunlerini gorun yavrularinizin… güzel mutlu haberlerde bulusmak dilegi ile… alp meleginin annesi

  185. bir meleğin annesi

    Yaşadığınız acılar bu yaşamda gördüğünüz son aci olsun. Umarim bir gün bir yerde karsilasmak tanışmak ümidi ile…

  186. Merhaba,ben de büyük zorluklar ve olumsuzluklarla şu an 9 aylık olan ikizlerime kavuştum. Ve hep soruna değil çözüme odaklandım.yaşadıklarınızı okuyunca kendimi tutamadım ama.size ve ailenize mutlu huzurlu yıllar diliyorum:)

  187. her satırı okudum ece hanım hemde hayranlıkla bu nasıl bir yaşama sevinci böyle göğüs gerdiğiniz bu zorluklara kolay kolay kimse dayanamaz ama Allah herkese dayanabileceği kadar sıkıntı verirmiş inşallah sınavınızı şükürlerinizle geçmişsinizdir benimde iki oğlum var ve Allah a hep dua ediyorum bana sağlık ve güç versin diye onlara gerktiği gibi bakabilmem için kimselere muhtaç olmasınlar diye dilerim dualarımızı rabbim geri çevirmez .

  188. Sevgili Ece;
    Sizin gibi güçlü kadınların var olduğu bir dünya, umutla yaşanılası bir hal alıyor ve mutluluk veriyor. Çocuklarınıza da bu gücü aşıladığınızdan eminim. Minik bir melek annesi olarak dileğim; yaşadığınız bu olumsuz zamanlar, tüm ömrünüz boyunca Eşiniz ve güzel meleklerinizle yaşayacağınız güzellikler içinde kaybolup gitsin.. Sizi tanıdığıma ve paylaşımınıza memnun oldum. Bu da zaman zaman ufak şeylere mızmızlanan herkese ibret ve örnek olsun. Ellerinize yüreğinize sağlık.

  189. Sevgili Ece hanım,
    Yaşadıklarınızı okuyunca hem çok üzüldüm hem de mutlu sonla biten anne olma hikayeniz bana umut verdi. 4 gün önce 21 haftalık hamileyken maalesef bebekte ortaya çıkan bir rahatsızlıktan dolayı hamileliğimi sonlandırmak zorunda kaldık. Şu anda korkunç bir boşluk hissi ve bebeğimizi kaybetmenin acısıyla bu satırları yazıyorum. Belki de yazınıza internette rastlamam da kaderin bir cilvesi, hem de bu kadar acı çektiğim şu günlerde. Yaşadıklarınızı paylaştığınız için çok teşekkürler. Eminim benim gibi birçok anne adayına umut oluyorsunuz. Allah evlâtlarınızla ve eşinizle birlikte mutlu huzurlu uzun bir ömür nasip etsin.

  190. Siz çok güçlü bir kadınsınız.Hayranlıkla okudum.20 haftalık ikinci bebek bekleyen bir anne olarak gözlerim dolarak okudum yazınızı.Allah yavrularınızı sizlere bağışlasın.Rabbim isteyen her kadına nasip etsin.

  191. Allahım evlatlarınızı size bağışlasın inşallah. Ağlayarak okudum Rabbim kimseye evlat acısı vermesin ve hasretiyle sınamasın.
    Çook mutlu bir ömür dilerim.

  192. Hayatımda bu kadar etkileyici bir hayat hikayesi okuduğumu hatırlamıyorum. Yüzlerce kez duymuş olsanız da ben de söylemeden geçemeyeceğim, siz gerçekten çok güçlü bir kadınsınız. Düşünüyorum da ben kendim eczacı olarak başıma bunlar gelse bu kadar mücadele edebilir miydim bu kadar güçlü durabilir miydim, hiç sanmıyorum.. Tekrar tekrar tebrik ediyorum, mücadelenize azminize çok saygı duyuyorum. Bundan sonrasında da Allah yardımıcınız olsun, çok mutlu olun inşallah.
    FUNDA

