Duyurular

Doğum Hikayeleri: Hassas Anne Filiz zorlu doğumunu ve sonrasındaki sürprizi anlatıyor

6.662 kişi okudu.

İlk hamile olduğumu öğrendiğimde henüz 6 aylık evliydim, yolunda giden bir evlilikti ama yeniydi öğrendiğimde neye uğradığımı şaşırdım. Evet bir mucize, içimde büyüyen bir hayat, bir canlı inanması çok zordu ve harika bir hamilelik geçiriyodum mide bulantısı yorgunluk hiç aş erme yaşamadım. Nitekim büyüyen karnım da olmazsa hamile olduğumu hiç anlamadım hamileliğimin 4. ayında eşimle bir iş yeri satın aldık ve ailemden 100 km ötede bir şehire taşındık ve böylece aslında yalnızlığa adım atmış oldum doktor değiştirmek zorunda kaldım. Belli bir müddet eski doktora gitim ayda birdi kontrol sorun olmuyordu ve bir gün hafif bir rahatsızlık geçirdim ve en yakın doğum hastanesine gittik orada artık bu şehirde bir dr bulmam gerektiğini söyledi aslında doğru söylüyordu.

Hastanedeki personele güvenerek bir ebeye verdim dosyamı. Aklımdan sezeryan s si geçmiyordu zaten aklımda sadece normal doğum vardı epidural bile istemiyordum. Nitekim hamileliğimde 40 hafta doldu son kontrole gitim 41 haftaya kadar bekliyebiliriz 41 haftadan sonra hala sancı yoksa suni sancı verilip doğum yaptırız denildi. Ertesi gün nişan geldi ama pek bir sancı yok eşim işe gitti akşamüstüne doğru sancılar düzensiz ama sıklaştı eşimi aradım ve hastaneye gitik gittiğimde açılma vardı bir parmak kadar bebeğin kalp atışları dinlenmeye başladı ve bebeğin kalp atışlarının yavaş olduğu söylendi dünyam başıma yıkıldı ona birşey olucak diye içim içimi yiyor sabaha kadar kontrol altında kaldım sabaha karşı kalp atışları düzene girdi çok şükür sancı olmasına rağmen daha fazla açılmamışti eve gidin denildi eve döndük eve gittikten bir saat sonra suyum yavaş yavaş geldi beni eve geri gönderirler diye hastaneye de gjtmek istemiyordum yeni gelmiştik eve sonuçta bir kuzenim ebe onu aradım ve anlattım o da son hazırlıklarını yap hastaneye git dedi ben yinede nedense akşama kadar bekledim cahil cesareti bu olsa gerek geri gönderecekler korkusu ile akşam 21 de hastaneye gittik önce bir numune aldılar laboratuar göndermek için laboratuardan sonuç geldi ve su olmadığı yazıyordu Allahtan tam doğumhaneden çıkacağız biraz daha su akıntı oldu ebe gösterdim tamam dedi.

Eğer sabaha kadar açılma olmaz ise suni sancı vereceklerdi bekledik olmadı beklenen açılma sancılara rağmen saat 12 de suni sancı verildi yine bir açılma olmaz ise ertesi gün bir doz daha verileceği söylendi Allahım bu nasıl bir sancı idi böyle hiç bir yere sığamıyor yerimde duramıyor ebe eşimi eve yolladı oysa ona çok ihtiyacım vardı yalnız kaldığımıza mı sancılara mı aglasam bilemedim normal sancılara insan dayanabiliyormuş da suni sancı çok fena sürekli sıcak duş alıyordum ferahlamak için ertesi gün artık dayanamadım ve seviste olan ebeyi sürekli çağırıyordum ebe de benden bıktı artık eşim gelmeden 12 de bir doz daha suni sancı verildi ve beni doğum haneye aldılar benden bıkan ebe çok sık çağırdığımı söylemiş olucak ki doğumhanede bana hemşire ve ebeleri çağıran düğme verilmedi ve bunu yapan bir Türk ebeydi! Korkuyorum eşim yok ya birşey olsa çığlık atmaya başladım ve yarım saatin sonunda ebe geldi düğmeyi vermeyi unuttunuz dedim Hayır verirsem sürekli çağıracaksın dedi ve ben ne diyeceğimi bilemedim tehdit ettim şikayet çi olacağım dedim öyle verdi. Eşime haber vermelerini istedim sonunda haber verdiler ve geldi ama o da artık dayanamıyordu.

