Duyurular

Uzman Pedagog Belgin Temur cevaplıyor: Bir çocuğun bedensel farklılığıyla ilgili sorunlar yaşamasını nasıl önleriz?

3.102 kişi okudu.

Gerçekten çok önemli bir soruyla karşılaşınca tutumluanne Pedagoji günlerini birlikte yaptığımız  Özel Mavi Aile Danışma Merkezi’nin kurucusu ve yöneticisi Uzman pedagog Belgin Temur‘a sordum.Yazdığı çok bilgilendirici cevap için çok teşekkür ederim.
Hassas Anne Banu:
Oğlumun doğuştan 3 parmağı yok sol elinde, lütfen hassas annelere sorar misiniz, bizim gibi kuzusu olan var mı? ve nasıl anlattılar, çocuğu nasıl hazırladılar? Bazen parkta acımasızca çocuğumun yanında soranlar oluyor, sakat mı? Eline ne oldu? diye. Çocuklar sormuyor, anneler soruyor. Küçükken bana bakıyordu, elini gizlemeye çalışıyordu, şimdi 4 yaşına girdi, özgüveni olan, zeki, akıllı bir çocuk Rabbime şukurler olsun, “sana ne” diyor soranlara, ama biliyorum bir gün benden soracak “elim neden böyle?” diye.
Nasıl hazırlayacağım kuzumu Ece hanım? Teşekkürler.
Uzman Pedagog Belgin Temur:

Çocukların gözle görülür nitelikteki fiziksel farklılıkları bu farklılığı fark etmeye başladıkları zamandan itibaren sorun olmaya başlıyor. Bazen çok basit farklılıklar bile çocuklar için sorun olabiliyor. Örneğin gözlük takmaya başlayan çocuk başkalarının tepkilerinden çekindiği için başlangıçta bunu reddediyor. Ailenin uygun yaklaşımı ile de çocuk bir süre sonra bu farklılığı kabul etmeye başlıyor. Sizin yaşadığınız sorun ise gerçekten hem çocukların hem büyüklerin ilgisini çekebilecek ve dolayısıyla çocuğunuzun bu “eksikliği” ile sık sık yüz yüze gelmesine sebep olacak bir sorun. Öncelikle bu sorun ile sizin aile olarak, anne baba olarak barışmanız ve bunun çocuğunuzun hayatını olumsuz etkilemeyeceğinden emin olmanız gerek. Çünkü çok iyi biliyoruz ki sorunun büyüklüğü bizim onu algıladığımız kadardır. Bunu çok ciddi engelleri olduğu halde hayatlarını mutlu ve normal yaşayabilen insanlardan biliyoruz. Oysa bazen dışarıdan çok küçük gibi görünen bir sorun o kişinin bu sorunla ilgili algısıyla ilgili olarak çok çok büyük bir sorun gibi de yaşanabilir ve hatta bu kişiyi tamamen mutsuz, başarısız, uyumsuz bir birey haline getirebilir. Bu farklılığı bu şekli ile kabul etmek, onun bir özelliği olarak görebilmek ve temel yaşam fonksiyonlarını etkilemeyecek nitelikte bir şey olduğunun bilincinde olmak  ve bu bilinci çocuğa da aktarabilmek önemli.

Şöyle bir bilince ulaşabilmesi gerek çocuğunuzun: “Nasıl ki bir insana sen neden bu kadar uzun boylusun” dediklerinde kişi “ben de böyle yaratıldım” diyebiliyor; aynı şekilde çocuğunuzun da bu şekilde yaratılmış olduğunu; bunun kendisi için bir engel teşkil etmediğini,  sadece  bir farklılık olduğunu hissedebilmesi ve fark edebilmesi önemli. Çocuğunuz mutlaka büyürken başkalarının, sizlerin ellerinize bakıp ya da sağ eline bakıp sol elindeki farklılığı sorgulamıştır. Ve bu sırada sizin ona verdiğiniz yanıtlar onun için çok önemli olmuştur. Buradaki farklılık duygusuna ve daha da önemlisi başlangıçta bu farklılıktan doğan üzüntü duygusuna izin vermeniz, onun bunu sorgularken hissettiği tüm duyguları ifade etmenize izin vermeniz son derece önemlidir. Aslında kendisine soranlara “sana ne” demesi burada  bir kızgınlık yaşadığını da gösteriyor. Daha çok da bu sorulara sizin kızdığınızı bu nedenle de farkında olarak ya da olmayarak soru soranlara kızması gerektiği mesajını aldığını gösteriyor. Elbette bu tip sorulara, durumlara maruz kalacak bu çocuk. Yetişkinlerin bunu bir çocuğa sorması densizlik gibi geliyor olabilir ama daha çok da çocuklar soracaklar. Ayrıca burada çocuğunuzun onlara verdiği yanıttan çok ne hissettiği önemli. Bu nedenle size bu soruyu sorduğunda sizin ona hangi duygu ile yanıt verdiğiniz önem taşıyor. Siz büyük bir üzüntü ile hatta biraz da kaçınarak ve sorunun üstünü kapatmaya çalışarak yanıt verirseniz çocuğunuz da bir daha benzer bir soru sormayacaktır; çünkü bu konuyu konuşmaması gerektiği mesajını alacaktır. Oysa buna üzülmesi, kızması, bazen isyan etmesi son derece doğaldır. Bu tip duyguları bir şekilde dile getirdiğinde, ifade ettiğinde endişelenmek yerine bu durumu bir fırsat olarak değerlendirmelisiniz. Gayet anlaşılır olduğu üzere siz de anne baba olarak böyle bir sorunla nasıl baş edeceğinizi bilemiyorsunuz. Bu nedenle de belki bu süreci kolaylaştırmak ve çocuğunuzu yaşamı boyunca bekleyen zorluklar konusunda onu uygun bir şekilde hazırlamak için profesyonel bir destek almanız yararlı olacaktır. Ayrıca bol bol sosyal ortama sokmanızı, hiçbir sosyal ortamdan kaçınmamanızı öneririm. Ne kadar çok sosyal deneyim yaşarsa bu zorlukla baş etmek konusunda o kadar çok fırsatı olacaktır.

Yorum yok

  1. benim oğlumun da sol gözünde problem var. şu an psikolojik yardım alıyo ve henüz 8 yaşında.

Cevapla