  193. Ece Hanım çok duygulandım.
    Ben 37yaşındayım, 3kızım var.En büyüğü bu ay 8yaşına girecek.5 yaşındaki kızımda 2senedir Tip_1 Diyabetli,1sene öncede çölyak tanısı aldı.
    Sizin hayat hikayenizi okuyunca nekadar çabuk ümitsizliğe kapıldiğımı ve çocuklarima çok haksızlık yaptığımı farkettim.
    Allah yolunuzu açık etsin,sevdiklerinizle sağlıklı,huzurlu,bereketli,mutlu bir ömür diliyorum.
    İyi ki varsınız annelik yolunda tüm destekleriniz için teşekkürler…

  194. Ece hanım aslında bu hikayeleri paylaşmak gerek ki diğer anne olmak isteyen ama çaresiz hissedenlere umut olsun. Ben de çocukları çok seviyordum. en büyük korkum infertilite (kısır) olmaktı. evlendikten birbuçuk sene sonra bebeğimiz olsun istedik. ben de sizin gibi bir sorun hissettim ve dr. gittim. Doktora bende sorun olabileceğini düşünüyorum dedim ultrason ile baktı, sorun yok. yaşınız genç ve henüz hamileliği yeni düşünüyorsunuz anlamsız buldu hislerimi ve altı ay sonra hamile kalamayınca dr. gittim tahliller yapıldı, sonuç fsh değerleri yüksek erken menopoz bile olabilir dendi yumurta kalitesi düşük. aşılama bile önerilmeden tüp bebek denemelerine başladık ve hüsran üç tüp bebek denemesinde hiç sağlıklı yumurta olmadığı için transfer yapılamadı ve ben son tüp bebek tedavisinde anestezi uzmanının hatası yüzünden sağ kolumda geçici (üç ay süren) felç yaşadım, şükür ki dr.ların düşündüğünden daha hızlı iyileştim ve bu felç durumunu Allah’ın bana bir işareti olarak algılayıp tüp bebek macerasını sonlandırdım ve isyandan vazgeçtim. Ve artık çocuğun olmaz denmişken bana, son tüp bebek tedavisinden dört ay sonra hamile olduğumu öğrendim yaşadığım mutluluk tarifsiz. evde yaptığım tahlil yanlış olabilir diye doyasıya sevinemeyip kan tahlili yaptırdım ona da güvenemedim ve üç kez ultrasona girdim. şükür ki bir oğlum oldu. Oğlum üç yaşındayken tekrar anne olmak istedim ve birbuçuk yıl sonra bir spontane gebelik daha kızım olacağını öğrendim. ancak zor bir hamilelik süreci beni bekliyordu. İlk sezeryanda kötü dikişler sebebiyle sık sık idrar yolu enfeksiyonu yaşadım ve 9 aylık hamilelik sürecinde doktor rahmimdeki yapışıklığı anlamadığı için doğumda şiddetli kan kaybı yaşadım. Kızımı görebilmek için epidural sezeryan istemiştim ama maalesef kan kaybı nedeniyle kötüleştim ve beni bayılttılar. Şükür ki muhteşem bir doktor olan Fırat Ortaç yan ameliyathanedeymiş ve onu çağırmışlar. hayatımı kurtarmış, bir günlük yoğun bakım sürecinden sonra yavruma kavuştum. Allah’ım her isteyene sağlıkla kucağına alacağı yavrular versin umarım.

  195. Merhaba Ece Hanım ;
    Başınızdan geçenleri anlattığınız hikayenizi gözyaşları içinde okudum.Dilerim Rabbim evlatlarınız ve eşinizle birlikte sağlıklı uzun ömürler versin size. Ben 36 yaşındayım 32 yaşında anne oldum 4. yaşında bir oğlum var.İlk doğumumu yüksek tansiyon nedeni ile 37. haftada yaptım. İkinci bir bebek istiyorum ancak astım hastasıyım çok korkuyorum. Karar veremiyordum. Ama bana büyük motivasyon oldu . Sevgiler.