Epidural icin yalvarmaya başladım resmen ama hala 2 parmağı geçmemişti 3 parmaktan sonra yapılıyormus neyse yine de yapıldı ama inanın sadece yarım saat rahatlattı beni akşam a 18 artık 10 parmak sonunda ama bebek inmiyor benim ateşim 41.5 bebeğin kalp atışları çok yüksek biraz daha bekleyelim bebek iner deniliyor ama yok ikimiz de çok yorgun inmiyor ben de korkuyorum ama tepki bile veremiyorum ağlamaktan başka ve birden etrafımdaki herşey toplanmaya başladı ve biri eğilip sezaryene gidiyoruz dedi 5 dakika sonra ameliyathanedeyim 10 dak sonra kızım ağlıyor sesini duydum rahatladım kızımın uzaktan gösterdiler bana zaten kucağıma alacak koklayacak halim yoktu…

 Bu doğum öyle yıpratıcı oldu ki benim için, hayal ettiğim normal bir doğumdu onu da geçtim bu kadar gün sürmesi bir cumartesi sabah başladı ve bir salı akşamı son buldu ertesi günü hemen ayağa kalkmalı idim çünkü evde bana kızıma bakacak kimse yoktu doğum yapmadan önce bir restorant satın almıştık eşim oranın sorumluluğunu yüklenmişti tek başına sabah 8 de gidiyor gece 1 gibi geliyordu kimsem yok yalnızım 2 ay sabredebildim. 3. Ayda Lorin’in akşam krizleri başladı. Ama çok şükür sağlıklı idi önemli olan oydu bir gün yine akşam krizi geçiriyordu ve artık dayanamadım sinir krizi geçiriyordum artık galiba o ağlıyor ben bağırıyordum ve ne oluyordu bana ne yapıyordum o bir bebekti ve ertesi günü doğumdan sonra bebeklerin aylık kontrollerin yapıldığı yere gittim bizim semt ile ilgilenen kadını buldum.
Ağladım ağladım kendime bile itiraf edemediklerimi ona itiraf ediyorum normal bir doğum hayal ediyordum bu doğumu kabulenemiyor ve bebeğimin gerçekten benim bebegim olduğuna inanamıyordum anlatırken kendimden nefret ediyordum ben kötü bir anneydim. Aklımda sadece bu vardı…

 Haftada iki defa bana gelmeye başladı bu kadın ve bir psikoloğa gitmeye karar verdim araştırdım anne ve bebek etkinliklerine katıldım ve herşey yoluna girmeye başladı.

Tam herşey düzeldi ikinci bebeğe hamile olduğumu öğrendim! Henüz Lorin’im 11 aylıktı ve emziriyordum hala neyse ki o da hissetti ki kendiliğinden bıraktı ben bu doğumu unutmadan başka bir doğum daha! Allah büyüktür dedim bize verdiği büyük bir hediye diye düşündüm ve detaylı bir araştırma yaptıktan sonra bir dr buldum dr harikaydı hamileliğimin son haftalarında basen ölçülerini yaptırdım ve normal doğum olamayacağını öğrendim Lorin düşündüm normal olsaydı daha çabuk ayaklandırdım ama artık önemi yoktur önemli olan onun sağlıklı olmasıydı ve 1 Ağustos’ta sezaryen oldum ilk 3 ay evet çok zor oldu ilk bebeğime haksızlık yaptığımı da düşündüm ama Laram bizi tamamladı annelik duygularım iyice pekişti yüreğimdeki sevgi büyüdü. İyi ki varlar diyorum şükürler olsun. Biraz uzunca oldu ama kusura bakmayın.

Hassas Anne Filiz

Cevapla