  196. ece hanım bu şimdiye kadar okuduğum en güzel anne olma hikayesi… hayata bakış tarzınıza hayran olmamak elde değil.. Allah bundan sonra üç yavrunuzla ve eşinizle sağlıklı, mutlu ve huzurlu uzun ömürler nasip etsin size.. ve en ufak bir sıkıntıda depresyona girmeye kendine hak gören günümüz gençlerine de ders niteliğinde olsun yaşadıklarınız…

  197. Ece hanim merhaba…hayata bu kadar azimle tutunmaniz cok takdir edilecek birsey…rabbim isteyene istedigini veriyor,yeter ki O ‘nun kapisindan ayrilmayalim…yazinizi okumak benim bir muhasebe yapmama vesile oldu…benim 5 tane evladim var ve bugunlerde onlara iyi anne olamadigimi dusunup kahroluyordum…demek ki biraz daha cabalamam lazimmis…isteyince herseye yetisebilirmis insan…mazeretler sadece mazeretmis…tesekkur ederim…gercekten cok etkilendim…tanismak isterdim sizine…kimbilir belki birgun biryerlerde karsilasiriz…hersey gonlunuzce olsun bundan sonra…

  198. bir meleğin annesi

    Hatta nts ye baglanmistim ilk defa kalp atisini dinledik ancak yarim saat beklememize ragmen hic hareket etmemisti. Hastaneden çıktık. Ertesi gun aksam 18:00 gibi oglumun hareketlerini hic hissetmedigim için hastaneye gittik. Maalesef kalbinin durdugunu söyledi doktorumuz,buyuk şaşkınlıkla :( o anlar zihnimden hiç çıkmıyor. Gece saat 23:00 ‘de epidural sezeyan ile aldılar Alp’imi :( bir çok test yapiliyor simdi, pıhtılaşma icin kan verdik. Intergen genetik hastaliklar ve tani merkezinde çeşitli testler yapılması icin bebekten alınan örnekleri verdik. Simdi sıkıntı ve heyecan ile sonuclarin çıkmasını bekliyoruz. Oglumuzu bizde gorduk ruyalarimda gordugum ve emzirdigim yakısıklı kuzumu morgda gordum cook guzeldi. Kalemle cizilmis gibiydi,oyle guzeldi ki… yüzü, elleri, bacakları, saclari hala gozumun önünde her an. Zihmine kazidim alp’imi cok güzeldi annesinin aslan oglu… Bebeginiz içinizdeyken gittiginiz hastaneden büyük acılarla ve en mühimi eliniz bos çıkmak ne demek cok iyi anlıyorum :( acının tarifi yok. Yuregim yangin yeriydi. Icimde, onun yerinde kocaman bir boslukla,hüzünle bombos geldim evime :( hic bir sey hic bir cümle teselli etmedi beni. Hala hic bir sey teselli etmiyor o da ayrı. Odasina bakıyorum, kıyafetlerine,yatağına, bütün hazirliklarimiza:( acım her gecen gün içimde çığ gibi büyüyor. Yarin daha iyi olacagim, bunu yasayan tek ben değilim diyorum önce ikna oluyor, sonra yine o karanligin içine hapsoluyorum :( bir zehir var içimde, icimin her yerinde bir türlü dinmeyen bir acı. Yazınızı tesadüfen okudum.bütün duygularımı kalbimden tasanlari yazdim size belkude acımı paylastim. Soylemek istediğim aslinda sadece şu idi” bana umut oldun sevgili Ece, bir ışık yaktin içime. Karanligim aydınlandı sanki, şimdi yeniden anne olabilecegim gunlerin hayalini kuruyorum. Senin yazdiklarin ve ayni acının içinden yürüyen bir cok melek annesi gibi… bir meleğin annesi olmak lütufmus öteki dünyada bizi bekleyecek ve karsilayacakmis ” eli boş lohusa şimdi bir umut içinde. Evlatlarinizi sağlıkla mutlukla büyütün insallah.Guzel gunlerini gorun yavrularinizin… güzel mutlu haberlerde bulusmak dilegi ile… alp meleginin annesi

  199. Sizı yürekten kutluyorum iyi ki dé sitenizle karşılaşmışm .ilk ameliyatım çok stresli geçmiş ti çok korkarak ve ağlayarÃk girdim ameliyat à eş yaşlanması var dediler normal istedğm halde Epidurl oldu.ama ameliyata girerken doğum sancılarm geldi ama bilemedim. Azmin elinden hiçbirseyin kurtulmÃdiğini , araştırma yapmanın ne kadar önemli olduğnu en önemlisi de o halde bile çocuğunuz lâ aktivite yapmanız her zaman çocuğum à ilgi göstermemin ne kadar kıymetli olduğunu öğretti bana. İkinci doğum için korkarken şimdi asla korkmucam siz öyle şeyler in üsteşinden gelmişsiniz ki bana büyük bir kuvvet oldu .çoook ama çoook tsk ederim . ALLAH SİZE SAĞLIKLI UZUN AİLENİZLE BİRLİKTE MUTLU BİR ÖMÜR NASİP ETSİN.şaşkınlıktan nasıl yazdığı mi bile bilmiyorum kusuruma bakmayın ama yazınız bana anlatamadıggm çook şey öğretti çok sağolun paylaşımıniz için.

  200. Soluksuz okudum anlatiminiz harika ve sanki yazılanların içinde yaşadim.Tebrik ediyorum nasıl bir kisiliktir güçtür sabırdır.Siz Allah ın ozel bir kulusunuz ki acıya sabretmeyi öğretmek üzre yaratılmışsınız…..Ben preeklampsi sonucu komaya girdim 1 ay yattım hastanede.hergün başka servislere muayeneye gittim.Damar tıkanıkligi ve yün yumagi gibi sağ dizimin uzerinde sanki sarmallar oldu hala sag bacagım kalın.. ve 32 haftalık doğum yaptım 1300 gr doğdu yavrum ve düsmeyen inatçi bir tansiyon ve daha bir çok sey yaşadım yazamam bile sizin yaşadıklarınizin yaninda hicbirsey değil…yaşım 36 …kardes isteyen oğluma yapamiyorum korkuyorum…çünki ayni risk yine var…sizin gibi ameliyathanede başucumda aglayan 2 asistani hayal meyal hatırlıyorum.korkuyorum ama oğluma cesaret edip bi kardes veremiyorum 7 yasinda simdi…..AMA SİZ BİR MUCİZESINIZ.EVLATLARINIZ VE EŞINIZLE SAGLIK MUTLULUK DOLU BİR HAYAT DİLERİM..SEVGİYLE KALIN…..

  201. Sizi tebrik ediyorum harika bir insan ve mükemmel bir annesiniz benim oğlum 3 yaşında insanın hayatta en değerli varlığı evladıdır.Azminizi tekrar teprik ediyorum bende sizin gibi düşünürüm her zaman iyi düşününki iyi olsun her zaman olumlu düşünün ne kadar etkisi olduğunu siz bizzat kanıtladınız.Yüce yaradan eğer bir şeyi nasıp etmişse dünya yıkılsa o olur size 4 evlat nasıp etmiş ilk evladın bu dünyadan göçmüş olsada ahirette inşanlah onunla olacaksın saygılar,

  202. bir meleğin annesi

    Ece hanım merhaba, blogunuz bende bağımlılık yaptı. Hergün her gece mutlaka bu paylasiminiza bakıyorum. Tekrar tekrar okuyorum. Umutlarımı güçlendiriyorum okudukca hikayenizi güç aliyorum sizden… okuduğum her yorumu yeniden yeniden bir kez daha okuyorum. Yeni bir yorum var mı? Birilerinin hikayesi de bana benziyor mu? Ne yapmışlar? Hangi doktora gitmişler? Benim bilmediğim, atladigim neler var diye okuyorum okuyorum okuyorum. Bir umut oldu blogunuz bana… ankara’da yasayan , doktor önerisi olan var mı? Kim nereden fayda saglamis sürekli takipteyim sizi ve değerli yorumlarını yazan arkadaşları… bu acılar da geçecek degil mi? Bogazimda ki düğüm, icimdeki yangın dinecek değil mi? Ali Alp bebegin, bir meleğin annesi ayse’ye umutsun sevgili Ece… güzel günlerde mutlu haberlerde bulusmak dilegi ile

  203. Ben sadece bu yazi için tek söz söylemek istiyorum ben çok sıkın çektim premature bir kizim var cok sükür saglikli ama bir daha doğum yapamam diyordum şimdi siz bana resmen gücverdiniz

  204. merhaba Ece Hanım! Gücünüze hayran oldum! Allah sizi zorluklarla kavuştuğunuz çocuklarınıza bağışlamış. Bende de rahim ağzı kısalığı var, ilk bebeğimi 24+3 te kaybettim , acil serklaj ameliyatı olmuştum ama enfeksiyona yenik düştük… Şimdi tekrar hamileyim, bir hafta önce serklaj ameliyatı oldum ama en azından rahim tamamen açılmadan.. Şimdi evde yatma dönemindeyim umarım çook ileri haftalara kadar da bebeğim karnımda sağlıkla olur, saglıkla kavusurum.. Merak ettiğim evde yattığınız süreci nasıl, nelere dikkat ederek geçirdiğiniz,..

    Çok çok sevgiler

    • Başınız sağolsun inaşallh bu sefer sağlıkla ve zamanında kavuşursunuz bebeğinize. Ben sadece yemek ve tuvalet için kalktım. Hep yattım. Ama herkesin durumu farklı doktoruunuzu dinleyin derim. Sevgiler ve güzel haberlerinizi bekliyorum

  205. Ece Hanım merhaba ben16. Haftamda serklajdan sonra enfeksiyon kapmam sebebiyle bebegimi kaybettim bu zor donemde sizin hikayenizle karsılaştım ve bana guc verdiniz sizi cok takdir ediyorum.şimdi yeni bir doktor arayışına girdik Herman hocaya gitmeyi dusunuyorum ne dersiniz riskli gebelik surecinde ve serklaj işleminde guvenebilirmiyim? Şimdiden tesekkurler selamlar

  206. Yazıyı soluksuz okudum resmen .Hayran kaldım.Allah yavrularınızla,eşinizle sağlıklı,mutlu,huzurlu uzun ölürler nasip etsin.Evlâlarınızın bahtı güzel olsun….

  207. Ece hanım hikayenizi ağlayarak ve bır solukta okudum. o kadar etkileyici ki anlatamam. bende sizin ve esinizin özel insanlar olduğunuzu düşünüyorum.Rabbim size hz. Eyyübün sabrından vermiş.Bu dünyaya imtahan dünyası ve hepimizin imtahanı farklı ama sizinki çook ağır ve zor geçmiş. Allah bundan sonraki yaşamınızda saglıklı, mutlu ve huzurlu günler çok olsun ki yaşadığınız bu zorlu mucadele sadece bır anı olarak kalsın. Evlatlarınız temiz ahlaklı ve bahtı açık olsun. Gücünüz ve enerjiniz bol olsun ki bizlere ve bir çok insana örnek olsun, ışık olsun, güç olsun…
    iyi ki varsınız…

  208. Marhaba Ece Hanım, şuan ajansda çalışmaya çalışıyorum çünkü yaşamınızı okudum, ağlamaktan için çıktı. Sakın ağlıyorum diye üzülmeyin, karşımda çok güçlü, çok azimli, çok sevimli, çok ama çok tatlı bir anne var, onun dünya tatlı 3 evladı ve hayat arkadaşı var. Siz çok büyük bir sınavdan geçmişsiniz, inşallah çok mutlu, sağlıklı, huzurlu, evlat kokulu günler seneler sizinle olur. Ben akşam eve gidip kızımı kokladığım zaman o içimdeki duygu… tarifi olmayan duygu… Allah bizleri evlatlarımı korusun, her kuluna hayırla nasip etsin. Herşey gönlünüzce olsun Ece hanım, sizi seviyorum, sevgilerimle Meltem.

  209. Tek kelimeyle süper bir anne azimli bir eş
    Ve fedakar bir insan
    Bunlara sabr ettiniz Allah bundan sonra
    Sizî evlatlarınıza bağışlasın

  210. çok sağolun. hepimiz küçük şeylere dertleniyoruz çok normal. öpüyorum

Cevapla